Τις κρίσιμες αυτές ώρες που απειλείται η εθνική κυριαρχία στη Μεγάλη Αραβική Λιβυκή Σοσιαλιστική Λαϊκή Τζαμαχιρίγια χρειάζεται επαγρύπνηση όλων.
Καθώς πολεμοκάπηλοι και ιμπεριαλιστές, κρυμμένοι κάτω από το μανδύα του δήθεν ανθρωπισμού, σχεδιάζουν επεμβάσεις για να πνίξουν στο αίμα τον περήφανο Λιβυκό λαό, εμείς πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή.
Μην ακούτε τα γνωστά μαγαζάκια της Δύσης, τα παπαγαλάκια του Σόρος, τις γνωστές ΜΚΟ του ιμπεριαλισμού που μιλάνε για νεκρούς και βία του σύντροφου Καντάφι.
Όλα είναι ένα ψέμα. Μια ανάσα. Μια πνοή.
Τα κάνουν για να ξεχάσουμε ότι ο σύντροφος Καντάφι, αρχηγέτης του Τρίτου Δρόμου προς τον Σοσιαλισμό, δέθηκε ακατάλυτα με τη μοίρα και του δικού μας λαού.
Η Ελούντα ήταν η μήτρα. Αντρέας και Μουαμάρ γονιμοποίησαν εκεί την Ιστορία το 1985. Είχε όμως προηγηθεί μια σχέση δοκιμασμένη στο χρόνο. Το 1977, μετά την επίσημη επίσκεψή του στη Λιβύη ο Αντρέας δήλωνε με τη γνωστή οξυδέρκεια: «Δεν είναι στρατιωτική δικτατορία. Το αντίθετο μάλιστα. Πρόκειται για μια διακυβέρνηση στα πρότυπα του δήμου των αρχαίων Αθηναίων».
Είμαστε εδώ σύντροφε Καντάφι. Δεν θα αφήσουμε ούτε λόγος να γίνει για ένοπλη επέμβαση στο όνομα της σωτηρίας του λαού σου. Γιατί δεν υπάρχουν δικαιώματα, ελευθερίες και άλλα τέτοια όταν απειλείται η εθνική κυριαρχία. Γιατί όλα αυτά είναι εσωτερική υπόθεση της περήφανης Σοσιαλιστικής Λαϊκής Τζαμαχιρίγιας.
Γιατί στο κάτω κάτω, οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται.
11 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Φεβρουαρίου 25, 2011 στις 13:38
ο δείμος του πολίτη
Πέρα από την πρόσφατη κριτική, γιατί δεν κάνεις λόγο για την κοινωνική του πολιτική, για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και τα χαμηλά ποσοστά φτώχειας (βάσει του εγχώριου κόστους ζωής); Το γεγονός ότι μετετράπη σε στυγνό δικτάτορα που σκοτώνει αντιδρούντες, δε σημαίνει ότι δεν άφησε έργο.
Φεβρουαρίου 25, 2011 στις 14:04
antiphono
Μετετράπη; Τι εννοούμε μετετράπη; Ο Καντάφι ήταν πάντα ένας παράφρων δικτάτορας, η κατάσταση των δικαιωμάτων στη χώρα του ήταν πάντα τραγική και απλώς όσοι δεν ήθελαν να βλέπουν δεν έβλεπαν. Μου κάνει εντύπωση για παραδειγμα η έκπληξη ορισμένων που τώρα ανακαλύπτουν ότι ναι, όντως ήταν πίσω από την έκρηξη του αεροσκάφους στο Λόκερμπι. Και βέβαια, επειδή “το είδε το κακό με δρασκελιές να πλησιάζει” έσπευσε να παράσχει υποστήριξη στα καθεστώτα που έτριζαν πριν από το δικό του τους τελευταίους μήνες.
Αρνούμαι να μπω στη συζήτηση περί βιοτικού επιπέδου για τέτοιους εγκληματίες. Και να ισχύουν όσα λες, που ενμέρει ισχύουν, όποιος κάνει τέτοιες ώρες λόγο για αυτά νερώνει τη θέση του για τα άλλα.
Φεβρουαρίου 25, 2011 στις 15:28
ο δείμος του πολίτη
Δεν είμαι υποστηρικτής του. Ωστόσο, θα ήθελα μία συνολική κριτική με τα θετικά και τα αρνητικά. Ούτε φυσικά και λέω ότι πρόκειται για έναν άγιο (το ξέραμε ότι ήταν δικτάτορας).
Φεβρουαρίου 25, 2011 στις 14:41
Το κόκκινο πανί
Χα χα χα! Πολύ εύστοχο κείμενο! Αναρωτιέμαι αν ο Γιώργος, υιός Ανδρέα, Παπανδρέου θα διαγράψει και τον σύντροφο Καντάφι από την Σοσιαλιστική Διεθνή.
ΥΓ: Είναι πάντως δεικτικό τις οξυδέρκειας και του ΓΑΠ ότι πριν από λίγους μήνες περιμέναμε δολάρια και σωτηρία από τον Καντάφι…
Φεβρουαρίου 25, 2011 στις 15:01
Δύτης των νιπτήρων
ΟΚ, δύο μικρά σχόλια όμως:
α) δεν ήταν μόνο ο εγχώριος “σοσιαλισμός” που αγκάλιασε τον Καντάφι. Ορίστε κάτι πολύ πιο πρόσφατο, το ΔΝΤ.
β) οποιαδήποτε “ένοπλη επέμβαση στο όνομα της σωτηρίας του λαού”, σοβαρά τώρα, είδαμε πού κατέληξε.
Φεβρουαρίου 26, 2011 στις 09:52
antiphono
Είδαμε όμως και η Ρουάντα πού κατέληξε, όπου δεν έγινε καμιά κίνηση αποτροπής της γενοκτονίας. Αν αύριο οι φήμες περί χημικών όπλων κλπ αρχίσουν να επιβεβαιώνονται στη Λιβύη, η (σαθρή/μεροληπτική/αμερικανόδουλη κλπ) οργανωμένη διεθνής κοινότητα πρέπει να θεάται; Ξέρω ότι δε χωράνε αύκολες απαντήσεις αλλά δεν μπορούμε και να μην απαντάμε. Τον ίδιο προβληματισμό ανέπτυσσα με άλλη αφορμή και εδώ: http://antiphono.wordpress.com/2008/05/25
Φεβρουαρίου 25, 2011 στις 22:47
χαρη
εγώ πάλι θυμάμαι πόσο θεωρούσαν “δικόν τους” τον καντάφι κάτι “ακραίοι επαναστάτες” σαν τη γερμανική raf (νομίζω – δλδ είμαι σίγουρη – ότι σε κάποιου απ’ αυτούς τα γραφτά ή ημερολόγια, που σε κάποια εφημερίδα είχαν δημοσιευτεί, είχα διαβάσει οτι – “περνώντας με το αεροπλάνο πάνω από τη λιβύη θεώρησαν σωστό να στείλουν έναν αγωνιστικό χαιρετισμό στον καντάφι”)
βέβαια ξέρω ότι είναι λάθος εκ των υστέρων να κάνουμε τους έξυπνους, αλλά μερικά πράματα σού μένουν (ως στοιχεία “διαχρονικά” μιας “επαναστατικής” εθελοτυφλίας – πώς αλλιώς να το πω δεν ξέρω…)
θα μού πεις βέβαια Αντίφωνο (με την ιστορικότητα που σε διακρίνει) ότι άλλες οι συνθήκες τού ’70 και άλλες οι σημερινές, δεν αντιλέγω, αλλά – γιατί μερικοί από μάς δεν αντέχουμε ας πούμε τα στρατιωτικά ή θρησκευτικα πραξικοπήματα, όσο “ωραία” κι αν φαίνονται αρχικά; διεστραμμένοι είμαστε ή μονομανείς; (μπορεί κι αυτό εν πάση περιπτώσει…)
Φεβρουαρίου 26, 2011 στις 09:58
antiphono
Δεν είναι εποχή που ευνοεί τους μύθους πάντως και μερικοί το κατάλαβαν νωρίτερα, μερικοί αργότερα, μερικοί ποτέ.
Ο Τρίτος Δρόμος περνούσε μέσα από τις φυλακές της Λιβύης. Θυμάμαι πολλά χρόνια πριν, δεκαετία του 80, ότι οι πρώτοι κρατούμενοι που είχαμε αναλάβει στη Διεθνή Αμνηστία ήταν 4 Λίβυοι συγγραφείς και δημοσιογράφοι, καταδικασμένοι για δεκαετίες για εγκλήματα γνώμης. Ε λοιπόν, όταν μιλούσα γι΄αυτούς, η Αριστερά της παρέας κάγχαζε ή στην καλύτερη κώφευε, αν δεν αμφισβητούσε ευθέως.
Φεβρουαρίου 26, 2011 στις 18:14
χαρη
νάτα… δεν αμφέβαλλα ότι εσύ τα ξέρεις πολύ καλύτερα…
ευχαριστώ πάντως
Απριλίου 6, 2011 στις 01:59
Ο Γιώργος και το Ίδρυμα Καντάφι « Κοκκινο πανι
[...] γιατί έκανες πως δεν ήξερες τι εστί Καντάφι (δείτε και τα σχόλια εδώ), αλλά τουλάχιστον θα είχες στα υπέρ σου ότι [...]
Απριλίου 6, 2011 στις 09:38
antiphono
Συμφωνώ! Ειδικά για τον Καντάφι, είναι τόσες οι λερωμένες φωλιές…