Τις τελευταίες ημέρες υπάρχει –επιτέλους- κάποια κινητικότητα κρατικών φορέων με κυριότερη πρωτοβουλία αυτή του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης που προωθεί, μεταξύ άλλων, τη νομοθετική κατοχύρωση της έννοιας του άστεγου. Θυμίζουμε λοιπόν πως η αντιμετώπιση του προβλήματος σε επίπεδο πρόληψης και επαναστέγασης απαιτεί βαθιά αντίληψη για την έλλειψη στέγης και κατανόηση των διαδικασιών που οδηγούν σε αυτήν. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Οργανώσεων που εργάζονται με τους Αστέγους (FEANTSA) έχει αναπτύξει μια τυπολογία για την έλλειψη στέγης και τον αποκλεισμό από την κατοικία. Λαμβάνοντας υπόψη τη φυσική, κοινωνική και νομική διάσταση της στέγης, αναδεικνύονται οι επιμέρους ομαδώσεις και διαφοροποιήσεις: πλήρως άστεγοι (στον δρόμο), άνθρωποι σε χώρους φιλοξενίας (λόγω έλλειψης κατοικίας), άνθρωποι με επισφαλή και με ανεπαρκή ή ακατάλληλη στέγη. Αυτό το εννοιολογικό οπλοστάσιο (με τις υποκατηγορίες του και τις αντίστοιχες για κάθε περίπτωση πολιτικές του κράτους) και η αναγωγή του στα σημερινά ελληνικά δεδομένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την καταγραφή και την χαρτογράφηση του προβλήματος, την εξέλιξη και παρακολούθηση του φαινόμενου και την αξιολόγησή του. Κάνουν λάθος κατά τη γνώμη μας όσοι εκ των προτέρων απορρίπτουν αυτή τη διαδικασία πιστεύοντας πως ισοδυναμεί με άνευ όρων αποδοχή της οικτρής κατάστασης.

Από την άλλη, η πολιτεία άργησε αδικαιολόγητα. Έχασε χρόνο και πόρους, μην αντιδρώντας όταν οι άστεγοι ήταν λιγότεροι και προέρχονταν από συγκεκριμένες ευάλωτες ομάδες. Η εποχή όμως που το πρόβλημα ήταν εστιασμένο πέρασε ανεπιστρεπτί. Να γιατί είναι άμεση ανάγκη, τώρα πλέον που οι άστεγοι προέρχονται από τον γενικό πληθυσμό, να αναγνωριστούν ως ειδική – ευάλωτη κοινωνική ομάδα που χρήζει ειδικών μέτρων προστασίας. Δεν μπορεί πλέον η πλειονότητα των παρεχομένων υπηρεσιών να αφορά φιλανθρωπικού και ανακουφιστικού τύπου παροχές (προσωρινή στέγη, συσσίτια) χωρίς θεσμοθετημένη δράση που να βλέπει ολιστικά το θέμα: πρόληψη – ένταξη στην αγορά εργασίας – αποκατάσταση στον κοινωνικό ιστό.

Τόσο η διεθνής εμπειρία όσο και η γνώση του ελληνικού πεδίου -πολύτιμη, μεταξύ άλλων, η συμβολή της ΜΚΟ Κλίμακα- βοηθούν να δούμε μερικές βασικές αλήθειες. Κυρίως πρέπει να δεχτούμε πως μακροπρόθεσμα η διαιώνιση του φαινομένου έχει κοινωνικό και οικονομικό κόστος μεγαλύτερο από την αποκατάσταση των αστέγων και την πρόληψη. Δεδομένης της ύφεσης και της συρρίκνωσης των διαθέσιμων υλικών και ανθρώπινων πόρων στην προνοιακή πολιτική, επιβάλλεται οικονομία δυνάμεων, σαφής ιεράρχηση αναγκών, ποιοτικές υπηρεσίες. Απαιτούνται για αυτό δράσεις και διαδικασίες συμπληρωματικές, όχι αλληλεπικαλυπτόμενες ή ακόμα και αντιφατικές. Στην παρούσα συγκυρία, ειδικά η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων και προληπτική δράση πρέπει να έχουν σαφείς στόχους. Σύμφωνα με την Κλίμακα, αυτοί είναι το άμεσο πρόβλημα των αστέγων, οι ενοικιαστές με χαμηλά ή / και επισφαλή εισοδήματα, το κόστος της ιδιόκτητης ή / και ενοικιαζόμενης κατοικίας, η απουσία δημόσιων και κοινωνικών υποδομών που συμπληρώνουν την κατοικία και η υποβάθμιση του οικιστικού περιβάλλοντος. Καθίσταται λοιπόν επιτακτική ανάγκη η ενεργοποίηση του θεσμού της «κοινωνικής στέγης» που τόσο εντυπωσιακά αποτελέσματα έχει σε χώρες της Δ. Ευρώπης.

Μέσα στους επόμενους μήνες πρέπει να βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη ένα ενιαίο, συνεκτικό σχέδιο που θα ξεκινάει από την άμεση βοήθεια αλλά δεν θα περιορίζεται σε αυτήν. Καίριο ζητούμενο είναι εκείνοι οι μηχανισμοί που θα δίνουν τη δυνατότητα στους αστέγους να επανέλθουν σε κάποια «στεγαστική κανονικότητα». Ακούω ήδη τον αντίλογο: μπορούν να λειτουργήσουν αυτά σε μια περίοδο που η ασκούμενη πολιτική παράγει αστέγους με την ίδια περίπου ταχύτητα που παράγει ελλείμματα; Δύσκολα, πολύ δύσκολα.

Δελτίο Τύπου

                              Με δύο πρόσφατες αποφάσεις του (της 17ης Ιανουαρίου), το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου φωτίζει την κατάσταση των δικαιωμάτων στην Ελλάδα της κρίσης. Οι δύο αυτές υποθέσεις αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου σε ό,τι αφορά την υποδοχή και την στάση των διοικητικών και δικαστικών ελληνικών αρχών απέναντι στους αλλοδαπούς. Φέρνουν στην επικαιρότητα ζητήματα τα οποία συζητιούνται για λίγο και ύστερα χάνονται στην λογική της παράπλευρης απώλειας. Οι υποθέσεις όμως φέρνουν στη δημοσιότητα για πρώτη φορά, η κάθε μία, ένα διαφορετικό ζήτημα που αξίζει την προσοχή μας.

Η πρώτη υπόθεση (Zontul κατά Ελλάδας) αφορά ένα γνωστό περιστατικό που είχε σοκάρει πρόσκαιρα την κοινή γνώμη, τον βιασμό του προσφεύγοντα – κρατούμενου μετανάστη  χωρίς χαρτιά – με γκλομπ από άνδρα του Λιμενικού Σώματος παρουσία συναδέλφων του στα Χανιά το 2004. Κάποιοι από τους λιμενικούς στη συνέχεια χτύπησαν τους μετανάστες, τους κατέβρεξαν με νερό και τους περιέλουσαν με χημικές ουσίες. Η Ελλάδα καταδικάστηκε για παραβίαση του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ (απαγόρευση βασανιστηρίων και απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης). Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι δεν διεξήχθη επαρκής και αποτελεσματική έρευνα, για τον καταλογισμό των ευθυνών στους θύτες και ότι η ποινή που επιβλήθηκε στον λιμενικό δεν ήταν ανάλογη με την πράξη βασανισμού.

Η δεύτερη υπόθεση (Takush κατά Ελλάδας) αφορά την απέλαση νόμιμα διαμένοντος μετανάστη, ο οποίος είχε κατηγορηθεί αλλά αθωωθεί από το αυτόφωρο ποινικό δικαστήριο. Παρόλα αυτά, η διοικητική απέλαση προχώρησε άμεσα χωρίς να δοθεί στον απελαθέντα η δυνατότητα αποτελεσματικής προσφυγής κατά της απόφασης απέλασης. Η απέλαση εκτελέστηκε χωρίς αιτιολόγηση, αόριστα, για «λόγους δημόσιας τάξης». Έτσι για πρώτη φορά καταδικάστηκε η Ελλάδα για παραβίαση του Έβδομου Πρωτοκόλλου, άρθρο 1, της ΕΣΔΑ που αφορά την προστασία των νόμιμα διαμενόντων μεταναστών από αυθαίρετη και αναιτιολόγητη απέλαση.

Στο βαθμό συνεπώς που η χώρα μας εξακολουθεί να θέλει να είναι κράτος δικαίου, οφείλει να κινητοποιηθεί άμεσα και να αποτρέψει τη διολίσθηση της προστασίας των δικαιωμάτων σε επίπεδα χαμηλότερα από κάθε έννοια ελάχιστης αξιοπρέπειας. Διαφορετικά, θα εξακολουθεί να αυξάνει τις καταδίκες της από το σημαντικότερο δικαστήριο στον χώρο των δικαιωμάτων, υπενθυμίζοντας διεθνώς τις ανεπάρκειές της.

                                                     Το Διοικητικό Συμβούλιο

Με τους ίδιους ρυθμούς αποδυναμώθηκε η θεμελιώδης διαδικασία του κοινοβουλευτικού ελέγχου κρατώντας μόνο το εξωτερικό διαδικαστικό της περίβλημα.

Παράλληλα, αποσαθρωνόταν η λειτουργία της αντιπροσώπευσης. Ο βουλευτής, σύμβολο μισητό ενός χαμένου πελατειακού χτες (που βέβαια δεν έφτιαξε μόνος του), δυσκολεύεται πια να εκπροσωπήσει την περιφέρειά του. Συχνά δεν μπορεί καν να την επισκεφτεί. Πόσο μάλλον που, με τις κάνουλες του δημοσίου χρήματος κλειστές, εξέλιπε η ρουσφετολογική συναλλαγή ως δίαυλος επικοινωνίας και συνεννόησης με τους ψηφοφόρους.

Το ίδιο διάστημα αποδυναμωνόταν και η εσωκομματική λειτουργία των βουλευτών εντός των δυο κομμάτων εξουσίας με την ολοένα και μεγαλύτερη αφυδάτωση ή γελοιοποίηση των εσωκομματικών διαδικασιών λήψης αποφάσεων. Οι κωμικοτραγικές εξελίξεις στο ζήτημα της αλλαγής ηγεσίας του κύριου κυβερνητικού εταίρου και το εσωκομματικό σιωπητήριο του δευτέρου αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα πολιτικού ακρωτηριασμού των βουλευτών. 

Οδεύουν λοιπόν προς τις εκλογές οι βουλευτές με υπονομευμένο το μεγαλύτερο μέρος των αρμοδιοτήτων που συγκροτούσαν το πεδίο άσκησης των καθηκόντων τους αλλά και τον πυρήνα της πολιτικής τους αυτενέργειας.

Σε επίπεδο κομμάτων η νέα κοινοβουλευτική πραγματικότητα φαίνεται πως θα σηματοδοτεί την αποδόμηση του κομματικού διπολισμού, την ενίσχυση της Αριστεράς και τον ισχυρά πολυκομματικό χαρακτήρα της Βουλής. Στο  επίπεδο των προσώπων όμως, η επόμενη βουλή ίσως είναι η πλέον απρόβλεπτη της νεότερης ιστορίας. Το εκλογικό σώμα, θυμωμένο και πληγωμένο όσο ποτέ, αναμένεται να σπάσει τις κομματικές περιχαρακώσεις αλλά και, εντός των κομματικών ορίων, να αψηφήσει τις απόπειρες οργανωμένης σταυροδοσίας.  Οι επιλογές ηγεσιών και μηχανισμών θα δοκιμαστούν σκληρά.

Το πολιτικό προσωπικό αλλάζει άρδην κι ας μη θεωρηθεί αυτό εξ ορισμού θετική εξέλιξη. Η ανάγκη εκτόνωσης του συσσωρευμένου θυμού στα κεφάλια κάποιων παλιών ή απλώς γνωστών κοινοβουλευτικών δεν συνιστά καθεαυτή αναγεννητικό ρεύμα και παράγοντα ουσιαστικής αναβάθμισης του κοινοβουλίου. Ο κίνδυνος να βρεθούμε με μια βουλή γεμάτη από μιντιακούς αστέρες, «εξωτικά πτηνά», απίθανους γραφικούς και άνθη του ανέξοδου τηλεοπτικού «αντιμνημονισμού» είναι υπαρκτός. Γι’ αυτό, σε επίπεδο προσώπων και σε επίπεδο διαδικασιών ανάγκη αδήριτη να επανεφεύρουμε τον κοινοβουλευτισμό. Και μάλιστα, σαν από χαριτωμένο καπρίτσιο της Ιστορίας, πέφτει σε μεγάλο βαθμό στην Αριστερά ο δύσκολος κλήρος να προστατέψει το κύρος του κοινοβουλευτικού παιγνίου και να βοηθήσει να ανοίξει μια νέα παρτίδα με εντελώς διαφορετικούς όρους. Μπορεί να γίνει η γέφυρα που θα μας περάσει από τη σημερινή ανιστόρητη συλλήβδην απόρριψη του πολιτικού προσωπικού στην ελπιδοφόρα πεποίθηση ότι η λήψη των αποφάσεων επιστρέφει με σοβαρότητα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου; Μπορεί, αν πρώτα αποσαφηνίσει η ίδια (τουλάχιστον ένα σεβαστό τμήμα της) την τόσο φορτισμένη δική της σχέση με το κοινοβουλευτικό παίγνιο. Να ένα (ακόμα) μεγάλο στοίχημα.

Απαιτούνται θαρραλέες πρωτοβουλίες τους επόμενους μήνες. Ιδέες και προτάσεις δεν λείπουν. Χαρακτηριστικά, ο καθηγητής Μανιτάκης έγραψε πρόσφατα: «(…) θα μπορούσε με νόμο, που θα ψηφιστεί με αυξημένη πλειοψηφία, να μειωθεί π.χ. ο αριθμός των βουλευτών, να επανακαθοριστούν οι εκλογικές περιφέρειες, να τροποποιηθεί ο νόμος για τη χρηματοδότηση των κομμάτων και τις εκλογικές δαπάνες των βουλευτών και των κομμάτων, να καθιερωθεί ως συνθήκη του πολιτεύματος, ενδεχομένως, ακόμη και το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του υπουργού με εκείνη του βουλευτή ή να θεσπιστούν διαδικασίες ευέλικτες κωδικοποίησης των νόμων και απλοποίησης της νομοθεσίας, να οριστούν οι τεχνικές προδιαγραφές της καλής νομοθέτησης και να αντιμετωπιστεί η πολυνομία και κακονομία… και μερικά άλλα απλά, αλλά ουσιαστικά, συνταγματικής σημασίας. Διαρθρωτικές αλλαγές, που μπορούν να ονομαστούν συνταγματικές στιγμές, αν καταφέρουν να πραγματώσουν ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα μιας ευρείας, ισχυρής και αποφασισμένης κυβερνητικής πλειοψηφίας, που να συναντά τη λαϊκή συναίνεση. Η αναθεώρηση περιττεύει» (Η Καθημερινή, 7/1/12).

Υπάρχουν αρκετοί στη σημερινή Βουλή με πλήρη επίγνωση της κρίσης που διέρχεται ο κοινοβουλευτισμός. Ορισμένοι διαθέτουν ένα πρόσθετο πλεονέκτημα: δεν έχουν τίποτα να χάσουν στο θέμα της επανεκλογής τους. Ας δρομολογήσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Οι ανάγκες της χώρας δεν εξαντλούνται στο δημοσιονομικό επίπεδο και τα βήματα για τη στοιχειώδη αυτοπροστασία του πολιτικού συστήματος είναι λίγο πολύ αυτονόητα: μέτρα ουσιαστικής αναβάθμισης του Κοινοβουλίου και εκλογές το συντομότερο δυνατόν. 

Με αφορμή την επέτειο ενός έτους δημαρχίας από τον κ. Καμίνη, ας επιχειρήσουμε έναν απολογισμό. Καταρχήν, όσοι τον στήριξαν κυρίως απηυδισμένοι από τον προκάτοχό του πρέπει να νιώθουν σχετικά δικαιωμένοι: επιχειρείται εξοικονόμηση και ορθολογικότερη αξιοποίηση πόρων, περιορίζεται η φαυλότητα. Εμφανής η απόσταση από τη δημαρχιακή μεγαλομανία του παρελθόντος, πρόσφατου και απώτερου. Το δημοτικό ραδιόφωνο είναι ένα καλό παράδειγμα σωστής διαχείρισης. Η μάχη της καθαριότητας και της στάθμευσης δίνεται με καλύτερους όρους. Όμως υπάρχει αντίλογος: η απλή υπεροχή έναντι του κ. Κακλαμάνη δεν αποτελεί τεκμήριο επιτυχίας. Ο πήχης είχε κατεβεί απελπιστικά χαμηλά.

Για πολλούς η εκλογή Καμίνη σηματοδοτούσε κάτι άλλο, μια αχνή ελπίδα ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού με πρόσωπα έξω από κομματικές επετηρίδες. Περίμεναν από τον Δήμαρχο, σε καιρούς καθολικής θεσμικής απονομιμοποίησης, να διαφυλάξει το δικό του αυτόνομο θεσμικό κεφάλαιο. Να μετατρέψει τον δήμο σε όχημα έκτακτης ανάγκης, με ριζικές, επώδυνες αλλαγές στο οργανόγραμμα και στη διάθεση των πόρων του. Να συγκροτήσει μια μεγάλη σύμπραξη δομών πρόνοιας, εθελοντικών φορέων, τοπικής αυτοδιοίκησης και ιδιωτικού τομέα. Να δρομολογήσει αυτό που έχουμε αποκαλέσει «fast track Κοινωνικής Πρόνοιας». Να γίνει το μαχόμενο πρόσωπο της δοκιμαζόμενης πόλης σε καιρό έκτακτης ανάγκης. Να αξιοποιήσει τη δυναμική της δημιουργικής δικτύωσης, την από τα κάτω υπεράσπιση του δημόσιου χώρου που σαρώνεται από τη βία της ύφεσης. Να καλέσει τους δοκιμαζόμενους δημότες να μετατρέψουν τη μαχητική διεκδίκηση σε πολιτική ευθύνης μέσω της συλλογικής πράξης. Και ταυτόχρονα να συγκρουστεί. Να διεκδικήσει από την κυβέρνηση με μεγαλύτερη ένταση την ασφάλεια (όχι με όρους αποκλειστικά αστυνομικούς) του κέντρου. Να χτυπήσει τα πελατειακά δίκτυα της πόλης. Να φέρει στο φως τα γκρίζα αλισβερίσια των προκατόχων του στην διοίκηση (και την αντιπολίτευση) του Δήμου.

Αυτό το στοίχημα δεν έχει κερδηθεί. Για την ακρίβεια, δεν επιχειρήθηκε να κερδηθεί. Αντ’ αυτού, ο Δήμαρχος ήταν άτεγκτος στις λάθος μάχες, με τα τελευταία ρετάλια των «Αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα και με τα τρομπόνια της μπάντας του Δήμου που φόρεσαν μαύρες κορδέλες διαμαρτυρίας.

Επέλεξε να απαντά μονότονα επικαλούμενος την νομιμότητα ανεξαρτήτως ποια ήταν η ερώτηση. Ως αποτέλεσμα, ο δημόσιος λόγος του έφτασε να ρέπει επικίνδυνα προς τον ηθικολογικό καθωσπρεπισμό. Ο υπέρ των δικαιωμάτων προεκλογικός λόγος γρήγορα μετατράπηκε σε συντηρητική διαπιστωτική γκρίνια. Τελικά η μιζέρια της μικροδιαχείρισης κατάπιε τις καλές προθέσεις του Δημάρχου. Χωρίς στρατηγική ριζικών ανατροπών και με απομειωμένο το πολιτικό του κεφάλαιο, εντάχθηκε στο γκρίζο αντιπαραγωγικό τοπίο και άρχισε γρήγορα να μαραίνεται. Μαζί με τις διαρκείς επικλήσεις αναρμοδιότητας, εκείνες για τις οποίες εγκαλούσε προεκλογικά τον προκάτοχό του.

Κανείς φυσικά δεν έτρεφε αυταπάτες για τη δυνατότητα ενός Δημάρχου να μεγαλουργήσει σε καιρό μνημονίου, και μάλιστα στον καταχρεωμένο και δυσκίνητο Δήμο Αθηναίων. Ο Γ. Καμίνης αντιμετώπισε πολλά έχοντας λίγους συμμάχους. Κάποιοι από αυτούς, εντός και εκτός κυβέρνησης, αποδείχτηκαν ελλειμματικοί. Ιδιαιτέρως ελλειμματική και η δημοτική του παράταξη. Απέναντί του βρήκε τεράστιες δυσκολίες και αγκυλώσεις.

Λίγες ημέρες μετά την εκλογή του γράφαμε: «Την ώρα που ο Γ. Καμίνης βρίσκεται αντιμέτωπος με το εθνικό μας αδιέξοδο σε κλίμακα πόλης, το ανθρώπινο κεφάλαιο είναι το μεγάλο του στοίχημα. Θα ήταν μεγάλο σφάλμα να εκληφθεί, λόγω μετεκλογικής ευφορίας, το κεφάλαιο αυτό ως δεδομένο. Δεδομένοι είναι μόνο οι κόλακες της εξουσίας. Τους υπόλοιπους ο νέος δήμαρχος πρέπει να τους πείσει εκ νέου με την άσκηση των καθηκόντων του». Δε διαψεύστηκαν οι φόβοι.

Όντας ένας από εκείνους που στήριξαν ενεργά την υποψηφιότητά του, δε δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω τα θετικά βήματα. Όμως σε καμιά περίπτωση δε δικαιολογούν την περσινή ευφορία μιας «διαφορετικής» εκλογής. Ίσως οι προσδοκίες που δημιούργησε η εκλογή να μην αντιστοιχούσαν στην πραγματική δυναμική της. Σε κάθε περίπτωση, τους επόμενους μήνες ο Δήμαρχος έχει μια και μοναδική ευκαιρία, λόγω της κρίσης, να μετουσιώσει το πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του σε πράξεις. Ειδάλλως, κινδυνεύει να αποτελέσει μια σύντομη παρένθεση στην δημαρχιακή ιστορία της πόλης. Ευπρεπή και φιλότιμη μεν, παρένθεση δε.

Το κείμενο βασίζεται σε παλιότερη ανάρτηση που θα βρείτε εδώ

Ο ηγούμενος Εφραίμ, κατά κόσμον Βασίλειος Κουτσού, θα δικαστεί για τα βαριά αδικήματα για τα οποία κατηγορείται. Μέχρι τότε τεκμαίρεται αθώος. Τις τελευταίες μέρες μάς προσέφερε πάντως μια σπάνια εμπειρία: παρακολουθήσαμε την ανάδυση στην επιφάνεια ενός ολόκληρου πλέγματος, εντός και εκτός συνόρων, που απροσχημάτιστα κινητοποιείται εναντίον της προφυλάκισής του. Και ενώ θα αποφύγουμε τον πειρασμό της προσωπικής γνώμης για την ίδια την προφυλάκιση, μπορούμε εντούτοις να σχολιάσουμε την κινητοποίηση εναντίον της.

Είδαμε αυτές τις μέρες μέρος του πολιτικού κόσμου να ρίχνει τη μάσκα του δήθεν σεβασμού στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Από τον πρώην πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη που δήλωσε «κατάπληκτος για την απόφαση που πάρθηκε και ιδιαίτερα για τη στιγμή που διάλεξαν να την πάρουν» έως τον κ. Καρατζαφέρη που δήλωσε πως η απόφαση προφυλάκισης είναι «έμφορτος ημεδαπών και αλλοδαπών σκοπιμοτήτων». Πέρασε φαίνεται πολύς καιρός από το 2008 που ο ίδιος δήλωνε (πάλι παρεμβαίνοντας στη Δικαιοσύνη): «Οι δυο αυτοί κύριοι (Εφραίμ και Αρσένιος) πρέπει να περάσουν, από τα κελιά του μοναστηρίου, στα κελιά των φυλακών». Είδαμε και τον υφυπουργό κ. Γεωργιάδη να δηλώνει: «Είναι μέρα ντροπής για την Ελλάδα, σκάνδαλο Βατοπεδίου δεν υπάρχει, η δε απόφαση κατά του γέροντα Εφραίμ έχει ως μόνο στόχο την ορθοδοξία». Ουδέν σχόλιο για μια δήλωση που υπερβαίνει ακόμα και τη συνήθη για τον κ. υφυπουργό αμετροέπεια.

Είδαμε και την εκκλησία να υποκύπτει στον πειρασμό άσκησης πίεσης προς τη Δικαιοσύνη. Από το ατυχές σχόλιο του Αρχιεπισκόπου με υπαινιγμούς για τη χρονική στιγμή της προφυλάκισης μέχρι τις δηλώσεις ιεραρχών ότι νιώθουν …διωκόμενοι, το μήνυμα ήταν σαφές: καλή η ισότητα ενώπιον της Δικαιοσύνης αλλά μερικά πρόσωπα είναι πιο ίσα από τα υπόλοιπα, ακόμα κι αν κατηγορούνται για ξέπλυμα μαύρου χρήματος και ηθική αυτουργία σε μια σειρά από κακουργήματα.

Είδαμε ολόκληρα ειδησεογραφικά συγκροτήματα να οργανώνουν συντεταγμένη εκστρατεία κατά της προφυλάκισης παραβιάζοντας κάθε έννοια δημοσιογραφικής ή άλλης δεοντολογίας και προβάλλοντας επιχειρήματα που δεν έχουν καμιά σχέση με την ίδια την έννοια της δικαιοσύνης. Ανασύρθηκαν από το οπλοστάσιο οι σχέσεις μας με τις ομόδοξες χώρες και το τραυματισμένο θρησκευτικό φρόνημα του λαού.

Και βέβαια, είδαμε και τη Ρωσία, με το γνωστό κράτος δικαίου αλά Πούτιν, να κόπτεται αίφνης για την απονομή δικαιοσύνης στην Ελλάδα και να δυσφορεί για την προφυλάκιση του διοργανωτή της προεκλογικής τουρνέ της «Αγίας Ζώνης» στη Ρωσία.

Δεν υποστηρίζουμε κάποια θεωρία συνωμοσίας με επίκεντρο τις σκήτες και τις offshore του Βατοπεδίου. Επιβεβαιώνεται όμως ότι σε σημαντικό βαθμό το πολιτικό, οικονομικό και μιντιακό οικοδόμημα δεν έχει ακόμα τίποτα αντιληφθεί από το μέγεθος του τεκτονικού σεισμού που φέρνει την ελληνική κοινωνία στα ακρότατα όρια δοκιμασίας. Τίποτε δεν έχει νιώσει από το θεμελιακό, σχεδόν υπαρξιακό, αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης και θεωρεί ότι μπορεί ακόμα, με τις ίδιες χονδροειδείς παρεμβάσεις, να προστατεύει το προσωπικό του και να συνεχίζει όπως πριν.

Τα παραπάνω δε σημαίνουν πως πρέπει η Δικαιοσύνη να λειτουργεί υπό την πίεση της κοινής γνώμης και των τηλεδικείων. Ίσα ίσα, σήμερα περισσότερο από ποτέ πρέπει να λειτουργεί ακηδεμόνευτη και ανεξάρτητη. Το τόνισε και ο Πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων: «η κριτική αυτή με τον τρόπο και το ύφος που γίνεται αποτελεί ανεπίτρεπτη παρέμβαση στη λειτουργία της Δικαιοσύνης».

Παράλληλα, υπενθύμισε το αυτονόητο, ότι δηλαδή η προφυλάκιση είναι «εξαιρετικό μέτρο και επομένως πρέπει να διατάσσεται με μεγάλη προσοχή και φειδώ». Αν αυτή η υπενθύμιση δεν αφορά αποκλειστικά τον Εφραίμ, τότε γεννά αισιοδοξία πως θα αλλάξει η πάγια πρακτική και θα χρησιμοποιούν οι έλληνες δικαστές στο εξής το μέτρο της προφυλάκισης με φειδώ. Έτσι, η χώρα μας θα πάψει να είναι πρωταθλήτρια στον αριθμό των προσωρινά κρατουμένων.

Εν κατακλείδι, όσοι αυτές τις μέρες με περίσσεια επιλεκτικότητας ανέσυραν όσα, νομικοφανή και μη, επιχειρήματα μπορούσαν κατά της προφυλάκισης του Εφραίμ (ενώ δεν ασχολήθηκαν ποτέ με κανέναν απολύτως άλλον προσωρινά κρατούμενο στις υπερφορτωμένες ελληνικές φυλακές) του προσέφεραν κακή υπηρεσία. Τον κατέστησαν (άθελά του;) σύμβολο διαπλεκόμενων εξουσιών.

«Κάθε επίθεση σε δάση αποτελεί οικολογικό έγκλημα. Ακόμα πιο σοβαρό είναι αυτό το είδος εγκλήματος αν διαπράττεται από κυβερνήσεις ή μυστικές υπηρεσίες. Εμείς οι Πράσινοι της Τουρκίας και της Ελλάδας καταδικάζουμε με τον πιο έντονο τρόπο την καταστροφή της φύσης ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής και κρατικών συμφερόντων.

Στο πλαίσιο αυτό, οι πρόσφατοι ισχυρισμοί του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας κ. Γιλμάζ για «αντίποινα σε ελληνικά δάση» τη δεκαετία του ’90 πρέπει να ερευνηθούν απόλυτα και με ανεξάρτητο τρόπο και στις δυο πλευρές του Αιγαίου και να αποδοθούν αποζημιώσεις ανάλογα με τα αποτελέσματα της έρευνας.

Η ενίσχυση της δημοκρατίας, της δημόσιας λογοδοσίας και της ειρήνης αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να εξασφαλίσουμε πως κυβερνήσεις και μυστικές υπηρεσίες δεν θα μπορέσουν να διαπράξουν ξανά τέτοια εγκλήματα.

Σε μια εποχή οικολογικής κρίσης που οι περιβαλλοντικές απειλές δε γνωρίζουν σύνορα, είναι επιτακτική ανάγκη για χώρες που μοιράζονται τα ίδια σύνορα, να μοιράζονται επίσης κοινές προσπάθειες για την προστασία των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος. Η Τουρκία και η Ελλάδα πρέπει να συνεργαστούν στο σχεδιασμό και την υλοποίηση επαρκών πολιτικών δασοπροστασίας που θα κάνουν τις δασικές πυρκαγιές λιγότερο πιθανές, τα δάση λιγότερο ευάλωτα και την αναγέννηση των καμένων δασών πιο αποτελεσματική.»

Οι Ελεάννα Ιωαννίδου και Τάσος Κρομμύδας πρόσθεσαν:

«Πρέπει να χυθεί άπλετο φως στους ισχυρισμούς του κ. Γιλμάζ. Αν αληθεύουν, πρόκειται για πρωτοφανές έγκλημα σε βάρος του διεθνούς δικαίου και του περιβάλλοντος από σκοτεινούς κύκλους της Τουρκίας που αντιλαμβάνονται πως ο μεγαλύτερος μας πλούτος είναι τα δάση μας και το φυσικό μας περιβάλλον. Τα σχέδια παρακρατικών εμπρησμών δεν μπορούν όμως να αποτελέσουν άλλοθι για τη διαχρονική αποτυχία των κυβερνήσεών μας να προστατέψουν τον εθνικό αυτό πλούτο και να εξασφαλίσουν εγγυήσεις για την αποκατάσταση της καμένης δασικής γης.

Αν ήταν όντως «πράκτορες του εχθρού» αυτοί που έβαλαν φωτιές πριν 15 χρόνια, τότε τι είναι αυτοί που σήμερα προσπαθούν να επωφεληθούν εις βάρος των καμένων εκτάσεων;»

Στο πολιτικό χρηματιστήριο η διαχείριση του φόβου αποτελεί υψηλή επένδυση. Στη μνημονιακή Ελλάδα όμως, η ραγδαία καθοδική κοινωνική κινητικότητα καθιστά άθλημα επικίνδυνο την επένδυση στον ατόφιο φόβο της φτώχειας. Με την επικαιρότητα να κινείται διαρκώς μεταξύ εφεδρείας, απολύσεων, φόρων, περικοπών, πτώχευσης, εξόδου από το ευρώ, δύσκολα κάποιος επίδοξος σωτήρας τολμά να επενδύσει απροκάλυπτα το πολιτικό του κεφάλαιο στον αμιγή φόβο της οικονομικής καταβαράθρωσης. Σε τέτοιες συνθήκες, φαντάζει ελκυστικότερη η αξιοποίηση άλλων, παράπλευρων φόβων.

«Είναι ανάγκη να απελαθούν οι ιερόδουλες φορείς του AIDS, προκειμένου να πάψουν να συνιστούν απειλή για την ελληνική οικογένεια», δήλωσε πρόσφατα ο υπουργός Υγείας κ. Α. Λοβέρδος. Δεν είναι η πρώτη φορά, είχε στρέψει και παλιότερα το ενδιαφέρον του στην ελληνική οικογένεια. Τότε είχε καλέσει τους πελάτες των αλλοδαπών ιεροδούλων του κέντρου της Αθήνας «να μην πηγαίνουν με αδήλωτες πόρνες διότι θα φέρουν το AIDS στο σπίτι τους».

Μάλλον η πρώτη έκκληση δεν εισακούστηκε. Η πηγή του φονικού ιού συνεχίζει να μολύνει τα «ανυποψίαστα» θύματά της και δι’ αυτών την ελληνική οικογένεια. Φαίνεται ότι ο πατέρας-πελάτης, δεν σταματά τις «παρασπονδίες», παρά τις υπουργικές προτροπές. Και αφού ο κ. Υπουργός δεν μπορεί να εμπνεύσει εκ νέου την αξία της «συζυγικής πίστης», φροντίζει να εξαφανιστούν οι μολυσματικοί πειρασμοί. Κοιτά από τηλεοράσεως την ελληνική κοινωνία στα μάτια και διαβεβαιώνει πως ό,τι βρωμίζει το κέντρο της πόλης θα απομακρυνθεί. Η ελληνική οικογένεια μπορεί να κοιμάται ήσυχη.

Οι «αθώοι» οικογενειάρχες-πελάτες συνεργούν έμμεσα στο έγκλημα της εμπορίας ανθρώπων. Είναι όμως βέβαιο πως θα επικαλεστούν άγνοια. Εδώ, μπορεί να πουν, μοιάζει να μην έχει πληροφορηθεί την εμπορία ανθρώπων ολόκληρος υπουργός, ειδάλλως θα έβρισκε κάτι να πει για τα εγκληματικά κυκλώματα που εισάγουν κορίτσια, συχνά ανήλικα. Θα αφιέρωνε λίγα δευτερόλεπτα στις δηλώσεις του για τα θύματα των κυκλωμάτων τράφικινγκ, θύματα τριπλής βίας (διακινητών στη χώρα τους, διακινητών και πελατών στη χώρα μας).

Ο υπουργικός λόγος όμως, μανιχαϊστικός και νοικοκυρίστικος, επιλέγει να αναβιώσει μνήμες ελληνικής επαρχίας περασμένων δεκαετιών, βασισμένος στο πανίσχυρο δίπολο: βρώμικες-καθαροί, μιαρές-αμόλυντοι, πόρνες-οικογένεια. Στην αδήλωτη μολυσματική πορνεία αντιτάσσει την δηλωμένη ηθική καθαρότητα της ελληνικής οικογένειας. «Κι αν παραστρατείτε πού και πού, κάντε το έτσι που να μην έχει άλλες συνέπειες», μοιάζει να λέει. Σε καιρούς γενικευμένης κρίσης, η επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Ο κ. Υπουργός γνωρίζει πως παίζει εν ου παικτοίς: στην Ιστορία η έννοια της καθαρότητας είναι κακή ατραπός. Γνωρίζει επίσης ότι το Υπουργείο του οποίου προΐσταται λίγα πράγματα έχει κάνει για την πρόληψη του AIDS. Τέλος, ως καθηγητής συνταγματικού δικαίου, γνωρίζει πως το δικαίωμα στην υγεία κατοχυρώνεται για όσους βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια.

Γνωρίζει βέβαια επίσης ότι ο φτωχός δημόσιος τομέας της υγείας δυσκολεύεται να επωμιστεί τη φροντίδα των σοβαρά ασθενών παράτυπων μεταναστών. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό, η αναγκαία στάθμιση είναι δύσκολη και απαιτητική. Στο ερώτημα εάν οι σοβαρά ασθενείς είναι απελάσιμοι δεν χωράνε εύκολες απαντήσεις ούτε ανέξοδος καταγγελτισμός. Το αξιοσημείωτο είναι πως ο ίδιος ο αρμόδιος υπουργός ωθεί τη συζήτηση στα πιο ακραία της όρια και απαντά στο ερώτημα με ωμότητα που ξαφνιάζει. Μας λέει ουσιαστικά: οι σοβαρά ασθενείς μετανάστες χωρίς χαρτιά είναι απελάσιμοι κατά προτεραιότητα ακριβώς επειδή είναι σοβαρά ασθενείς.

Ο κ. Υπουργός είναι συνεπής. Παλιότερα απαντούσε στην εγκληματικότητα με την πρόταση επαναφοράς της θανατικής ποινής. Αργότερα απαντούσε στα αδιέξοδα της μεταναστευτικής πολιτικής κινδυνολογώντας για την «υγειονομική βόμβα της Υπατίας». Σήμερα απαντά στους φόβους του κοινωνικού σώματος με ενέσεις ηθικού πανικού. Σε τέτοια διάχυση ηθικού πανικού μάς έχουν συνηθίσει πολιτικοί χώροι όπως η Ιταλική Λίγκα του Βορρά, το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο και βεβαίως ο δικός μας τρίτος κυβερνητικός εταίρος. Ούτως ή άλλως, πολιτικά κακές παρέες. Και πάντως, αν ο ιός του AIDS μεταδίδεται κυρίως λόγω άγνοιας, ο ιός της φοβικής δημαγωγίας μεταδίδεται ακόμα και λόγω απλής φιλοδοξίας.

Σε ποινές 5 ετών και 5 ετών + 5 μηνών αντίστοιχα καταδίκασε σήμερα το Μ.Ο.Δ. της Αθήνας τους δυο αστυνομικούς (ο ένας ήδη πρώην), που δικάζονται από τις 21.10.2011 για την πολύκροτη υπόθεση του βασανισμού Αφγανών προσφύγων από αστυνομικούς του Α.Τ. Αγ. Παντελεήμονα το Δεκέμβρη του 2004.

Οι δύο κατηγορούμενοι (ο ένας εν ενεργεία αστυνομικός και ο άλλος ειδικός φρουρός που έχει αποχωρήσει μετά την ολοκλήρωση της 5ετους θητείας) ήταν οι μόνοι που παραπέμφθηκαν από μια ομάδα αστυνομικών, που (όπως αποδείχθηκε κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας) εισέβαλαν σε σπίτια, που έμεναν Αφγανοί πρόσφυγες και κακοποιούσαν τους ενοίκους για να τους αποσπάσουν πληροφορίες για κάποιο συμπατριώτη τους. Σε δύο περιπτώσεις σύμφωνα με το κατηγορητήριο (αλλά πιθανόν σε πολύ περισσότερες στην πραγματικότητα) οι δράστες οδήγησαν τα θύματά τους στο υπόγειο γκαράζ του ΑΤ Αγ. Παντελεήμονα και τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια, μεταξύ των οποίων στον γνωστό φάλαγγα, όπως πρόκυπτε από τις καταθέσεις των θυμάτων και όπως δέχθηκε και το παραπεμπτικό βούλευμα. Κατά το βούλευμα οι δύο αστυνομικοί παραπέμφθηκαν ως προς τα δυο αυτά άτομα για κακουργηματική και διακεκριμένη μορφή βασανιστηρίων αντιστοιχα και επιπλέον για απρόκλητες σωματικές βλάβες σε βάρος άλλων 11 προσφύγων, ανηλίκων στην πλειοψηφία τους.

Να θυμίσουμε ότι τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα το Δεκέμβριο 2004. Τα θύματα, μεταξύ των οποίων και πολλοί ανήλικοι, απευθύνθηκαν σε μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και Συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της προστασίας προσφύγων και μεταναστών, για να καταγγείλουν τις επιδρομές και την κακοποίηση τους και να ζητήσουν προστασία από την ακραία αστυνομική βία. Ακολούθησε άμεση κινητοποίηση των εν λόγω Οργανώσεων και Συλλογικοτήτων, στο πλαίσιο της οποίας καταγράφηκαν οι παραβιάσεις και διαπιστώθηκαν, από εξειδικευμένο προσωπικό του Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Βασανιστηρίων, τα καταγγελλόμενα βασανιστήρια και η απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση που υπέστησαν τα θύματα.

Η σημασία της υπόθεσης ήταν ιδιαίτερη, καθώς είναι εντελώς σπάνιες οι περιπτώσεις παραπομπής αστυνομικών οργάνων με τη διάταξη του Ποινικού Κώδικα που τιμωρεί ως κακούργημα τα βασανιστήρια.

Κατά τη διάρκεια των 7 συνεδριάσεων που διήρκεσε η δίκη κατέθεσαν 5 από τους 13 Αφγανούς θύματα κακοποιήσεων, ενώ οι υπόλοιποι έχουν ήδη καταφύγει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αναζητώντας εκεί προστασία.
Η Εισαγγελέας πρότεινε την μετατροπή της κατηγορίας από την κακουργηματική διάταξη του 137Α 1 και 2 (Βασανιστήρια και διακεκριμένη περίπτωση) στην πλημμεληματική του ίδιου άρθρου (137 Α παρ. 3).

Το Δικαστήριο ακολουθώντας την πρόταση της Εισαγγελέως καταδίκασε τους δύο κατηγορούμενους με την πλημεληματική διάταξη του άρθρου 137Α παρ.3 για αδικήματα σωματικών κακώσεων και βλαβών, που συνιστούν προσβολή ανθρώπινης αξιοπρέπειας, σε βάρος των 2 ως άνω προσφύγων και για απρόκλητες σωματικές βλάβες σε βάρος άλλων 5 από τους 11 (τις πέντε περιπτώσεις που τα θύματα αναγνώρισαν τον δράστη) και επέβαλε στην μεν πρώτη περίπτωση την ποινή των 30 μηνών για καθένα από τους 2 παθόντες σε καθέναν από τους κατηγορουμένους και την ποινή των 10 μηνών για κάθε μία απρόκλητη σωματική βλάβη και συνολικά κατά συγχώνευση στον πρώτο των κατηγορουμένων την ποινή των 5 ετών και στον δεύτερο την ποινή των 5 ετών και 5 μηνών. Το Δικαστήριο επίσης επέβαλε στους κατηγορουμένους την παρεπόμενη ποινή της στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων τους για μία 5ετία και την ανικανότητα απόκτησης δημόσιων και δημοτικών αξιωμάτων και θέσεων για μία 10ετία (άρθρο 137Γ ΠΚ) .
Οι δυο κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι αφού τους χορηγήθηκε ανασταλτικό αποτέλεσμα λόγω της έφεσης, ενώ το Δικαστήριο είχε ήδη μετατρέψει την ποινή (σε χρηματική).

Το Δικαστήριο με την απόφαση αυτή για μια ακόμη φορά δεν τόλμησε να προχωρήσει στην τιμωρία των ενόχων με την κακουργηματική διάταξη του άρθρου 137Α παρ. 1 και 2 για βασανιστήρια, όπως κατηγορούνταν.

Τα περιστατικά αστυνομικής βίας ιδιαιτέρως εις βάρος προσφύγων και μεταναστών, συνεχίζουν αμείωτα και μετά το 2004. Μόνο ένας μικρός αριθμός από αυτά φθάνει στα γραφεία των υποστηρικτικών οργανώσεων και ένας ακόμη μικρότερος αριθμός καταλήγει στις αίθουσες των Δικαστηρίων. Τούτο δε με μηδενική προστασία των θυμάτων, με τεράστιες καθυστερήσεις, με απώλεια βασικών αποδεικτικών στοιχείων και με τα θύματα απόντα, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις εγκαταλείπουν την Ελλάδα πριν την εκδίκαση της υπόθεσης.
Και η υπόθεση αυτή έφθασε τελικά για πρώτη φορά στο ακροατήριο επτά χρόνια μετά τα γεγονότα.

Στις 14.12.2012 η πολύκροτη αυτή υπόθεση θα υποκύψει και αυτή σε παραγραφή, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά το καθεστώς ατιμωρησίας των ενόχων, όταν αυτοί έχουν το προνόμιο να ανήκουν στις τάξεις της αστυνομίας.

Αθήνα, 19.12.2011,

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών
Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων
Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών

Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), ως συμβουλευτικό όργανο της Πολιτείας, είχε πέρσι τονίσει την ανάγκη διαρκούς σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων κατά την προσπάθεια εξόδου από την κρίση εξωτερικού χρέους. Επεσήμανε τότε ότι οι εξελίξεις στο εθνικό οικονομικό περιβάλλον, όπως επιτείνονται από τις διεθνείς οικονομικές πιέσεις και την απροθυμία των διεθνών πιστωτών να βρεθούν σταθερές, μακροχρόνιες λύσεις στην κρίση χρέους, οδηγούν σε διατάραξη των κοινωνικών ισορροπιών σε βάρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φέτος (8/12) η ΕΕΔΑ επανέρχεται με νέα σύσταση προς κυβέρνηση και κοινοβούλιο. Διαπιστώνει ότι οι κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις επαληθεύουν δραματικά τους φόβους της. Η ραγδαία υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του λαού, η ταυτόχρονη αποδόμηση του Κοινωνικού Κράτους και η λήψη μέτρων που δεν ανταποκρίνονται στην κοινωνική δικαιοσύνη κλονίζουν την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατία. Τονίζει επίσης πως η εκποίηση/ αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας και η παραχώρηση κοινωφελών οργανισμών οφείλουν να γίνονται με γνώμονα την άριστη εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και, ειδικότερα για τους κοινωφελείς οργανισμούς, με διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα αγαθών ή υπηρεσιών που αυτοί παράγουν ή παρέχουν καθώς και του δικαιώματος για δίκαιες συνθήκες εργασίας.

Η ΕΕΔΑ εκφράζει έντονη ανησυχία για όσα οδηγούν σε εξαθλίωση μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, διευρύνουν το κοινωνικό χάσμα, διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό, ενισχύουν ακραία και μισαλλόδοξα στοιχεία και κλονίζουν τους δημοκρατικούς θεσμούς. Συγκεκριμένα επισημαίνονται: η διαρκής, δραστική μείωση μισθών και συντάξεων, ακόμη και πολύ χαμηλών. Η ανατροπή της ιεραρχίας και η αποδυνάμωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Η διευκόλυνση των απολύσεων και ο περιορισμός των προσλήψεων. Η αλματώδης αύξηση της ανεργίας και η γενική εργασιακή ανασφάλεια. Η αποδιοργάνωση, μείωση ή κατάργηση των κοινωνικών υποδομών. Η δραστική μείωση ή κατάργηση βασικών για την επιβίωση παροχών. Η έλλειψη στήριξης της οικογένειας, ενώ διαρκώς αυξάνονται οι άνεργοι γονείς με μικρά παιδιά. Η έλλειψη προοπτικών για τους νέους, που είτε είναι άνεργοι είτε απασχολούνται υπό δυσμενείς και επισφαλείς συνθήκες. Η παράλληλη αύξηση άμεσων και έμμεσων φορολογικών και άλλων βαρών, χωρίς αντιστοιχία με τη φοροδοτική ικανότητα και κατά παράβαση της απαγόρευσης των διακρίσεων. Η αναδρομική επιβολή φόρων και οι επαχθείς όροι πρόσβασης στη Δικαιοσύνη για την αμφισβήτησή τους όπως η αξίωση προκαταβολής του 50% του επίδικου ποσού της διοικητικής διαφοράς εκ μέρους του προσφεύγοντος. Η ανεπάρκεια της νομικής βοήθειας για την πρόσβαση στη Δικαιοσύνη των οικονομικά ασθενών. Η στέρηση βασικών κοινωνικών αγαθών ως κύρωση για μη καταβολή φόρου και η μετατροπή κοινωφελών οργανισμών σε όργανα φοροεισπρακτικά και αναγκαστικής εκτέλεσης. Ο καταιγισμός απρόβλεπτων, περίπλοκων, αλληλο-συγκρουόμενων και αενάως τροποποιούμενων «μέτρων λιτότητας», άμεσης και συχνά αναδρομικής εφαρμογής που επιτείνει τη γενική ανασφάλεια.

Σύμφωνα όμως με το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση «δεν περιορίζεται σε μια οικονομική ένωση. Πρέπει ταυτόχρονα να εξασφαλίζει, με κοινή δράση, την κοινωνική πρόοδο και να επιδιώκει τη διαρκή βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας των ευρωπαϊκών λαών». Η Συνθήκη ΕΕ ορίζει πως τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα αποτελούν θεμελιώδεις αξίες και θεμέλιο λίθο της ΕΕ ενώ πρώτος στόχος είναι η προώθηση των αξιών της και της ευημερίας των λαών της. Οι κοινωνικοί στόχοι της ΕΕ συνδέονται άρρηκτα με τους οικονομικούς στόχους και είναι καθοριστικοί για την αποτελεσματικότητά τους – η οικονομική συνοχή στηρίζεται στην κοινωνική συνοχή. Ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων που δεσμεύει την ΕΕ και τα κράτη μέλη κατοχυρώνει αδιαίρετα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και διακηρύσσει ότι η ΕΕ «τοποθετεί τον άνθρωπο στην καρδιά της δράσης της». Η ΕΕΔΑ θυμίζει επίσης πως η Επιτροπή Ελέγχου Εφαρμογής των Διεθνών Συμβάσεων της ΔΟΕ ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση να εντείνει τις προσπάθειές της και να προχωρήσει σε πλήρη και ειλικρινή διάλογο με τους κοινωνικούς εταίρους, προς επανεξέταση των μέτρων λιτότητας που έλαβε ή σχεδιάζει, επανεκτιμώντας τις επιπτώσεις σε βάρος των εργαζομένων και διασφαλίζοντας το επίπεδο διαβίωσής τους.

Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει διέξοδος από την κοινωνικο-οικονομική και πολιτική κρίση, που εξαπλώνεται ραγδαία στην Ευρώπη, ούτε μέλλον για την ΕΕ, χωρίς εγγύηση των θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Απαιτείται λοιπόν συστράτευση των ευρωπαϊκών δυνάμεων προς διάσωση των αξιών που στηρίζουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Για τους λόγους αυτούς η ΕΕΔΑ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και καλεί την Κυβέρνηση και την Βουλή να σταθμίζουν τις συνέπειες των δημοσιονομικών μέτρων στην κοινωνική προστασία και ασφάλεια. Καλεί επίσης σε κοινή δράση με τις κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια των άλλων κρατών μελών και το Ευρωκοινοβούλιο, ώστε κάθε μέτρο οικονομικής διακυβέρνησης και οι σχεδιαζόμενες τροποποιήσεις της Συνθήκης ΕΕ να θεσπίζονται και να εφαρμόζονται με σεβασμό και εγγύηση των θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Στις 12 Δεκεμβρίου, στα δικαστήρια της Ευελπίδων, γίνεται μια δίκη που μας αφορά όλους. Δικάζονται τρία μέλη παρακρατικής οργάνωσης, που στις 18 Σεπτέμβρη 2011, στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, επιτέθηκαν με ρατσιστικά κίνητρα σε ομάδα Αφγανών προσφύγων και τραυμάτισαν σοβαρά με μαχαίρι τον έναν κοντά στην καρδιά και στο στομάχι και ελαφρά τους υπόλοιπους.

Παρόμοιες επιθέσεις είναι πια συχνές, τόσο στην Αθήνα όσο και στα προάστια. Κάθε όμως ρατσιστική επίθεση ενάντια σε πρόσφυγα ή μετανάστη, ενάντια σε κάθε άνθρωπο που βρέθηκε στην Ελλάδα αναζητώντας είτε πολιτικό άσυλο είτε μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη, είναι μια επίθεση ενάντια σε όλους μας. Κάθε θύμα, είναι ένας από εμάς.

Οι πράξεις αυτές μάς ενώνουν και δυναμώνουν την κοινή μας φωνή. Είμαστε αλληλέγγυοι στα θύματα της επίθεσης και απαιτούμε την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Καταδικάζουμε τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, απ’ όπου κι’ αν προέρχονται. Ξέρουμε πως η ελληνική κοινωνία και η ελληνική δικαιοσύνη έχουν δώσει αγώνες ενάντια στο φασισμό, γι’ αυτό και την εμπιστευόμαστε.

Μαζί θα προχωρήσουμε.

1. ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
2. ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
3. ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ–ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
4. ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΑΛΒΑΝΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
5. ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
6. ΕΛΛΗΝΟΣΟΥΔΑΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΙΑΣ
7. ΕΝΩΣΗ ΑΙΓΥΠΤΙΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
8. ΕΝΩΣΗ ΑΦΡΙΚΑΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
9. ΕΝΩΣΗ ΑΦΡΙΚΑΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ
10. ΕΝΩΣΗ ΝΙΓΗΡΙΑΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
11. ΕΝΩΣΗ ΚΟΥΡΔΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
12. ANASA
13. ASANTE
14. ΚΕΝΥΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
15. ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΓΟΥΙΝΕΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
16. ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΟΜΑΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
17. ΜΑΛΙΑΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
18. ΝΙΓΗΡΙΑΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
19. ΕΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΟΥΓΚΑΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
20. ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
21. ΠΑΝΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
22. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ NOOR
23. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΑΚΙΣΤΑΝ
24. ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ DOEL
25. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΦΓΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
26. ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΟΥΔΑΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
27. ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ