You are currently browsing the tag archive for the ‘ιθαγένεια’ tag.
πηγή: i red
Το i-RED, 10 μέλη του Δικτύου REDγια την καταπολέμηση του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας, το Ελληνικό ForumΜεταναστών, το Asante, 12 κοινότητες προσφύγων και το ForumΠροσφύγων στην Ελλάδα, το Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Ρατσισμού (ENAR), η Πλατφόρμα για τη Διεθνή Συνεργασία για τους Μετανάστες χωρίς χαρτιά (PICUM), το Δίκτυο για τα Δικαιώματα των Μεταναστών (MRN) και ηΕυρωπαϊκή Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (AEDH), εκφράζουν την υποστήριξή τους στη μεταρρύθμιση του Ελληνικού Νόμου περί Ιθαγενείας και στους μετανάστες εκείνους, οι οποίοι επιθυμούν να συμμετέχουν στην Ελληνική και στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες ως πολίτες με δικαιώματα και υποχρεώσεις, σεβόμενοι και υπερασπιζόμενοι τους συνταγματικούς τους σκοπούς, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις δημοκρατικές τους αξίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αντιμετωπίζει με έκπληξη, απογοήτευση και ανησυχία την απόφαση 350/2011 του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου Επικρατείας για το ζήτημα της συνταγματικότητας του νόμου 3838/2010. Προσκολλημένη σε παρωχημένες αντιλήψεις περί έθνους και λαού, που όμοιές τους δεν είχαν αποτυπωθεί σε κείμενο απόφασης ούτε καν κατά τις σκοτεινότερες περιόδους της δικαστικής μας ιστορίας, η άποψη περί συνταγματικής κατοχύρωσης του «δικαίου του αίματος» απειλεί να θέσει την Ελλάδα και πάλι στο περιθώριο των διεθνών νομικών εξελίξεων. Ακόμη χειρότερα, η εκ προοιμίου απόρριψη κάθε άλλου νομοθετικού τεκμηρίου πραγματικού δεσμού με το ελληνικό κράτος, όπως η γέννηση σε ελληνικό έδαφος ή η ολοκλήρωση ορισμένου αριθμού ετών φοίτησης, δημιουργεί διαρκές καθεστώς ανισότητας με βάση τη φυλετική καταγωγή. Τέλος, η γενική συναγωγή υποχρέωσης του νομοθέτη «να διαφυλάσσει την εθνική ομοιογένεια» νομιμοποιεί πρακτικές που θα μπορούσαν να διασύρουν τη χώρα ενώπιον της διεθνούς κοινότητας.
Ωστόσο, η απόφαση αυτή αποτελεί έναν ενδιάμεσο σταθμό και όχι τον πρόωρο τερματισμό της διαδικασίας μεταρρύθμισης της ελληνικής ιθαγένειας, καθώς παραπέμπει, εν τέλει, το θέμα στην Ολομέλεια, η οποία και ελπίζεται ότι θα επιδείξει, για μιαν ακόμη φορά, το τόσο γνώριμο ανοιχτό πνεύμα που τιμά την ελληνική δικαιοσύνη. Ενώπιον της Ολομέλειας απομένει πλέον να αναπτυχθούν και να τεκμηριωθούν τα νομικά και πραγματολογικά επιχειρήματα στα οποία στηρίχθηκε η νομοθετική επιλογή νέων λόγων αυτοδίκαιης κτήσης ιθαγένειας.
Όταν, πριν από ένα περίπου έτος, η Ένωση είχε χαιρετίσει την ψήφιση του νόμου αυτού, δεν έτρεφε αυταπάτες για το πόσο μακρές και επίπονες διεργασίες απαιτούνται προκειμένου να συμφιλιωθεί η επιστημονική κοινότητα των ελλήνων νομικών με την ανάγκη εγκατάλειψης μιας αλληλουχίας από δήθεν αυτονόητες, παραδοσιακές αγκυλώσεις. Η Ένωση, με σειρά δημόσιων δράσεών της αλλά και έχοντας ήδη παρέμβει στη συγκεκριμένη δικαστική εκκρεμότητα, θα προσπαθήσει να συμβάλει στην εκκαθάριση της έννομης τάξης μας από τα στοιχειά του παρελθόντος. Στις κρίσιμες σημερινές συνθήκες, η ανα-οριοθέτηση της έννοιας του πολίτη δεν αποτελεί πολυτέλεια: η μεταρρύθμιση της ελληνικής ιθαγένειας, μέγιστο βήμα ελευθερίας, προόδου και κοινωνικής συνοχής, δεν πρέπει, δεν μπορεί και δεν πρόκειται να οπισθοδρομήσει.
Χωρίς πολλά λόγια ή σχόλια, θαυμάστε τους υπερασπιστές της καθαρότητας της φυλής. Ή αλλιώς, το νέο όπλο της Ακροδεξιάς: ποιος μετανάστης θα ζητήσει ελληνική ιθαγένεια όταν βλέπει τέτοιους Έλληνες;
Μητροπολίτης Άνθιμος: «Βρέθηκα στην Αθήνα, σε μία πλατεία πέντε λεπτά από την Ομόνοια. Τα ‘χασα! Απελπίστηκα! Όχι για το χρώμα, αλλά πάντως ήταν ένα δείγμα ότι μαύρισε ο τόπος. Και ότι μας έπνιξαν οι άνθρωποι όπου (sic) ζητούσαν επαιτεία»! Και παλιότερα: «Εγώ προτιμώ να είμαι εθνικιστής με τα γνωρίσματα, τα οποία εξέθεσα, εσείς δε μερικοί στην Αθήνα, εάν δεν πιστεύετε στην αγάπη για την πατρίδα, εάν δεν θέλετε μια Ελλάδα ελεύθερη, δυνατή, ισχυρή και ακέραιη(…), τότε εάν θέλετε μείνετε στον χώρο της προδοσίας…»
Μητροπολίτης Αμβρόσιος: «Το Ελληνικό αίμα μολύνθηκε! Ανακατεύθηκε πια με Πακιστανικό, Αφγανικό, Ιρανικό, Ιρακινό, Αλβανικό και βάλε…»
Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: «Εμείς δεν φέραμε τους ξένους, αλλά δεν είναι και ο ρόλος μας να τους διώξουμε. Όταν όμως μάς χτυπήσουν την πόρτα μας πρέπει να τους δώσουμε ένα πιάτο φαγητό γιατί αυτό είπε ο Χριστός».
Κωνσταντίνα Κούνεβα: «Η σκέψη σχηματίζει τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Για να καλυτερεύσει η ζωή μας, πρέπει πρώτα να καλυτερεύσουμε τη σκέψη μας. Κάθε πράξη μπορεί να καθορισθεί σαν καλή ή κακή, μόνο από έναν καθαρό δείκτη: αν αυξήσει την ποσότητα αγάπης στον κόσμο, είναι καλή. Αν όμως χωρίζει τους ανθρώπους και δημιουργεί εμπάθειες μεταξύ τους είναι κακή».
Δείγματα λόγου, αλιεύματα των τελευταίων ημερών. Τα αφήνουμε ασχολίαστα αφού το τελευταίο εξηγεί τη διαφορά ανάμεσα στα προηγούμενα. Με μια ακόμα σκέψη, πέρα από πρόσωπα. Ο μνήμων λόγος δε χρειάζεται άμβωνα και δάχτυλο που τεντωμένο εγκαλεί. Δε χρειάζεται τρέμουλο στη φωνή και δάκρυα τηλεοπτικά στα μάτια. Δεν αποτιμάται σε ζωντανές συνδέσεις, δημοσκοπήσεις, μονάδες τηλεθέασης στα πρωινά παράθυρα. Δεν κραυγάζει για έθνος, ιερά και παρακαταθήκες σε τηλεπαιχνίδια πατριωτισμού.
Όταν βαράνε τα τύμπανα του ιερού πολέμου κι ηχούν οι σάλπιγγες της πομπώδους αυταρέσκειας, ο μνήμων λόγος χαμηλώνει και θέλει να σκύψεις για να τον ακούσεις. Και όταν στερέψει το βουερό ποτάμι της εμπάθειας -στερεύει πάντα η βολική ρηχότητα- εκείνος είναι ακόμα εκεί, λόγος καταλλαγής και ψίθυρος συμπάθειας. Είναι όμως εκεί και ως λόγος τιμωρός. Γιατί ο μνήμων λόγος γνωρίζει και την Ιστορία και τον πόνο της. Γνωρίζει και την ευθύνη απέναντι σε όσους πέρασαν από τούτο το χωράφι και απέναντι σε όσους θα έρθουν. Τα γνωρίζει αυτά αλλά δεν τα εμπορεύεται. Γιατί η διαρκής καπηλεία της μνήμης γίνεται αμνήμων αγυρτεία.
Υγ. Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου διοργανώνει τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου δημόσια εκδήλωση: «Προς ένα νέο καθεστώς ιθαγένειας» (Παλαιά Βουλή, 19.00). Εκεί θα διαβαστεί και το κείμενο της κυρίας Κούνεβα, απόσπασμα του οποίου παραθέσαμε.
Με αφορμή την επικείμενη ψήφιση του νόμου για την ελληνική ιθαγένεια, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου διοργανώνει δημόσια εκδήλωση με θέμα:
Προς ένα νέο καθεστώς ελληνικής ιθαγένειας
Ομιλητές:
● ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος
● ο κ. Γιάννης Παναγόπουλος, Πρόεδρος Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος
● ο κ. Χάρης Κυριαζής, Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών
● ο κ. Αχμέτ Μοαβία, συντονιστής του Φόρουμ Μεταναστών
● ο κ. Δημήτρης Παξινός, Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών
● ο κ. Δημήτρης Μπράτης, Πρόεδρος Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας
● ο κ. Κωστής Παπαϊωάννου, Πρόεδρος Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
● ο κ. Δημήτρης Χριστόπουλος, επίκουρος καθηγητής Παντείου, πρόεδρος της δ.σ. της Ένωσης
Θα διαβαστεί μήνυμα της κ. Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Συντονίζει ο κ. Νίκος Αλιβιζάτος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του δ.σ. της Ένωσης.
Η εκδήλωση θα γίνει την Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010 στην αίθουσα της Παλιάς Βουλής, Σταδίου 13, Πλατεία Κολοκοτρώνη στις 19.00 το βράδυ
Τις παραμονές της έναρξης του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου το 2004 επικρατούσε στην Πορτογαλία έξαψη και ενθουσιασμός. Στο πρώτο ματς όμως η ομάδα ηττήθηκε από την Ελλάδα και βέβαια απλώθηκε στη χώρα κλαυθμός και οδυρμός. Ο βραζιλιάνος προπονητής της πορτογαλικής ομάδας επιχείρησε τότε να τονώσει το ηθικό. Τώρα σας χρειάζεται η ομάδα, είπε στους οπαδούς και τους κάλεσε να κρεμάσουν εθνικές σημαίες σε μπαλκόνια και παράθυρα.
Τι το ήθελε; Αμηχανία και παγωμάρα ακολούθησε τις δηλώσεις του γιατί κανείς δεν είχε σημαίες. Δε συνηθίζεται, του είπαν. Τη λύση έδωσαν οι Κινέζοι μετανάστες. Είδαν την οικονομική ευκαιρία και αμέσως παρήγαγαν εκατοντάδες χιλιάδες σημαίες. Μόνο που στη βιασύνη τους έκαναν ένα λάθος: τα εφτά κάστρα που περιβάλλουν το εθνόσημο αντικαταστάθηκαν από εφτά παγόδες! Και όμως, κανείς δεν έδωσε σημασία. Ακόμα και το λάθος έγινε μέρος της ενθουσιώδους μοναδικότητας των στιγμών. Έτσι, οι Πορτογάλοι ανέμιζαν ανέμελοι στη διάρκεια του Euro σημαίες με παγόδες.
Μας διηγήθηκε αυτή την ιστορία ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες Αντόνιο Γκουτέρες κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα. Ιστορία πολλαπλά διδακτική, γιατί αναπόφευκτα θυμίζει ότι στη χώρα μας οι μεγάλες μάχες δίνονται πλέον για θέματα με συμβολικό κυρίως φορτίο, «θέματα σημαίας». Η αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες. Ο Αλβανός σημαιοφόρος (τώρα το εθνικιστικό φαντασιακό τον θέλει να ηγείται μειονοτικού κόμματος στην Ελλάδα κατ’ εντολήν των ΗΠΑ όπου σπουδάζει!). Το όνομα της γειτονικής χώρας. Η ιθαγένεια των μεταναστών. Χωρίς να είναι ισοβαρή, τα «θέματα σημαίας» έχουν κάτι κοινό: οι πραγματικές τους διαστάσεις είναι πολύ μικρότερες από τη σκιά που ρίχνουν στο συλλογικό φαντασιακό.
Και βέβαια, ένας λαός που φορτώνει σε κάθε «θέμα σημαίας» όλες τις μεταφυσικές και άλλες αγωνίες του καταλήγει να δίνει διαρκώς φαντασιακές ύστατες μάχες εθνικής επιβίωσης. Τρέχει σε συλλαλητήρια για το όνομά του και σε λαοσυνάξεις για την ταυτότητά του. Βιώνει κάθε στιγμή σα να είναι η τελευταία ηρωική και πένθιμη αναλαμπή του μεγαλείου του. Πού καιρός να ασχοληθεί λοιπόν με τα πραγματικά προβλήματα. Με τέτοια δημόσια διοίκηση, οικονομία και κοινωνική αποδιάρθρωση, θυμίζουμε λεωφορείο που τρέχει χωρίς φρένα στην κατηφόρα και οι επιβάτες τσακώνονται για το εικόνισμα στον καθρέφτη του οδηγού.
Να γιατί αποτελεί αισιόδοξη νότα η περιορισμένη σημασία που δίνεται εντέλει στο θέμα της ιθαγένειας των μεταναστών. Χωρίς να υποτιμάται, φαίνεται πως δε θα δοθεί εντούτοις για αυτό άλλη μια «μάχη εθνικής επιβίωσης». Γιατί; Υπάρχουν πολλοί παράγοντες: η απουσία ενός ισχυρού δημαγωγού, λαϊκού ή ρασοφόρου, που θα μετέτρεπε τη μάχη των ταυτοτήτων σε μάχη της ιθαγένειας, η πολιτική συγκυρία, η σχετικά προσεκτική στάση της μείζονος αντιπολίτευσης.
Πέρα όμως από αυτά, διακρίνεται κι ένας στοιχειώδης πραγματισμός. Οι φόβοι ισοσταθμίζονται από την ανάγκη εξορθολογισμού ενός συστήματος με παραλυτικές δυσλειτουργίες. Με άλλα λόγια, ο ανασφαλής νταής που κρύβουμε μέσα μας άρχισε να κουράζεται από την εικοσαετή μάχη με τους εθνικούς ανεμόμυλους και τις σκιές τους.
Ο πολιτισμός μας όχι μόνο θα επιβιώσει αλλά και θα κατακτήσει τη θέση που του αξίζει: δείτε τι θα γίνει τώρα που θα πάρουν οι μετανάστες και την ιθαγένεια!
Σημείωση: Η κορύφωση της ελληνικής ψυχής έρχεται τελευταία, οπότε δείτε το ως το τέλος.
Στο στόχαστρο για άλλη μια φορά η ισχνή και κατασυκοφαντημένη κοινωνία των πολιτών. Δίνουν και παίρνουν τα δηλητηριώδη σχόλια, οι γενικεύσεις και οι αφορισμοί. Διαβάζουμε πάλι για «μαγαζάκια του Σόρος», «μαύρες χείρες της νέας τάξης», και «άρματα της παγκοσμιοποίησης». Ο κ. Μίκης Θεοδωράκης, ας πούμε, κατακεραυνώνει τους πράκτορες «κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της ελληνικότητας».
Ορισμένοι δικαιολογούν αυτές τις επιθέσεις επικαλούμενοι τη συναλλαγή και τις αδιαφανείς χρηματοδοτήσεις. Τις υπόγειες διαδρομές ΜΚΟ και κράτους. Τις προσωποπαγείς οργανώσεις που στήθηκαν για να απορροφήσουν κονδύλια. Το πελατειακό πλέγμα που αποπνέει διαφθορά. Υπαρκτά όλα αυτά αλλά δε φτάνουν για να δικαιολογηθεί η συλλήβδην απαξίωση των κινήσεων πολιτών. Διότι απαξιώνονται όλες, ακόμα κι εκείνες που λειτουργούν με διαφάνεια, διοικούνται δημοκρατικά και λογοδοτούν στα μέλη τους. Μια τέτοια γενίκευση προϋποθέτει τη βούληση αποδόμησης της ίδιας της κοινωνίας των πολιτών.
Ένας ορισμός της κοινωνίας των πολιτών αναφέρεται «στη μη-επιβαλλόμενη συλλογική δράση που προκύπτει από κοινά συμφέροντα, σκοπούς και αξίες» (Κέντρο για την Κοινωνία των Πολιτών, LSE). Αυτές οι κοινές αξίες νοηματοδοτούν τη δράση που αποσκοπεί να φέρει ένα ζήτημα στο επίκεντρο του δημόσιου ενδιαφέροντος. Οποιοδήποτε ζήτημα: τις συνθήκες κράτησης, το αστικό πράσινο, τον κώδικα ιθαγένειας, το νερό του Ασωπού ή «πώς πετάνε φέρ’ ειπείν τα τρυγόνια στη Βουλγαρία» που λέει ειρωνικά κι ο κ. Στάθης Σταυρόπουλος (Ελευθεροτυπία, 9/1).
Αυτή η παρεμβατική δράση πρέπει να έχει ταυτότητα, να εκδηλώνεται δημόσια από πολίτες που ζητάνε τη στήριξη άλλων πολιτών. Ως τέτοια κρίνεται. Ως τέτοια αποτελεί και μια μορφή συμμετοχικότητας που (επιδιώκει να) ανανεώνει και την απισχνασμένη αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία. Να γιατί η θέση του κ. Ν. Ξυδάκη (Καθημερινή, 6/1) πως η ιθαγένεια «δεν είναι δράση για ερασιτέχνες μη κυβερνητικών οργανώσεων» εισάγει μια διάκριση που δύσκολα γίνεται δεκτή. Ποιοι είναι δηλαδή οι «επαγγελματίες της ιθαγένειας» που, μόνοι αυτοί, δικαιούνται να μπαίνουν στο άβατο και να αγγίζουν τα άγια των αγίων; Η υπεύθυνη και στο δημόσιο φως άσκηση δικαιωμάτων που πηγάζουν από την ιδιότητα του πολίτη δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποτιμάται ως ερασιτεχνισμός.
Υγ. Επιμένουμε στο δημόσιο χαρακτήρα της όποιας δράσης. Είναι ζήτημα αρχής η δυνατότητα οποιουδήποτε να εκφράζει ελεύθερα το προϊόν της σκέψης του χωρίς να στοχοποιείται από κανέναν. Ιδίως όταν η στοχοποίηση γίνεται με την ασφάλεια της ανωνυμίας.
Το έχουμε γράψει και παλιότερα με αφορμή τις επιθέσεις κρανοφόρων, «φονταμενταλιστών της επανάστασης»: «Διάβηκαν τη λεπτή κόκκινη γραμμή και στέκουν στην αντίπερα όχθη. Στη δική μας πλευρά εκτείνεται ο δημόσιος χώρος μας, το φόρουμ που έχει με αγώνες κατακτηθεί και επί αιώνες διαφυλαχτεί, η πεδιάδα του ελεύθερου λόγου, η ακώλυτη έκφραση της έλλογης σκέψης. Στη δική τους πλευρά υπάρχει μόνο η βία». Ισχύει και για τους ανώνυμους συντεταγμένους υβριστές και απειλούντες «πατριώτες του διαδικτύου».
