Ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, 2004

Η παγκόσμια ημέρα ανθρωπίνων δικαιωμάτων προσφέρεται για να καταγράψουμε τα ανοιχτά θέματα δικαιωμάτων στη χώρα μας.

Ξεκινώντας από την κρατική μηχανή, ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την ατιμωρησία, πλήρη και συντεταγμένη, των αστυνομικών οργάνων που κατηγορούνται για χρήση βίας, κακομεταχείριση ακόμα και φόνους; Η πράξη αποδεικνύει πως έχουμε να κάνουμε με πλέγμα που προστατεύει την αυθαιρεσία.

Η ακολουθούμενη πολιτική ασύλου, μη ασύλου στην ουσία αφού η Ελλάδα το έχει στην πράξη καταργήσει, συμβαδίζει με τις πιο σκληρές φωνές στην ΕΕ. Κι αν η επίσημη γραμμή δε συναινεί στις προτάσεις για στρατόπεδα προσφύγων εκτός Ευρώπης, η γραμμή αυτή δε φτάνει στους συνοροφύλακες και στα λιμενικά σκάφη που καθημερινά παραβιάζουν τις διεθνείς υποχρεώσεις τις χώρας. Και πάλι η χρήση βίας είναι συχνή, με την αναγκαία άνωθεν κάλυψη και τη βεβαιότητα πως ποτέ δε θα έρθει στο φως.

Οι φυλακές του υπερπληθυσμού και της αθλιότητας, οι αποθήκες ανθρώπων στους οποίους δε δίνεται καμιά ελπίδα. H υποχρεωτική αποχή από κάθε δραστηριότητα, η μετατροπή ανθρώπων σε κοινωνικά απόβλητα είναι κυνικό να δικαιολογούνται με την επίκληση έλλειψης πόρων.

Από την άλλη, θα ήταν εύκολη λύση να χρεώσουμε όλα τα προβλήματα στην πολιτεία. Η πολιτεία δρα μέσα στον κοινωνικό χώρο, αλληλεπιδρά μαζί του. Άρα, η ελληνική κοινωνία πρέπει επίσης να κρίνεται για την ανοχή της απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία αλλά και για τις δικές της αυθαιρεσίες. Για την αποδοχή της ομηρίας που έχει επιβληθεί από την πολιτεία στους μετανάστες με την έλλειψη σαφούς πλαισίου νομιμοποίησης. Για την αντιμετώπισή τους ως ανθρώπων που χαριστικά ζουν στον τόπο μας και άρα είναι μάζα κατάλληλη προς εκμετάλλευση (μήπως η ίδια εν ολίγοις λογική δεν αναπτύσσεται συχνά και προς τους συμπολίτες μας Ρομά;). Για την αμήχανη σιωπή μας μπροστά στα κρούσματα ρατσιστικής βίας με δράστες αστυνομικούς ή πολίτες. Για τις φοβικές μας αντιδράσεις απέναντι στην ετερότητα. Για τη συνωμοσία της σιωπής που συγκαλύπτει τη βία κατά των γυναικών και τη σεξουαλική δουλεία που τείνει να αναδειχθεί σε εθνικό μας σπορ, γεγονός που προσπερνάμε με ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού. Για την εντέλει αποδοχή των «έκτακτων» αντιτρομοκρατικών μέτρων, που μας κληροδότησαν όχι μόνο τις κάμερες αλλά και τη λογική «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Χωρίς επομένως να παραγνωρίζεται η αξία και η αποτελεσματικότητα θεσμών προστασίας (ο Συνήγορος του Πολίτη αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα), εξακολουθεί ένας σκληρός πυρήνας της διοίκησης να αντιμετωπίζει ως εμπόδιο το σεβασμό των δικαιωμάτων. Μαζί του, σε αγαστή σύμπνοια, η υπό διαμόρφωση «εθνική ιδεολογία» της οικονομικής και γεωπολιτικής κυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή, που συναρθρώνεται αρμονικά με το τρέχον πρότυπο της κατανάλωσης, ακόμα και ανθρώπινων προϊόντων. Με άλλα λόγια, η εξοικείωση με την ύπαρξη μιας ανθρωπομάζας χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα, ενός εισαγόμενου προλεταριάτου προς ικανοποίηση εγχώριων ορμών και συμφερόντων, υποστηρίζεται από την αυθαιρεσία κρατικών λειτουργών.

Η αντιμετώπιση του διττού κινδύνου είναι η σημερινή πρόκληση, αν δε θέλουμε να περιοριζόμαστε σε επετειακές αναδρομές.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s