Οικιακή βοηθός, ο νέος εχθρός

Πώς δεν το είχαμε καταλάβει νωρίτερα; Η Φιλιππινέζα που συνοδεύει τον παππού στο πάρκο τον χτυπάει όταν είναι μόνοι στο σπίτι. Κι η Πολωνέζα παραδουλεύτρα παίρνει κρυφά τηλέφωνα στην πατρίδα της ή δέρνει την κόρη μας όταν κάνει φασαρία.

Ευτυχώς για εμάς, η τηλεόραση τις τελευταίες μέρες ανακάλυψε τον νέο εχθρό. Τις οικιακές βοηθούς, τις μπέιμπι σίτερ, τις νοσοκόμες. Ξαφνικά, οι γυναίκες που αφήνουμε πίσω κάθε πρωί έγιναν η καινούρια απειλή. Τις παρακολουθήσαμε από κρυμμένες κάμερες να δέρνουν τα παιδιά μας και να τα κλειδώνουν στην αποθήκη. Τις είδαμε ν’ ανοίγουν  τα συρτάρια και να κλέβουν.

Να λοιπόν ο εχθρός, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Πώς ξεγελαστήκαμε, πώς του ανοίξαμε την πόρτα; Εμείς που τόσα χρόνια χτίζαμε μικρά φρούρια, με συναγερμούς και πόρτες ασφαλείας, με τοίχους ψηλούς και σεκιούριτι να περιπολούν στους δρόμους μας, κάποιοι πιο τολμηροί με όπλα, μένουμε τώρα άναυδοι μπροστά στην αποκάλυψη. Οι εικόνες ξυπνούν τους πιο μύχιους φόβους μας. Αλλά και πάλι δε θα μείνουμε άπραγοι. Πάνω απ’ όλα η ασφάλεια. Είμαστε έτοιμοι να συνδέσουμε κάμερες κρυφές. Αν μπορούσαμε, θα βάζαμε φρουρούς και μέσα στην κρεβατοκάμαρά μας. Ανυποψίαστοι πως έτσι χαρίζουμε και το τελευταίο τετραγωνικό που απόμεινε δικό μας, τη στοιχειώδη ανθρώπινη εμπιστοσύνη, βορά στον αδηφάγο φόβο και την καχυποψία που επελαύνουν. Το επόμενο ριάλιτι θα είναι το σπίτι μας.

Πριν λίγες μέρες στο Μοσχάτο, η κίνηση πολιτών «Μεσοποταμία» οργάνωσε μια εκδήλωση κι έφερε μαζί Έλληνες και μετανάστες για να λιώσουν τον πάγο της εκατέρωθεν καχυποψίας. Εκεί άκουσα την Πόνια από την Αλβανία να μιλάει συγκινημένη. Μετά από δέκα χρόνια στην Ελλάδα, εδώ όπου μεγάλωσαν και σπούδασαν τα παιδιά της, απορεί γιατί ξεχνάμε. Αναρωτιέται αυτή που στα πενήντα της πάει στο σχολείο τα βράδια για να μάθει ακόμα καλύτερα ελληνικά, αυτή που αγαπάει την Ελλάδα σα δεύτερη πατρίδα της.

«Καθαρίζουμε τα σπίτια σας, μεγαλώνουμε τα παιδιά σας, φροντίζουμε τους γέρους σας. Ζούμε μαζί σας. Στα δωμάτια που κοιμάστε τη νύχτα, εμείς το πρωί τραγουδάμε τα τραγούδια μας. Τόσα χρόνια είμαστε κομμάτι της οικογένειάς σας. Γιατί το ξεχνάτε;»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s