Οι ΜΚΟ στο μικροσκόπιο

Με αφορμή τη συγκέντρωση και αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη ΝΑ Ασία έχει ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος περί ΜΚΟ. Όφειλαν να τον έχουν ξεκινήσει νωρίτερα οι ίδιες οι οργανώσεις. Στην κορυφή του παγόβουνου η διαχείριση των γενναιόδωρων δωρεών του κοινού. Ποιος τις συγκεντρώνει, με ποιες δεσμεύσεις, πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια, πού αρχίζει και τελειώνει η εμπλοκή του κράτους; Χρήσιμη συζήτηση, ιδίως όταν νέοι φορείς (όπως η Εκκλησία) επιδιώκουν αρκετά επιθετικά να καταγραφούν στο τοπίο των ΜΚΟ και να πιστωθούν με το πολιτικό κεφάλαιο που αυτό συνεπάγεται.

Κάτω από την επιφάνεια όμως, η κρίση ενηλικίωσης, όπως προσφυώς έχει αποκληθεί, πλήττει αρκετές ΜΚΟ. Τεράστιοι ρυθμοί ανάπτυξης, μεγάλοι προϋπολογισμοί, πολυμελής επαγγελματική στελέχωση, γιγαντισμός. Στοιχεία δηλαδή που θα ήταν ευπρόσδεκτα και ελπιδοφόρα, αν δε συνοδεύονταν από συμπτώματα ελλείμματος σε πολιτικό επίπεδο: προσωποπαγής χαρακτήρας, ανύπαρκτος εσωτερικός διάλογος, υποθήκευση του εθελοντικού στίγματος στο βωμό της ανάπτυξης που έγινε αυτοσκοπός. Το τίμημα του ελλιπούς δημοκρατικού ελέγχου συμπληρώνεται από την ασφυκτική πίεση που οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, μέσω του ΥΠΕΞ, ασκούν σε πρόθυμες ΜΚΟ για να τις καταστήσουν όχημα της εξωτερικής μας πολιτικής στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή. Με την εξάρτηση από την κρατική χρηματοδότηση (πόσες αλήθεια ΜΚΟ θα άντεχαν χωρίς θεσμικούς πόρους έστω και μια μέρα;) αρκετές οργανώσεις απώλεσαν τον Μη Κυβερνητικό τους χαρακτήρα και εκχώρησαν το δικαίωμα και την υποχρέωσή τους να κρατούν αποστάσεις από την κρατική εξουσία.

Επόμενο βήμα ήταν η προσέλκυση στελεχών των ΜΚΟ για να προσφέρουν μια αύρα ανθρωπισμού σε λίστες υποψηφίων βουλευτών, (υφ)υπουργικούς θώκους, συνδιασκέψεις κομμάτων και υψηλά αμειβόμενες θέσεις του κρατικού τομέα. Το κενό που άφησαν πίσω τους τα στελέχη αυτά είναι αμελητέο, αλλά η υποψία πως κάποιοι επιθυμούν να εκμεταλλευτούν τις ΜΚΟ ως νέα φυτώρια ανάδειξης «ανθρωπιστών εργατοπατέρων» δεν είναι.

Το «καθεστώς ασυλίας» που προστάτευε τις οργανώσεις ως τώρα δε θα διαρκέσει πολύ. Πρόσφατα δημοσιεύματα το αποδεικνύουν. Όσοι με γνήσιο τρόπο εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην ενεργό συμμετοχή, στον ακτιβισμό, στην ανθρωπιστική δράση θα πρέπει να χαιρόμαστε γι’ αυτό. Όχι μόνο γιατί η διαφάνεια και ο (αυτο)έλεγχος είναι οξυγόνο για την ανεξάρτητη λειτουργία των ΜΚΟ. Αλλά και γιατί όσοι απαξίωναν τις ΜΚΟ συλλήβδην θα αναγκαστούν να κάνουν τώρα τους αναγκαίους διαχωρισμούς. Αν όμως συνεχίσουν να συγχέουν τις οργανώσεις- σφραγίδες, τα προσωπικά Μη Κυβερνητικά καταστήματα μεγαλοεπιχειρηματιών, τις ασπόνδυλες οργανώσεις που στηρίζονται αποκλειστικά σε επαγγελματικά στελέχη και κρατικό χρήμα, με την πλειονότητα των γνήσιων κινήσεων πολιτών που δρουν ανεξάρτητα και με διαφάνεια, τότε δε μπορεί, μάλλον εκ του πονηρού θα τις συγχέουν.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s