Η πρόκληση της ελληνικής συμμετοχής στο Συμβούλιο Ασφαλείας

Η εκλογή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ έλαβε βραχεία δημοσιότητα. Αν εξαιρέσουμε μερικές θριαμβολογίες για την αναγνώριση της σημασίας της χώρας μας, δεν έχει ως τώρα συζητηθεί τι επιθυμούμε και τι επιδιώκουμε από τη διετή μας συμμετοχή. Ο Υπουργός εξωτερικών στην καθιερωμένη δήλωση ανέφερε μεταξύ άλλων «…θα καθοδηγούμαστε από τις βασικές αρχές της εξωτερικής μας πολιτικής: Την προσήλωση στην ειρήνη, τον σεβασμό στη διεθνή νομιμότητα, στη δημοκρατία και στα ανθρώπινα δικαιώματα, και την ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας μεταξύ όλων των λαών του κόσμου». Αν όμως δε θέλουμε να επικρατήσει για μια ακόμα φορά ο συνήθης επαρχιωτισμός, που μας ωθεί να θεωρούμε κάθε διεθνή μας παρουσία ως ευκαιρία να προωθήσουμε τα «εθνικά θέματα», ας δούμε ενδεικτικά τι θα σήμαινε στην παρούσα συγκυρία η ουσιαστική εφαρμογή των υπουργικών δεσμεύσεων.

Θα πιέσει η χώρα μας για μια ουσιαστική παρέμβαση του ΣΑ στην κρίση του Νταρφούρ, μετά από 21 έτη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας χωρίς την παραμικρή τιμωρία; Τέτοια παρέμβαση προϋποθέτει ουσιαστικό εμπάργκο όπλων προς τη Σουδανική κυβέρνηση, εμπάργκο που θα επιβλέπεται από διεθνή μηχανισμό υπόλογο στο ΣΑ και άσκηση πίεσης για την παραπομπή στη δικαιοσύνη όσων βαρύνονται με καταγγελίες για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Εξάλλου, η Διεθνής Αμνηστία έχει καλέσει το ΣΑ, με βάση τα στοιχεία για εγκλήματα πολέμου, φόνους, βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση κρατουμένων στο Ιράκ, να λάβει μέτρα για τις συνθήκες κράτησης και να πιέσει για την διευκρίνιση των αρμοδιοτήτων όσων εμπλέκονται στην κράτηση, μια που η παρούσα ασάφεια είναι η καλύτερη οδός προς την ατιμωρησία των υπευθύνων για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο ρόλος του ΣΑ, όσο διαρκεί η κατοχή, πρέπει να είναι πολύ πιο ενεργός.  Οι αντιστάσεις γνωστές και αναμενόμενες. Η ελληνική θέση όμως δεν είναι γνωστή.

Κι ας πάμε στα ακόμα πιο δύσκολα: η απόφαση 1487 του ΣΑ εμποδίζει τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου σε υπηκόους χωρών που δεν έχουν επικυρώσει το Καταστατικό του Δικαστηρίου, όταν οι υπήκοοι αυτοί κατηγορούνται για γενοκτονίες, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου. Οι ΗΠΑ προωθούν τη συγκεκριμένη εξαίρεση και έχουν ως τώρα επιτύχει την κατ’ έτος ανανέωση της απόφασης, κατά παράβαση του Διεθνούς Χάρτη των ΗΕ. Η Γερμανία, η Γαλλία και η Συρία πέρσι εκδήλωσαν την αντίθεσή τους απέχοντας από την ψήφιση της απόφασης. Η χώρα μας ως τώρα έχει στηρίξει τη λειτουργία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Τι θα κάνει όμως η ελληνική αντιπροσωπεία όταν επανέλθουν οι ΗΠΑ στο αίτημά τους φέτος;

Προφανώς, οι συμπληγάδες του συσχετισμού δυνάμεων δεν είναι αμελητέες. Χρειάζονται όμως έμπρακτες διαβεβαιώσεις πως οι συσχετισμοί αυτοί δε θα είναι το άλλοθι για μια «ανάλατη ελληνική διετία».

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s