Η ελληνική χειμερία νάρκη

Η απαγόρευση ναρκών κατά προσωπικού είναι νόμος του κράτους, αφού η Ελλάδα επικύρωσε τη Συνθήκη της Οτάβα τον Σεπτέμβριο του 2003. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Εκστρατείας για την Κατάργηση των Ναρκών (πρόκειται για έναν συνασπισμό Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων) και με βάση τις επίσημες εκθέσεις της χώρας μας, ο συνολικός αριθμός ναρκών ανερχόταν στις 1.566.532 και στόχος είναι να διατηρηθούν μόνο 7.224 για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Τα τελευταία χρόνια, πάνω από 4,3 εκατομμύρια τ.μ. αποναρκοθετήθηκαν στη Β. Ελλάδα και το 2001 ολοκληρώθηκε η εκκαθάριση της παραμεθορίου με τη Βουλγαρία. Στα ελληνοτουρκικά σύνορα η χώρα μας προτίθεται να διατηρήσει τα ναρκοπέδια του Έβρου και για τον σκοπό αυτό αποσύρονται οι νάρκες κατά προσωπικού και αντικαθίστανται με αντιαρματικές.

Θετικός ο απολογισμός. Προηγήθηκε μια μακρά περίοδος κατά την οποία το θέμα είχε χαθεί στα ναρκοπέδια της περίφημης αμοιβαιότητας με την Τουρκία. Από το 1997 που υπογράψαμε τη Συνθήκη δηλώθηκε πως θα την επικυρώναμε μόνο αν η ασφάλεια βελτιωνόταν στην περιοχή. Συμμετείχαμε στο μεταξύ στις προπαρασκευαστικές συζητήσεις της Οτάβα ως παρατηρητές και με τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο: προοδευτικοί σε κάθε πρόταση περιορισμού των ναρκών σε διεθνές επίπεδο, αρνητικοί όταν η συζήτηση ερχόταν στα καθ’ ημάς. Θα συνεχίζαμε προφανώς μέχρι σήμερα να καλυπτόμαστε πίσω από την πάγια αρχή «εδώ είναι Βαλκάνια», αν το 2002 η διεθνής πίεση δεν εντεινόταν για αυτό το κομβικό για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου ζήτημα. Γιατί είναι κομβικό; Μα γιατί από το 1999 τουλάχιστον 70 μετανάστες έχουν χάσει τη ζωή τους στα ελληνικά ναρκοπέδια και πολλές δεκάδες έχουν μείνει ανάπηροι. Δεδομένου μάλιστα ότι οι επίσημοι μηχανισμοί μέτρησης είναι πλημμελείς, οι πραγματικοί αριθμοί είναι σίγουρα μεγαλύτεροι ενώ η μοίρα των επιζώντων δεν επιτρέπει εφησυχασμό: η μέριμνα για προσθετικές επεμβάσεις επαφίεται στα ανθρωπιστικά αισθήματα γιατρών και ΜΚΟ (ενώ σύμφωνα με τη Συνθήκη είναι υποχρέωση της πολιτείας) και οι τραυματίες πρόσφυγες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο φυλάκισης και απέλασης!

Με αυτή λοιπόν την πραγματικότητα είμαστε σήμερα αντιμέτωποι. Από τη μια διαπιστώνεται πρόοδος στην αποναρκοθέτηση ελληνικών εδαφών. Από την άλλη όμως, μεγάλο μέρος των βουνών στο Γράμμο και στο Βίτσι είναι «μολυσμένο» από νάρκες (28 είναι τα γνωστά ναρκοπέδια) και εκρηκτικά, ενεργά απομεινάρια του εμφυλίου, ενώ συνολικά 41 περιοχές στην ηπειρωτική και νησιωτική χώρα θεωρούνται επισφαλείς. Εξάλλου, πονηρά σκεπτόμενη η διοίκηση δε δηλώνει στις εκθέσεις της ποιες ποινικές κυρώσεις ισχύουν για τυχόν παραβιάσεις της Συνθήκης, αν και είναι υποχρεωμένη.

Και το συμπέρασμα; Παρά τη συγκριτικά καλύτερη σημερινή κατάσταση, δεν επιλέξαμε εγκαίρως τη φυγή προς τα εμπρός που θα μας έβγαζε από το βαλκανικό φαύλο κύκλο αλλά χρειάστηκε να συρθούμε στην αποναρκοθέτηση. Το κόστος ήταν και είναι οι φτωχοδιάβολοι που συνεχίζουν να τινάζονται στον αέρα κάθε τόσο ταράζοντας τη νυχτερινή σιγαλιά του Έβρου.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s