Για τεχνικούς λόγους

«Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα» με ένα τηλεοπτικό συνεργείο μπορεί πολλά ενδιαφέροντα να συμβούν. Κάποιος θα μιλήσει στην κάμερα για τον τόπο και τις συνήθειές του. Και μέσα σ’ όλα θα πει πως η μητρική του γλώσσα είναι η Μακεδονική. Το συνεργείο θα επιστρέψει στην Αθήνα, στα στούντιο της κρατικής τηλεόρασης. Θα εργαστεί πυρετωδώς για να είναι η εκπομπή έτοιμη στην ώρα της. Θα μοντάρει, θα επενδύσει με μουσική. Για τεχνικούς λόγους όμως η εκπομπή δε θα προβληθεί. Ένας παράξενος ιός έχει προσβάλει τα μηχανήματα κι αυτά αρνούνται να εκπέμψουν το ταξίδι στη Μακεδονία. Για κακή μας τύχη, τις ίδιες μέρες η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα εξετάζεται στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και το μέλος της Επιτροπής από την Πολωνία θέτει το ζήτημα της εκπομπής. Η Ελληνική αντιπροσωπεία αμήχανη επικαλείται στην αρχή άγνοια και την επόμενη μέρα ανασύρει την εκδοχή του τεχνικού προβλήματος. Λίγες ημέρες μετά η εκπομπή προβάλλεται κανονικά.

Τι είναι αυτός ο ιός που κάνει τα εύκολα δύσκολα, που στενεύει τα μυαλά των ανθρώπων, που επιχειρεί να χωρέσει τους ανοιχτούς ορίζοντες του ταξιδιού και των ανθρώπων στα γκρίζα γραφεία ενός ραδιομεγάρου στην Αγία Παρασκευή; Ποιος ιός προκαθορίζει τι δε θα πρέπει να λένε οι κάτοικοι στα χωριά της Μακεδονίας; Ποιος ιός κρίνει αν η μητρική γλώσσα κάποιου είναι συμβατή με τις νόρμες των εγκεφάλων της κρατικής μας τηλεόρασης; Με την ίδια φοβική λογική τόσα χρόνια σπρώχναμε την πολιτισμική μας ποικιλότητα κάτω από το χαλί, θυσιάζοντας και τη στοιχειώδη ακόμα ανάγκη για ομαλή ενσωμάτωση των μειονοτικών. Για παράδειγμα, οι δάσκαλοι των μουσουλμανοπαίδων της Θράκης υπάγονταν στο Υπουργείο Εξωτερικών και λειτουργούσαν σε ψυχροπολεμικό πλαίσιο, σαν ήρωες του Γκράχαμ Γκρην. Χρειάστηκε να φτάσουμε στον 21ο αιώνα για να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί ένα γενναίο πρόγραμμα εκπαίδευσης των παιδιών της μειονότητας με σεβασμό στην κουλτούρα τους.

Το χειρότερο είναι πως γενιές Ελλήνων διαπαιδαγωγήθηκαν με την ίδια λογική, ώστε να θεωρούν την ύπαρξη μειονοτήτων ένα καλά κρυμμένο μυστικό και τη διαφορετικότητα όχι πλούτο αλλά απειλή. Αρνούμενοι όμως να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να αναγνωρίσουμε το πραγματικό μας πρόσωπο, αποποιούμαστε έναν άλλο ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή μας. Το ρόλο του θεματοφύλακα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της σταθερότητας. Γιατί δεν αρκούν οι δηλώσεις πως αυτές οι αρχές διέπουν την εξωτερική μας πολιτική. Χρειάζονται και πράξεις στην εσωτερική πολιτική. Ιδίως την ώρα που το δράμα της εθνικής μας ονοματολογίας και μακεδονολογίας φαίνεται να φτάνει στο τέλος του και είμαστε έτοιμοι να φορέσουμε για ακόμα μια φορά το μανδύα του ανάδελφου που δε βρίσκει πουθενά κατανόηση.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s