Οι άνθρωποι βόμβες

Ορισμένες αυτονόητες παραδοχές: Το Ιράκ βρίσκεται υπό την κατοχή αμερικανικών και συμμαχικών τους δυνάμεων και οι δυνάμεις αυτές έχουν διαπράξει κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων φόνους αμάχων και βασανισμούς κρατουμένων. Η κατοχή αυτή ξεκίνησε με την ψευδή επίκληση λόγων ασφάλειας και ύπαρξης όπλων μαζικής καταστροφής, αφού είχε προηγηθεί φονικό πολυετές εμπάργκο.

Απαραίτητες οι παραδοχές για να περιοριστεί ο κίνδυνος παρεξηγήσεων. Δεν αποτελούν όμως επαρκές πλαίσιο για να προσεγγίσουμε τα συμβαίνοντα στο Ιράκ αλλά και αλλού (με αιτία, αφορμή ή επίφαση το Ιράκ). Η γενίκευση της βίας και η ταχύτατη καταβύθιση μιας χώρας στο εφιαλτικό σκηνικό «όλοι εναντίον όλων» απαιτεί κι άλλες παραδοχές, λιγότερο αυτονόητες. Συγκεκριμένα, πώς τοποθετείται κανείς απέναντι στις απανωτές αδιάκριτες επιθέσεις που οδηγούν σε θανάτους αμάχων, περιλαμβανομένων παιδιών και ηλικιωμένων; 6.000 άμαχοι είχαν φονευθεί και άλλοι 16.000 τραυματιστεί σε επιθέσεις ενόπλων ομάδων τα δυο τελευταία χρόνια, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας. Δεν έχουν οι ένοπλες ομάδες υποχρέωση να σέβονται στοιχειώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου, δεν είναι υπόλογες για τις πράξεις τους; Πόσο ηρωικό είναι, μεταμφιεσμένος σε άμαχο ή αστυνομικό, να ανατινάζεις ανθρώπους που πηγαίνουν να προσευχηθούν;

Μα οι ομάδες αυτές παλεύουν για την απελευθέρωση από την ξένη κατοχή, ακούγεται ήδη το αντεπιχείρημα. Ας δούμε κι αυτή τη θέση, παραμερίζοντας μάλιστα προσωρινά την ηθικολογική ή ανθρωπιστική εστίαση στην αξία της ανθρώπινης ζωής, ιδίως όταν δεν είναι ζωή ξένου στρατιώτη ή ντόπιου συνεργάτη των κατοχικών δυνάμεων (παρόλο που η εστίαση αυτή συνιστά από μόνη της αξιακή ιεράρχηση, μη επιδεχόμενη συμβιβασμούς ή εκπτώσεις) και προτάσσοντας μια πραγματιστική λογική. Οι ένοπλες ομάδες βρίσκονται σε πόλεμο και ο πόλεμος έχει θύματα. Ο πόλεμος αυτός όμως υποτίθεται πως έχει έναν σκοπό, την καταδίκη- ανατροπή  της πολιτικής των ΗΠΑ, και κρίνεται με βάση την πρόοδο προς την επίτευξη αυτού του σκοπού. Εύλογα μπορεί κανείς να υποστηρίξει πως η θανάτωση αμάχων επιφέρει το αντίθετο αποτέλεσμα: η μιντιακή εκμετάλλευση της βίας, η απόσπαση συναίνεσης μέσα σε καθεστώς τρόμου, η επιλεκτική χρήση του όρου «τρομοκρατία» και η αναδιάταξη δυνάμεων διεθνώς στο πλαίσιο της παγκόσμιας τρομοϋστερίας ενισχύουν τον φονταμενταλισμό της άλλης πλευράς. Ακόμα λοιπόν και με κριτήριο την αποτελεσματικότητα οι επιθέσεις αυτές δε δικαιώνονται (όχι πως αν ήταν αποτελεσματικές θα δικαιώνονταν).

Ο σκοπός δε δικαιώνει τα μέσα. Κι αν περιβάλλει κανείς με σεβασμό την ακραία υπέρβαση που πραγματοποιεί όποιος γίνεται βόμβα, μετατρέποντας το σώμα του σε ύστατη κραυγή απόγνωσης και σύμβολο ιερής αγανάκτησης, η υπέρβαση αυτή αυτοϋπονομεύεται τραγικά όταν το σώμα- βόμβα παρασέρνει μαζί του τα σώματα παιδιών που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια χώρα ρημαγμένη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s