Από τον Κάλλαχαν στον Σαμουράι

Με τον ανασχηματισμό κλείνει ένας κύκλος στη δημόσια τάξη και τις διεθνείς μας σχέσεις. Τα δύο αυτά πεδία ασκούν πλέον ακόμα μεγαλύτερη, σχεδόν καταλυτική επίδραση σε όλο το φάσμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς ζούμε «την εποχή του παρανοϊκού πολέμου, μια μόνιμη κατάσταση ανάγκης σε πλανητικό επίπεδο» (Σ. Ζίζεκ).

Στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, έφτασε στο τέλος του το  προφίλ που με συνέπεια φιλοτέχνησε ο κ. Βουλγαράκης, στα ίχνη του προκατόχου του κ. Χρυσοχοϊδη, ένα προφίλ «ατσαλάκωτης χαμογελαστής καταστολής». Οι δυο αυτοί υπουργοί ήταν ιδανικοί ιμάντες μεταφοράς της νέας «χάιτεκ» αστυνόμευσης στα καθ’ ημάς. Η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και η ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων αποτέλεσαν μεγάλες προκλήσεις για τις υπηρεσίες ασφαλείας. Στο όνομά τους αποσπάστηκε πρωτόγνωρη ανοχή σε εκπτώσεις στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιβλήθηκε άνωθεν κοινωνική συναίνεση. Μόνο που η συναίνεση αυτή είχε ημερομηνία λήξης και ο κ. Βουλγαράκης το αγνόησε. Τον ακούσαμε έκπληκτοι να διαψεύδει την πραγματικότητα για την εμπλοκή Ελλήνων στις απαγωγές Πακιστανών και μετά η φωνή του χάθηκε στον βόμβο των υποκλοπών. Βέβαια, ο κ. Χρυσοχοϊδης οφείλει να είναι πιο φειδωλός στην κριτική του. Κανένας παράνομος μηχανισμός αστυνόμευσης δε στήθηκε το τελευταίο μόλις τετράμηνο πριν από τους Ολυμπιακούς. Σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε χωρίς «εθνικό στόχο» στα θέματα δημόσιας ασφάλειας. Αναγκαστικά, ενόψει εργασιακού χειμώνα, η καταστολή αλλάζει εστίαση. Θα συνεχίσει ή θα ενταθεί βέβαια η πίεση σε χώρους συνήθων υπόπτων. Όμως, οργανωμένες κοινωνικές ομάδες είναι εκείνες που κυρίως θα βρεθούν αντιμέτωπες με την Αστυνομία. Αυτό, σε συνδυασμό με το ενδεχόμενο να υπάρξουν κι άλλες αποκαλύψεις (τι έγινε αλήθεια με τις πτήσεις της CIA στην Ελλάδα;) οδήγησε τον κ. Βουλγαράκη στην αποχώρηση κι έφερε στην Κατεχάκη έναν Υπουργό Δημόσιας Τάξης με προφίλ περασμένων δεκαετιών.

Στο Υπουργείο Εξωτερικών, μετά τη διετή άπνοια θα ζήσουμε περίοδο υπερκινητικότητας. Προς τα πού; Θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε τη θέση της νέας υπουργού σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η έκκληση του ΟΗΕ να κλείσει η φυλακή του Γκουαντανάμο, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που σαμποτάρεται από τις ΗΠΑ,  τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα. Κυρίως όμως ενδιαφέρει η ελληνική θέση και αντίδραση στις υπερατλαντικές πιέσεις για διμερείς συνθήκες ή στις μονομερείς δράσεις των ΗΠΑ, στο πλαίσιο του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Ζήσαμε δύο χρόνια πλήρους σιωπής και συναίνεσης στα θέματα αυτά. Περιμένουμε να δούμε αν η αλλαγή φρουράς θα σημάνει απλώς πιο ηχηρή συναίνεση, όπως πολλοί φοβούνται.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s