Κοινωνικά απόβλητα στην πυρά


Τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στον Κορυδαλλό. Πέρασαν βιαστικά από τις οθόνες και ξεχάστηκαν. «Δεν κουνήθηκε φύλλο». Καμιά αξιοσημείωτη κοινωνική αντίδραση, καμία πολιτική παρέμβαση με ουσία. Οι φυλακές είναι πλέον χώρος απόλυτα στεγανός. Μόνο όταν τα εντός των τειχών συμβαίνοντα έχουν τρομακτική ισχύ, διαπερνούν την ηχομόνωση της μιντιακής πραγματικότητας. Η καθημερινότητα της φυλακής μένει στο σκοτάδι. Η έμμονη εστίαση στον εγκλεισμό έχει εδώ και χρόνια οδηγήσει σε έναν χωρίς προηγούμενο υπερπληθυσμό. 9500 κρατουμένους σε φυλακές χωρητικότητας 5500 ατόμων (170% πληρότητα), ανέφερε ο Υπουργός Δικαιοσύνης στη Βουλή. Το είδαμε κι εμείς όταν επισκεφτήκαμε τον Κορυδαλλό το 2004. Τις άθλιες συνθήκες, την αδυναμία διαχωρισμού των κρατουμένων, την ανυπαρξία οποιασδήποτε δημιουργικής απασχόλησης, τα κελιά για δύο όπου συνωστίζονται τέσσερις, με τη λεκάνη της τουαλέτας σχεδόν σε κοινή θέα (σα βωμός ενός πρωτόγονου τελετουργικού εξαχρείωσης της ανθρώπινης ύπαρξης).

Τι άλλο χρειάζεται για να αντιληφθούμε το αδιέξοδο της αντεγκληματικής πολιτικής; Οι αρμόδιοι δηλώνουν πως αν ο αριθμός των κρατουμένων παρέμενε στο σημερινό επίπεδο, το 2050 ίσως θα μπορούσαν να καλυφθούν οι ανάγκες με επάρκεια. Επιμένουμε στο οξύμωρο: ως κράτος δικαίου προσβλέπουμε στο χτίσιμο φυλακών. Εντούτοις, το Συμβούλιο Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει δώσει τις κατευθύνσεις μιας άλλης πολιτικής: 1. Η στέρηση της ελευθερίας πρέπει να θεωρείται έσχατο μέτρο και να χρησιμοποιείται μόνο όταν η σοβαρότητα του εγκλήματος καθιστά κάθε άλλη ποινή ακατάλληλη. 2. Η επέκταση των φυλακών θα έπρεπε να θεωρείται έκτακτο μέτρο, καθώς δεν πρόκειται να προσφέρει μακροπρόθεσμη λύση στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού. 3. Χρειάζεται να προβλεφθούν κοινωνικής φύσης εναλλακτικά μέτρα και ποινές, κλιμακούμενης αυστηρότητας. Οι δικαστές πρέπει να τα χρησιμοποιούν όσο γίνεται ευρύτερα. 4. Τα κράτη πρέπει να εξετάσουν την αποποινικοποίηση ορισμένων αδικημάτων ή την διαφορετική αντιμετώπισή τους, ώστε να μην επιφέρουν ποινές στερητικές της ελευθερίας.

Η Ελλάδα, όπως και άλλες χώρες, επιμένει στο δικό της μήκος κύματος. Οι φυλακές παραμένουν χώροι σώρευσης κοινωνικά αποβλήτων, όπου οι αδύναμες ομάδες (μετανάστες, τοξικομανείς, ρομά) υπερεκπροσωπούνται. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα, λόγω παραδικαστικού κυκλώματος και δικαστικής ευθυνοφοβίας, η ακραία αυστηροποίηση οδήγησε την υπερσυγκέντρωση προφυλακισμένων και φυλακισμένων επίσης στα άκρα.

Κανείς μας δεν είναι αθώος. Στο όνομά μας ασκείται αυτή η πολιτική, στο όνομά μας λειτουργούν οι φυλακές. Και το μήνυμα που στέλνει η σιωπή μας στους φυλακισμένους είναι πως οι φωνές τους δεν αρκούν. Γι’ αυτό χρησιμοποιούν το τελευταίο μέσο που διαθέτουν, το σώμα τους: απέχουν από συσσίτια, εξεγείρονται, συγκρούονται, αυτοκτονούν. Ας μην υποκριθούμε τους ανυποψίαστους την ώρα της επόμενης μεγάλης κρίσης.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s