Καθεστώς έκτακτης ανάγκης

Ένα τέρας έχει εγκατασταθεί για τα καλά ανάμεσά μας. Καταλαμβάνει όσο χώρο του αφήνουμε διαθέσιμο, τρέφεται από την αδυναμία μας. Σαν πλημμυρίδα μετά την 11η Σεπτεμβρίου -αν και η ετοιμασία είχε νωρίτερα αρχίσει- η κατάσταση έκτακτης ανάγκης κατέκλυσε τον πλανήτη. Μονομερής άσκηση βίας, νέες νομοθεσίες, μυστικές διμερείς συμφωνίες, αυστηρότεροι έλεγχοι, κατάργηση του δικαιώματος ασύλου, βιομετρικά δεδομένα, ειδικές συνθήκες λειτουργίας των δικαστηρίων σε «δίκες τρομοκρατίας».

Το ελληνικό γαϊτανάκι της έκτακτης ανάγκης δεν έχει τέλος. Δεν προλάβαμε να χωνέψουμε τα (δια)δικαστικά στραβοπατήματα περί την 17 Νοέμβρη και ήρθαν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Μαζί τους ήρθαν οι κάμερες. Οι πιο μετριοπαθείς είπαν «ας δείξουμε κάποια ανοχή μέχρι το τέλος των αγώνων και μετά, αν χρειαστεί, θα πάμε μαζί να τις κατεβάσουμε». Μόνο που οι κάμερες έμειναν και το βλοσυρό τους μάτι συνοδεύει κάθε κινητοποίηση στο κέντρο της πόλης, ενώ όσοι μιλούν περί ρύθμισης της κυκλοφορίας κανέναν δεν πείθουν. Ακολούθησαν οι απαγωγές μεταναστών. Οι καλόπιστοι πάλι δυσπιστούσαν. Μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις, οι τότε ψευδείς υπουργικές διαψεύσεις δίνουν τώρα τη θέση τους σε μια τεχνηέντως ασαφή επίκληση λόγων εθνικής ασφάλειας. Η χρήση μεθόδων μαφίας από κρατικές υπηρεσίες όμως παραμένει. Ακριβώς όπως με τις μυστικές πτήσεις της CIA. Χιονοστιβάδα οι καταγγελίες πως η Αθήνα αποτέλεσε σταθμό για τα αεροπλάνα- φυλακές. Αιδήμων σιωπή από τις αρχές.

Το αποκορύφωμα είναι οι υποκλοπές. Ένας πλήρης παρακρατικός μηχανισμός με συνεργασία πολυεθνικών εταιριών, ξένων και ενδεχομένως εγχώριων υπηρεσιών. Το τρίπτυχο φοβίζει: αυτονομημένα παράκεντρα εξουσίας, υπόγειες δικτυώσεις με πλήρως έκνομο χαρακτήρα και αντικείμενο, ομολογημένη αδυναμία της πολιτικής εξουσίας να ελέγξει τα πράγματα. Ο υποκλεπτόμενος πρωθυπουργός συμβολίζει την καταρρακωμένη δημοκρατική πολιτεία που ποδηγετείται από το υπερεθνικό και πολυεθνικό παρακράτος.

Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης επιβάλλει τους κανόνες του, άρα γίνεται κανονικό. Οι εγγυήσεις του κράτους δικαίου που γνωρίζαμε κινδυνεύουν να γίνουν έκτακτες. Τι άλλο χρειάζεται; Δεν είναι σαφές πως ζούμε ήδη με το τέρας; Η απειλή δεν αφορά απλώς τον ένοχο, ούτε καν απλώς τον κατηγορούμενο, αφορά πλέον τον καθένα, γιατί ο καθένας είναι δυνάμει ύποπτος. Τα έκτακτα μέτρα δεν κάνουν διακρίσεις, στοχοποιούν τον γενικό πληθυσμό. Η συναίνεση είναι ασυγχώρητη αφέλεια. Κάθε νέο δήθεν έκτακτο μέτρο πρέπει να συναντά ανυποχώρητη αντίδραση. Να πιέσουμε να ξηλωθεί το πλέγμα των έκτακτων μέτρων που δυσανάλογα περιορίζουν τις ελευθερίες μας στο όνομα της ασφάλειας. Ο λόγος απλός: ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία η κρατική εξουσία δεν αυτοπεριορίστηκε οικειοθελώς. Το να περιμένουμε λοιπόν να επανέλθουν αυτομάτως οι προηγούμενες εγγυήσεις των δικαιωμάτων μόλις εκτιμηθεί πως πέρασαν οι έκτακτες συνθήκες είναι ακραία αυταπάτη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s