Η πόλη και οι πορείες

Οι διαδηλώσεις είναι αναπόσπαστο στοιχείο του αστικού τοπίου. Αποτυπώνουν τις κοινωνικές συγκρούσεις και εξελίξεις. Είναι δείγμα πως μια πόλη συνεχίζει να έχει δικό της ιστό, υπόγεια ρεύματα που σιγοβράζουν, φλέβες που χτυπούν κάτω από το δέρμα της καθημερινότητάς της. Ανάσα της πόλης δεν είναι μόνον η αγορά, οι οίκοι του χρήματος και η νυχτερινή διασκέδαση, όπως πιστεύεται. Είναι κυρίως η υπέρβαση του ιδιωτικού μέσα από το συλλογικό. Είναι τα βήματα όλων εκείνων που έχουν συγκεντρωθεί στις πλατείες της, έχουν διασχίσει τις λεωφόρους της, έχουν κυνηγηθεί στις στοές της. Ο απόηχος από τα συνθήματα και το ανέμισμα της σημαίας είναι τμήμα της ζωντανής ιστορίας της. Είναι διαστρέβλωση της πραγματικότητας λοιπόν να υποτιμά κανείς συλλήβδην τη δημόσια διαμαρτυρία παρουσιάζοντάς την απλώς και μόνο σαν παράγοντα δυσλειτουργίας της πόλης. Ιδίως σε μια εποχή λατρείας του ιδιωτικού και αποθέωσης της ιδιώτευσης, η φθίνουσα δημόσια και συλλογική διατράνωση απόψεων και διεκδίκηση αιτημάτων αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο μέγιστης σημασίας. Διαστρέβλωση αντίστοιχη διαπράττουν τα ΜΜΕ όταν από μια πορεία απομονώνουν, αναμεταδίδουν και συμβολοποιούν τον κλεισμένο δρόμο και τον εμπρησμό ενός κάδου σκουπιδιών. Διαστρέβλωση αντίστοιχη επιχειρείται και σε παγκόσμιο επίπεδο, όταν δαιμονοποιείται η διαμαρτυρία και αποκαλείται τρομοκρατική ενέργεια κάθε μορφή σύγκρουσης με τις δυνάμεις ασφαλείας. Από την άλλη, όσο κοντόφθαλμο είναι να αναγορεύεται η ομαλή κυκλοφορία των οχημάτων στην οδό Σταδίου σε υπέρτατο αγαθό, άλλο τόσο και η οχύρωση των συνδικάτων πίσω από το δικαίωμα πορείας στις τρεις λωρίδες της Σταδίου φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου. Σε σύνθετες κοινωνικές συνθήκες γίνεται επιτακτικότερη η ανάγκη παράλληλης και συνδυαστικής προστασίας αντίρροπων αγαθών. Οφείλουν οι μαζικοί φορείς να απομακρυνθούν από κάθε λογική αποκλειστικότητας στην απόλαυση δικαιωμάτων και μονοκαλλιέργειας στους σκοπούς και τις μεθόδους. Όταν αλλού οι συλλογικότητες αναζητούν διαρκώς εναλλακτικούς τρόπους πίεσης και ευφάνταστες μεθόδους δράσης, είναι σχεδόν αυτοκτονικός αυτισμός για τα δικά μας συνδικάτα να προστατεύουν ως μείζον κεκτημένο την κατάληψη ολόκληρου του οδοστρώματος. Ο κ. Πολύδωρας δικαιούται να αναζητήσει τρόπους περιορισμού της αναστάτωσης που προκαλείται όταν μια μειοψηφία ασκεί το αναφαίρετο δικαίωμά της να διαδηλώνει. Η ειλικρίνεια των προθέσεών του μένει να αποδειχθεί, αν δηλαδή λειτουργεί μικροκομματικά ή όχι. Το καίριο ζήτημα όμως, η οριακή στιγμή που η μειοψηφία θίγει την πλειοψηφία και ξεσηκώνει την οργή της, είναι λυμένο. Οι νόμοι της δημοκρατίας προστατεύουν πρωτίστως τις μειοψηφίες και το δικαίωμά τους να εκφράζονται ελεύθερα και με ασφάλεια. Η απαξίωσή τους με τη μομφή ότι αποτελούν «μειοψηφίες» είναι πρόδηλα αντιδημοκρατική.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s