Τα παιδιά των άλλων

Αυτές τις μέρες που κυριαρχούν τα θέματα της εκπαίδευσης, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η είδηση της Hamburger Abendblatt (Καθημερινή, 5/10) ότι εκπαιδευτικοί και διευθυντές σχολείων στο κρατίδιο του Αμβούργου παραβλέπουν το νόμο και δέχονται καθημερινά στις τάξεις τους παιδιά παράνομων μεταναστών. Αν και αντιμέτωποι με την απειλή ποινικών διώξεων, αρκετοί διευθυντές συνεχίζουν να κρατούν τις τάξεις ανοιχτές: «το ξέρω ότι διακυβεύεται η δουλειά μου, αλλά δεν μπορώ απλά να πετάξω έξω τα παιδιά όταν βρίσκονται στην τάξη μου». Για το ίδιο θέμα στη χώρα μας είχε πέρσι παρέμβει επιτυχώς ο Συνήγορος του Παιδιού, διασφαλίζοντας το αναφαίρετο δικαίωμα όλων των ανηλίκων να εγγράφονται στα σχολεία, χωρίς όρους και περιορισμούς που απορρέουν από την ιθαγένεια ή από το καθεστώς παραμονής των δικαιούχων ή των γονέων τους στη χώρα. Η ίδια αρχή κατήγγειλε προ ημερών την παράνομη κράτηση 42 παιδιών εδώ και τρεις μήνες στο Τμήμα Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη. Κλιμάκιο του Συνηγόρου του Παιδιού εντόπισε στοιβαγμένα σε άθλιες συνθήκες -κελιά σκοτεινά χωρίς παράθυρο και στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής- παιδιά που βρέθηκαν χωρίς χαρτιά και χωρίς οικογένεια.

Πώς αντέδρασαν οι δυο κοινωνίες; Στο Αμβούργο, η τοπική κοινωνία έχει πολωθεί. Σημαντικοί παράγοντες, εκκλησία, συνδικάτα και κόμματα, καλούν ευθέως τους εκπαιδευτικούς να παρακάμψουν το νέο σύστημα εγγραφών και να επιτρέψουν σε όλα τα παιδιά ανεμπόδιστη φοίτηση. Οι χριστιανοδημοκράτες καλούν την εισαγγελία να κινήσει ποινικές διαδικασίες εναντίον όσων διευθυντών παρανόμησαν. Στην Ελλάδα όμως οι καταγγελίες και η επιχειρηματολογία του Συνηγόρου του Παιδιού παρέμειναν χαμηλά στην ιεράρχηση των ειδήσεων. Ο κίνδυνος αποκλεισμού από το θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα στην εκπαίδευση, που κατοχυρώνεται από τη διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, δεν απασχόλησε την κοινωνία. Το θέμα εξαντλήθηκε στην υπηρεσιακή αλληλογραφία μεταξύ μιας ανεξάρτητης αρχής και του αρμόδιου υπουργείου. Ακριβώς όπως η παράνομη κράτηση ανηλίκων δε φαίνεται να συγκινεί.

Υπάρχουν όμως κάποια όρια που δοκιμάζουν τα αντανακλαστικά μας και η υπέρβασή τους οφείλει να εγείρει αντιδράσεις. Όχι μόνο εκείνες του Συνηγόρου του Παιδιού, αλλά και τις ενστικτώδεις αντιδράσεις μιας κοινωνίας που ανασαίνει ακόμα. Που συζητάει και διαφωνεί δημόσια. Που προβάλλει αντιστάσεις και επιδεικνύει στοιχειώδη συνοχή (γιατί και η διαφωνία προϋποθέτει συνοχή). Που υπερβαίνει το ιδιωτικό και αγκαλιάζει το δημόσιο αγαθό για να το υπερασπιστεί με μανία. Που καλεί υπεύθυνα, όπως οι τοπικοί παράγοντες του Αμβούργου, σε πολιτική ανυπακοή. Που διακηρύσσει πως η συνειδητή παραβίαση του νόμου δικαιολογείται στο όνομα ενός υπέρτερου αγαθού, της ελεύθερης πρόσβασης όλων στην εκπαίδευση ή της μη φυλάκισης ανηλίκων μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν «χαρτιά».

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s