Η σιδηρά επιβολή της μνήμης

«Η Τουρκία δε μπορεί να μας δίνει μαθήματα για την ελευθερία γνώμης, γιατί η ίδια η κυβέρνηση Ερντογάν υιοθέτησε το νόμο 301 που τιμωρεί με φυλάκιση την αποδοχή της γενοκτονίας». Τα λόγια αυτά του γάλλου βουλευτή Πατρίκ Ντεβεντζιάν, αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο το άτοπο του πρόσφατου νόμου. Άραγε, τυφλώθηκε η γαλλική δημοκρατία και δε βλέπει πως η ανελευθερία σε μια χώρα δεν αντιμετωπίζεται με την αντίστροφη ανελευθερία σε μια άλλη; Η εισβολή της πολιτικής στα χωράφια της ιστορίας δεν είναι καινούρια υπόθεση. Την έχουμε συναντήσει και στη χώρα μας, στην ιστοριογραφία και στη διδασκαλία της ιστορίας. Υπό το πρόσχημα της αποκατάστασης της αλήθειας, κάποιου «χρέους μνήμης» ή απλώς «εθνικών αναγκών», συχνά πυκνά η πολιτική εξουσία φορά το μανδύα του ιστορικού και αναγκάζει την ιστορία να φορέσει μανδύα εθνικό. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια δυτική δημοκρατία που συνειδητά αυτοακρωτηριάζεται. Όχι γιατί η ιστορική έρευνα έφερε στο φως νέα στοιχεία. Ούτε καν γιατί έπρεπε να τιμηθούν οι νεκροί Αρμένιοι. Αυτός ο σκοπός εξάλλου υποτίθεται πως εκπληρώθηκε το 2001 με την αναγνώριση της γενοκτονίας. Σήμερα, η νομοθετική εξουσία αναγορεύεται σε παντογνώστη ιστορικό- δικαστή. Ορίζει την ιστορία με κριτήρια πολιτικής ορθότητας, τεκμηριώνει την αλήθεια του χτες με πολιτικούς συσχετισμούς του σήμερα και έπειτα θέτει εκτός νόμου όποιον απορρίψει την αλήθεια της. Αλλαζονικά, αγνοεί τις φωνές ακόμα και των Αρμενίων της Τουρκίας που απορρίπτουν το γαλλικό νόμο γιατί είναι τόσο αντιδημοκρατικός όσο και ο αντίστοιχος τουρκικός!

Δεν είναι η πρώτη φορά που ποινικοποιείται η ιστορική εκδοχή. Η εφημερίδα Le Monde ασκώντας κριτική στο νόμο έκανε μια διάκριση: η ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος δικαιολογείται γιατί η άρνηση αυτή αποτελεί εργαλείο του σημερινού αντισημιτισμού, προπαγανδιστικό όπλο στα χέρια νεοναζί. Ποινικοποιώντας λοιπόν την άποψη αφοπλίζουμε εγκληματικές συμμορίες. Στην περίπτωση των Αρμενίων δεν υπάρχει αντίστοιχη επιδίωξη που να δικαιολογεί την ποινικοποίηση της άποψης. Δεκτό. Οριακά. Διότι, σε κάθε περίπτωση η φυλάκιση κάποιου για την άποψή του γύρω από την ιστορική αλήθεια είναι ομολογία αδυναμίας της δημοκρατίας. Ακόμα κι αν η άποψή του είναι ανιστόρητη ή ακόμα και επικίνδυνη.

Είναι νίκη της δημοκρατίας η παρέμβαση των ομάδων πίεσης και των κινήσεων πολιτών στη διαμόρφωση άποψης και τη χάραξη πολιτικής. Αντίθετα, η σύγκρουση εθνικών λόμπι που προσπαθούν να επιβάλλουν την άποψή τους για το ιστορικό παρελθόν αποτελεί εκφυλισμό της συμμετοχικής δημοκρατίας.

Υγ. Μια επίσκεψη σήμερα στην Αρμενία φανερώνει το μέγεθος του συλλογικού πόνου από τη σφαγή του 1915. Ο σεβασμός στον πόνο δεν επιβάλλεται όμως με ποινή φυλάκισης.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s