Ο τύραννος και η αγχόνη

Ο Σαντάμ Χουσεΐν καταδικάστηκε σε θάνατο. Η εξουσία του οδήγησε αμέτρητους ανθρώπους στον πόνο και το θάνατο. Κι όμως, οι πανηγυρισμοί στους δρόμους της Βαγδάτης δεν αρκούν για να δικαιωθεί η εσχάτη των ποινών. Ακόμα και όταν πρόκειται για τον Σαντάμ, η θανατική ποινή είναι έγκλημα. Η ηρωοποίησή του θα ήταν ολέθριο λάθος. Η δίκη του δεν ήταν δίκαιη και η ποινή αναπαράγει την τυφλή βία του καθεστώτος του.

Ο Chibli Mallat, υποψήφιος για την Προεδρία του Λιβάνου, έχει υπερασπιστεί συχνά θύματα παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μέση Ανατολή. Πριν λίγες μέρες έγραψε στη Ντέιλι Σταρ: «Για δικαστές σαν εμένα και άλλους πιο διακεκριμένους συναδέλφους που κληθήκαμε το 2003, όταν συνελήφθη ο Σαντάμ, ήταν επικίνδυνο να πάμε και να μείνουμε στη Βαγδάτη. Απέρριψα την προσφορά». Ο πρώτος Πρόεδρος του δικαστηρίου εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν δήλωσε πως ο Σαντάμ δεν ήταν δικτάτορας. Ο γαμπρός του διαδόχου του στην έδρα δολοφονήθηκε. Δεκατρείς δολοφονίες ως τώρα σχετίζονται άμεσα με τη δίκη. Ο Mallat καταλογίζει πλήθος λαθών: συνεχείς καθυστερήσεις και προσπάθειες αναβολής, πακτωλοί χρημάτων προς δικηγόρους με άγνωστη προέλευση, ανοχή στη δημόσια υποστήριξη του κατηγορουμένου προς τις συνεχιζόμενες δολοφονίες αλλά και φόνοι δικών του δικηγόρων. Ακόμα και η κεντρική στόχευση του δικαστηρίου ήταν λάθος. Δεν επικεντρώθηκε στη διαβόητη γενοκτονία Κούρδων στην Anfal και τη σφαγή Σιιτών κατά δεκάδες χιλιάδες το 1991. Στηρίχτηκε μόνο στο Dujail, μια ασαφή και ελάσσονα περίπτωση φόνων του 1983, την ίδια δηλαδή εποχή που ο πόλεμος του Σαντάμ με το Ιράν οδηγούσε σε ένα εκατομμύριο νεκρούς.

Η απονομή δικαιοσύνης σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολλαπλά απαραίτητη. Όχι μόνο για την ίδια τη δικαιοσύνη αλλά και για το πολιτικό μέλλον της περιοχής. Αν κάτι προσθέταμε στην κριτική του Mallat, θα ήταν η ανάγκη να στιγματιστούν όσοι στήριξαν το καθεστώς Σαντάμ. Η εύκολη απάντηση είναι οι ΗΠΑ που τον χρησιμοποίησαν όσο τους συνέφερε. Μόνο που στη χώρα μας ξεχνάμε το δικό μας πλούσιο μητρώο επαφών και εμπορικών συναλλαγών (πολλές οι καταγγελίες και για εμπόριο όπλων) με μια χώρα που δολοφονούσε τους κατοίκους της με χημικά και βασάνιζε τους αντιφρονούντες κατά χιλιάδες. Η σιωπή των ελληνικών κυβερνήσεων της δεκαετίας του 1980 στις εκκλήσεις της Διεθνούς Αμνηστίας ήταν εκκωφαντική.

Και τώρα τι; Προσυπογράφουμε την προτροπή του Mallat: «Η απονομή δικαιοσύνης στη Βαγδάτη είναι ακατόρθωτη. Μόνη λύση η μεταφορά του δικαστηρίου στο εξωτερικό και η μετατροπή του σε διεθνές ή μεικτό δικαστήριο(…) Το μόνο που χρειάζεται είναι μια αίτηση της Ιρακινής κυβέρνησης στο Συμβούλιο Ασφαλείας».

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s