Ροζ δημόσιος βίος


Κραυγαλέα η σύγχυση ρόλων στο δημόσιο βίο. Τηλεαστέρες επιδιώκουν πολιτική και δικαστική εξουσία και πολιτικοί μιμούνται τηλεοπτικά- δημοσιογραφικά πρότυπα δημοσίου ήθους. Ο λόγος περί των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον κ. Καρχιμάκη, που συνυπέγραψαν την ερώτηση για τις ερωτικές επιλογές ταξιάρχου της πολεμικής αεροπορίας. Στη σπουδή τους για λίγα λεπτά παραπολιτικής δημοσιότητας υπέπεσαν σε πολλαπλά σφάλματα. Παραβίασαν κάθε έννοια προστασίας προσωπικών δεδομένων αναφέροντας τα στοιχεία του στρατιωτικού. Γαργάλησαν ευρέως διαδεδομένα ρατσιστικά στερεότυπα. Αυτό που ξεχωρίζει όμως είναι η υπαγωγή μιας κορυφαίας στιγμής της δημοκρατίας, δηλαδή του κοινοβουλευτικού ελέγχου, στις σκοπιμότητες, τα κριτήρια και την αισθητική της ροζ δημοσιογραφίας. Γιατί βέβαια, καλή η προεκλογική ρητορική της αντιπολίτευσης περί ισότητας και μη διακρίσεων, αλλά στην πράξη επιβεβαιώνεται η ειλικρίνεια των διακηρύξεων. Και η υπόθεση τούτη αποτελεί κάκιστο δείγμα γραφής. Η διακίνηση της θέσης πως ένας ομοφυλόφιλος στρατιωτικός είναι ακατάλληλος για σοβαρές θέσεις και η απόπειρα να καταργηθεί κάθε στεγανό μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας δράσης ενός κρατικού αξιωματούχου δεν περιποιούν τιμή στους εμπνευστές αυτής της παρέμβασης. Τους ξεπέρασε βέβαια στη συνέχεια με την καθαρότητα των απόψεών του ο δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου και ναύαρχος εν αποστρατεία κ. Χατζηδάκης: «Δεν έχουν καμιά δουλειά στις ένοπλες δυνάμεις οι γκέι, να πάνε σπίτια τους».

Ας επιστρέψουμε στη σοβαρότητα και στην ουσία της υπόθεσης. Ακούω ήδη τον αντίλογο. Μα δεν υπάρχει πρόβλημα με τις αποκαλύψεις για συμμετοχή του ταξιάρχου σε επιτροπές αξιολόγησης προμηθειών ή διερεύνησης δυστυχημάτων; Ας το ερευνήσουν. Υπάρχουν σίγουρα αρμοδιότεροι ημών για τέτοια ειδικά θέματα. Μόνο που οφείλουν να το πράξουν με αμιγώς υπηρεσιακά κριτήρια, δηλαδή με τα ίδια κριτήρια που θα χρησιμοποιούσαν αν ο συγκεκριμένος στρατιωτικός ήταν ετεροφυλόφιλος, δωδεκαθεϊστής, βατραχάνθρωπος ή συλλέκτης αμπαζούρ και ασκούσε τις επιλογές του στην ιδιωτική του ζωή. Αν εκφάνσεις του ιδιωτικού του βίου εξέθεσαν τον ίδιο ή την υπηρεσία του σε οποιονδήποτε κίνδυνο, θα πρέπει να ελεγχθεί με τρόπο συμβατό με την «αρχή της ίσης μεταχείρισης, ανεξαρτήτως φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού», η οποία αποτελεί πλέον νόμο του κράτους.

Όλα αυτά τα παραγνώρισαν οι ερωτώντες βουλευτές. Άφησαν έτσι να εισχωρήσει στο πεδίο του δημοκρατικού ελέγχου η παραπολιτική. Ξέχασαν πως ο δημοκρατικός έλεγχος προϋποθέτει διαφάνεια προθέσεων και μεθόδων. Εκτυλίσσεται στο φως, στο κέντρο της δημόσιας ζωής. Καταξιώνει και εξυγιαίνει τη δημοκρατία. Αντίθετα, η παραπολιτική, έτερον ήμισυ της παραδημοσιογραφίας, λαϊκίζει και δημαγωγεί ασύστολα. Δε διστάζει, μπροστά στην απόσπαση πρόσκαιρου μικροπολιτικού οφέλους, να τσαλακώσει ανθρώπους και αρχές.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s