Τα συλλαλητήρια και η ρητορική της βίας

Η σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη γύρω από την παιδεία συνοδεύεται από ένα παιχνίδι εντυπώσεων, συχνά πιο βαρύνον από την ίδια τη σύγκρουση. Το επίδικο ζήτημα είναι οι συμβολικές ταυτίσεις, με άλλα λόγια ποιος θα κατορθώσει να εκπροσωπήσει μεγαλύτερα τμήματα της κοινής γνώμης.

Τι φιλοδοξεί για παράδειγμα ο κ. Πολύδωρας, όταν δηλώνει «αν κάποιοι έχουν στο μυαλό τους να μου δημιουργήσουν σκηνικό αίματος, πρέπει να ξέρουν ότι θα κατέβω και θα τους πλακώσω με τα ίδια μου τα χέρια»; Δεν είναι εμφανής η προσπάθεια του υπουργού να μονοπωλήσει τη νομιμότητα και να αυτοπροβληθεί ως άλλος Ράμπο; Δεν κλείνει το μάτι από τους τηλεοπτικούς δέκτες στους «εξαγριωμένους» θεατές- ψηφοφόρους; Το υπουργικό μήνυμα βίας δεν είναι μια πολιτική επιταγή που θα εξαργυρωθεί με ψήφους; Τι επιδιώκει, όταν αναφερόμενος στους κουκουλοφόρους μιλάει για «λογικές αντάρτικου πόλεων»; Τι άλλο από το να αναβαθμιστεί σε κύριο αντίπαλο μιας αναβαθμισμένης πολιτικής βίας, την οποία ευθέως ο ίδιος προκαλεί.

Από την άλλη, η προσπάθεια να μονοπωληθεί η ρητορική εκπροσώπηση των κοινωνικών αντιστάσεων έχει κι αυτή ένα όριο. Για παράδειγμα, η θέση του κ. Αλαβάνου πως στα συλλαλητήρια «η αστυνομία υιοθετεί την ακροδεξιά θεωρία της συλλογικής ευθύνης που εφάρμοσαν οι ναζί απέναντι στους Εβραίους αλλά και ο Σαρόν κατά των Παλαιστινίων» είναι άστοχη και δυσανάλογη. Είναι καθήκον των πολιτικών κομμάτων να ελέγχουν σκληρά την αστυνομική αυθαιρεσία. Οφείλει όμως ο έλεγχος αυτός να είναι ακριβής και τεκμηριωμένος, αλλιώς η ακραία διατύπωση υπονομεύει την ουσία της καταγγελίας. Το μέτρο χάνεται τελείως στη συνέχεια της ίδιας δήλωσης, δηλαδή στην καταγγελία πως οι γονείς και οι πρόγονοι αυτών που ασκούν σήμερα κριτική στους αγώνες της νεολαίας για δημόσια δωρεάν Παιδεία ήταν συνεργάτες των ναζί στην Κατοχή. Η ίδια δηλαδή λογική της συλλογικής ευθύνης που καταγγέλθηκε λίγα δευτερόλεπτα πριν υιοθετείται και εκτοξεύεται κατά δικαίων και αδίκων. Εδώ πια η προσπάθεια συμβολικής ταύτισης αποκτά διαχρονικό χαρακτήρα, ο ομιλών αυτοανακηρύσσεται τιμωρός κάθε εγκλήματος εναντίον αυτού του τόπου.

Ο χορός δηλώσεων και αντιδηλώσεων είναι μέρος κάθε τέτοιας σύγκρουσης. Όταν όμως η βία παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, τότε οι λέξεις οπλίζονται με φορτίο βαρύ γιατί μπορεί οι ίδιες να γεννούν βία. Όποιος τις εκτοξεύει έχει την ευθύνη που του αναλογεί και υπονομεύει το θεσμικό του ρόλο στο βαθμό που του αναλογεί. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης φέρει την κύρια ευθύνη, γιατί ως πολιτικός προϊστάμενος χιλιάδων ένοπλων αντρών της ΕΛΑΣ επιδιώκει συστηματικά να τους διεγείρει το θυμικό. Όταν στον λεκτικό κλεφτοπόλεμο βρίσκει συμπαίκτες, τότε τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s