Ο πόλεμος της Αθήνας

Ένας πόλεμος διεξάγεται εδώ και χρόνια στους δρόμους της Αθήνας. Ένας πόλεμος καθαρά επεκτατικός. Η μια πλευρά, ας την ονομάσουμε ομάδα Ι, βρίσκεται διαρκώς στην επίθεση. Σφυροκοπά τον αντίπαλο, κερδίζει νέα εδάφη, εκμεταλλεύεται τον αιφνιδιασμό. Η άλλη πλευρά αμύνεται, κάνει μάχες οπισθοφυλακής, ανταρτοπόλεμο με πενιχρά αποτελέσματα. Η πλευρά αυτή, ας την πούμε ομάδα Π, υστερεί καταφανώς: είναι ανοργάνωτη, χωρίς τεχνικό εξοπλισμό και κυρίως χωρίς πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης. Τη μάχη της προπαγάνδας την έχει προ πολλού χάσει και όλα δείχνουν πως χάνει και τον πόλεμο. Νέα μέτωπα ξεφυτρώνουν συνεχώς: Δάσος Συγγρού, Γουδί, πάρκο Ριζάρη, Πεδίο Άρεως, Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας. Οι πολεμιστές Ι, οι ιδιώτες, κινούνται πάντα στις παρυφές ελεύθερων χώρων πρασίνου ή σε μέρη που θα μπορούσαν να γίνουν χώροι πρασίνου (αλλά δε θα γίνουν ποτέ). Ετοιμάζουν τις πολεμικές/ εμπορικές τους επιχειρήσεις και πάντα δηλώνουν πως βρίσκονται εκεί προσωρινά. Σύντομα βρίσκονται εγκατεστημένοι στην καρδιά αυτών των χώρων και γνωρίζουν πως δε θα τους ενοχλήσει κανείς.

Ο πόλεμος για την προστασία ή την καταστροφή του αστικού πρασίνου μαίνεται στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Αποτελεί την πιο αδυσώπητη προσπάθεια επιβολής του  ιδιωτικού επί του δημοσίου, αν και συχνά χρησιμοποιείται το δημόσιο συμφέρον ως πρόσχημα. Οι ιδιώτες καταπατητές διαθέτουν δυο ανεκτίμητα όπλα. Το ένα όπλο τους είναι η Διοίκηση η οποία καταστρατηγεί, απροκάλυπτα ή με νομιμοφανείς τρόπους, ακόμα και τις αποφάσεις δικαστηρίων. Η Διοίκηση που θα έπρεπε να αποτελεί σύμμαχο στη μάχη για τη σωτηρία των δημόσιων χώρων κυνικά συμμαχεί με τους καταπατητές. Το παράδειγμα του Πεδίου του Άρεως είναι εξοργιστικό: οι δικαστικές αποφάσεις αγνοούνται προκλητικά και οι κατασκευές του ιδιώτη καταπατητή, υπό το μανδύα αθλητικών εγκαταστάσεων, ροκανίζουν το πράσινο. Το άλλο όπλο των ιδιωτών είναι η γενική απαξίωση προς το δημόσιο αγαθό, η παντελής αδιαφορία μπροστά στην επέλαση των καταπατητών. Συχνά χρησιμοποιούν μεθόδους μαφίας, όπως συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες με τους μπράβους της καταπατημένης παραλίας που απειλούν και δέρνουν εκλεγμένους εκπροσώπους των δημοτών. Άλλοτε πάλι η παρανομία τους καλύπτεται από την αστυνομία, όπως έδειξε ο αξιοσημείωτος ζήλος της απέναντι στην «εγκληματική» απόπειρα των πολιτών να δενδροφυτεύσουν στο Πεδίο του Άρεως.

Το δικαίωμα στο περιβάλλον είναι ατομικό δικαίωμα κατά το άρθρο 24 του Συντάγματος. Δεν είναι είδος πολυτελείας, δεν αποτελεί γενναιόδωρη παραχώρηση κανενός προς τους πολίτες. Κάθε φορά που προστατεύουν έστω και ένα τετραγωνικό μέτρο πρασίνου και εντέχνως προβάλλονται από ορισμένα ΜΜΕ ως παρανομούντες, ας θυμόμαστε πως υπερασπίζονται ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα όλων μας.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s