Ο αντιαμερικανισμός και η σιωπή

Οι φτωχές επιδόσεις των ΗΠΑ στα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διεθνή νομιμότητα έχουν δικαιολογημένα επισύρει κριτική διεθνώς. Ειδικότερα στη χώρα μας, οι επιδόσεις αυτές ενισχύουν το προϋπάρχον κλίμα επιφυλακτικότητας ή και εχθρότητας απέναντι στην υπερδύναμη. Αφότου μάλιστα η υποχώρηση του αντίπαλου σοβιετικού δέους απενοχοποίησε τον αντιαμερικανισμό για ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, έπαψε ο τελευταίος να αποτελεί προνόμιο ή διακριτικό γνώρισμα της αριστεράς. Ουδέν μεμπτόν. Μόνο που η εγχώρια θωπεία σε ανάλογες συμπεριφορές δυο άλλων υπερδυνάμεων υπονομεύει το θετικό χαρακτήρα της προς δυσμάς κριτικής.

Η Ρωσία είναι χώρα ομόδοξη και επιπλέον μάλλον ακόμα υφίσταται, από κεκτημένη ταχύτητα, ο δεσμός της «διεθνιστικής αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης». Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η εγχώρια ανοχή στα κατορθώματά της; Καμιά κατακραυγή για την προσπάθεια χειραγώγησης των ΜΜΕ, την αποδυνάμωση του κοινοβουλίου, την άσκηση ισχυρής πίεσης στη δικαιοσύνη, τη συστηματική κατατρομοκράτηση όσων ασκούν έλεγχο στην εξουσία, τους επανειλημμένους αδιευκρίνιστους θανάτους αδέσμευτων δημοσιογράφων. Νέος νόμος επιβάλλει στις οργανώσεις πολιτών πρωτόγνωρους περιορισμούς, όπως υποχρέωση να δηλώνουν εκ των προτέρων στις αρχές τη σχεδιαζόμενη δράση τους (η οποία μπορεί να απαγορευτεί) και επιτρέπει πρόσβαση των αρχών στα αρχεία και στις εκδηλώσεις τους χωρίς δικαστικές εγγυήσεις. Στο στόχαστρο έχουν βρεθεί όσοι μιλούν για την ανοιχτή πληγή της Τσετσενίας, την εστία εκτεταμένων βασανιστηρίων και «εξαφανίσεων». Οι βασανιστές δε φορούν πια μάσκες όπως παλιότερα, βέβαιοι πως δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν: το Κρεμλίνο αρνήθηκε να επιτρέψει στους παρατηρητές του ΟΗΕ την ελεύθερη πρόσβαση στα μυστικά κέντρα κράτησης.

Πιο μακριά, αλλά ενόψει Ολυμπιακών αρκετά κοντά μας, η Κίνα. Οδεύοντας προς τους αγώνες έχει κάνει ορισμένα θετικά βήματα, όπως ένα επιπλέον στάδιο δικαστικής επανεξέτασης των αποφάσεων καταδίκης σε θάνατο και λιγότερους περιορισμούς στους ξένους δημοσιογράφους. Αυτά όμως επισκιάζονται από την εντατικοποίηση του ελέγχου στα ντόπια ΜΜΕ, τα οποία παίρνουν άδεια πριν αναφερθούν σε «ευαίσθητα» ιστορικά γεγονότα, απαγορεύεται να μεταδώσουν ειδήσεις για 20 ευαίσθητα θέματα, όπως η δικαστική διαφθορά και τα ανθρώπινα δικαιώματα, και υπόκεινται σε «πόιντ σίστεμ», σύμφωνα με το οποίο μπορεί να κλείσουν αν χάσουν βαθμούς λόγω «παραπτωμάτων». Στο Πεκίνο, οικογένειες αποβάλλονται από τα σπίτια τους για να κάνουν χώρο για αθλητικές εγκαταστάσεις και ειρηνικοί ακτιβιστές υποβάλλονται σε κατ’ οίκον περιορισμό για να μη θέσουν ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εδώ και πάλι σιγή ιχθύος.

Οι ΗΠΑ είναι κυρίαρχες στο διεθνές σκηνικό και τους αναλογεί αυξημένος έλεγχος και καταγγελία όταν παρανομούν. Η παράλληλη σιωπή όμως για τα μυστικά Γκουαντάναμο της Ρωσίας στην Τσετσενία και τις κρατήσεις χωρίς δίκη στην Κίνα δεν παρέχει εχέγγυα αμεροληψίας. Επιβεβαιώνεται έτσι πως οι δυο μεγάλες παγίδες στο δημόσιο λόγο για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οι συμψηφισμοί και η επιλεκτικότητα.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s