Η μαυροντυμένη σιωπή


Πριν από δέκα ημέρες στάθηκα στην πλατεία της Ερμούπολης με άλλους μαυροντυμένους ανθρώπους. Μείναμε σιωπηλοί για ώρα. Αυτή η μαυροντυμένη σιωπή εξακολουθεί για πολλούς ανθρώπους γύρω μου. Έτσι μπορούμε να περπατάμε παράταιρα. Με το ένα πόδι πατάμε στην κραυγαλέα επικαιρότητα των ημερών: επικοινωνιακά παιχνίδια, κυνήγι εντυπωσιασμού, μικροπολιτικοί καιροσκοπισμοί. Με το άλλο όμως πατάμε στη μέσα μας επικαιρότητα. Εκείνη που στέκεται αμήχανη γιατί ξέρει πως τα ψέματα τέλειωσαν και δεν αρκούν πια οι εύκολες εκτονώσεις του παρελθόντος. Αν αρκούσαν, κάποιοι από τους υπεύθυνους θα είχαν σαρωθεί ήδη από ένα βουβό ποτάμι περιφρόνησης. Θα τους είχε καταπιεί η κατακραυγή για την μνημειώδη ανεπάρκεια, τις ασύμμετρες προσβολές της νοημοσύνης μας, την παντελή έλλειψη επίγνωσης ευθυνών και τον κυνισμό που αποβλέπει μόνο στη διαχείριση ή και εκμετάλλευση της καταστροφής. Η οργή θα είχε ήδη βρει τρόπο να εκδηλωθεί επί των κεφαλών τους, θα είχε επέλθει μια κάποια κάθαρση.

Η οργή όμως δεν εκτονώνεται γιατί δε φτάνει η μονοσήμαντη απόδοση ευθυνών στους κυβερνώντες, και ας δικαιούνται τα πρωτεία. Κάθε πολιτική υπεραπλούστευση συσκοτίζει τη συνολική ευθύνη ενός πολιτικού συστήματος που βασίστηκε σε αυτό το στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης για να στήσει τους δικούς του μηχανισμούς εξαγοράς και διαπλοκής σε επίπεδο κεντρικής και περιφερειακής εξουσίας. Από την άλλη, ούτε η ανέξοδη συλλήβδην καταδίκη του πολιτικού συστήματος είναι αρκετή.  Διότι έτσι με τρόπο λαϊκιστικό αποσιωπάται η δική μας συμμετοχή σε αυτό το σκηνικό που είχε προ πολλού υποθηκεύσει την περιφέρεια και το φυσικό περιβάλλον στο βωμό ατομικών οραμάτων ευμάρειας ή μεγαλομανών «εθνικών στόχων».

Αποδιάρθρωση των τοπικών κοινοτήτων αλλά και κάθε έννοιας κοινότητας. Συστηματική απαξίωση των δημόσιων αγαθών. Ληστρική αντιμετώπιση των φυσικών πόρων. Νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας του μικροϊδιοκτήτη με την ανοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων και νόμος της ζούγκλας για την αυθαιρεσία των ισχυρών. Υπαγωγή της νομοθετικής εξουσίας στο ιδιωτικό συμφέρον. Πώς να εξηγηθούν αυτά αν εξαιρέσουμε εαυτούς από τη συνολική εικόνα; It takes two to tango.

Οι λίγοι που αντιλαμβάνονται πως έχουν συσσωρευτεί επάλληλες στρώσεις ανεπεξέργαστων ενοχών, ατομικών και συλλογικών ευθυνών και τόση τυφλή οργή οδηγούνται στη σιωπή. Θα μετατραπεί η σιωπή αυτή σε κάτι πιο απτό; Μοιάζει πολύ δύσκολο. Ήδη το πολιτικό παιχνίδι βρίσκει το βηματισμό του, σα να μη συνέβη σχεδόν τίποτα. Τα συνθήματα και τα πλαστά διλήμματα πρέπει πάση θυσία να καλύψουν τη μυρωδιά της εντός μας καμένης γης. Αν πάντως η σιωπή αποκτούσε μετρήσιμα διακριτά χαρακτηριστικά, αν εκφραζόταν πολιτικά και όχι ως άλλος ένας λόγος αποστασιοποίησης από την πολιτική, τότε οι επιπτώσεις θα ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές που υποπτεύονται οι μικροπολιτικώς εκλογολογούντες, αμήχανοι εμπρός σε καθετί που τους ξεπερνά.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s