Ο Αρχιεπίσκοπος και τα τρωκτικά


Ο κυνηγός τρύπωσε στον φρουρούμενο χώρο. Πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει στάθηκε μπροστά στο θήραμα και το σημάδεψε. Η φωτογραφική μηχανή πυροβόλησε δυο φορές ολοκληρώνοντας την κορυφαία «δημοσιογραφική αποστολή»: να απαθανατιστεί ο ασθενής Αρχιεπίσκοπος. Ο κυνηγός ήταν απεσταλμένος εφημερίδας που εκδίδουν δυο γνωστοί τηλεοπτικοί αστέρες (με αξιόλογες επιδόσεις στους ρόλους του τηλεδικαστή και του τηλεγελωτοποιού). Δεν ήταν εξάλλου ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Εκείνοι που φωτογράφισαν τον Μάνο Χατζιδάκι ενώ ψυχορραγούσε, εκείνοι που κυνηγούσαν τη Νταϊάνα στις σήραγγες του Παρισιού και τον άρρωστο Αρχιεπίσκοπο στο διάδρομο ενός νοσοκομείου είναι τα ίδια τυφλά όργανα μιας αποκρουστικής σχολής δημοσιογραφικής ανθρωποφαγίας.

Εμείς όμως, γιατί γινόμαστε ηδονοβλεψίες της οδύνης; Γιατί μας προκαλεί ενδιαφέρον η κλεμμένη στιγμή ενός αρρώστου; Το αργόσυρτο βήμα στον διάδρομο ενός νοσοκομείου; Το μπαστούνι που τον στηρίζει; Τα σωληνάκια που φεύγουν από το αδύναμο σώμα; Ένα φοβισμένο βλέμμα, μια έκφραση πόνου; Γιατί να θέλουμε να δούμε τον Αρχιεπίσκοπο σε έναν καινούριο ρόλο που όλοι δυστυχώς έχουμε παρακολουθήσει με κάποιον άλλον πρωταγωνιστή, έναν ηλικιωμένο άρρωστο συγγενή, έναν πρόωρα χαμένο φίλο; Μα ακριβώς γιατί είναι ο Αρχιεπίσκοπος, θα πει κάποιος. Και επιπλέον, γιατί στην προκειμένη περίπτωση η ταχύτητα της διαδρομής ήταν ιλιγγιώδης. Από τη φαινομενική παντοδυναμία μιας εύθραυστης κοσμικής εξουσίας στην εξέδρα του Συντάγματος με τα «λάβαρα της Επανάστασης» μέχρι τον 15ο όροφο του νοσοκομείου στο Μαϊάμι μοιάζει να μη μεσολάβησε τίποτα. Κι ας μεσολάβησαν τόσα. Κι ας είπε τόσα πολλά. Κι ας στάθηκε τόσες φορές σε άμβωνες, αυλές σχολείων, κάμερες τηλεόρασης. Κι ας είπαμε κι εμείς πολλά για όσα είπε και έπραξε.

Ο εκκλησιαστικός λόγος οφείλει να κατευνάζει τα πάθη, να φέρνει κοντά μας τον ξένο και τον διαφορετικό. Οφείλει να μην κάνει τους μύθους του παρελθόντος τροφή που γιγαντώνει τις φοβίες μας. Αντί να μας περιχαρακώνει στα στενά όρια της εθνικής μας μοναξιάς οφείλει να ανοίγει διαύλους συνεννόησης με άλλες θρησκείες και πολιτισμούς. Να είναι λόγος καταλαγής και απάντησης στις μεταφυσικές αγωνίες, όχι κινδυνολογική αντίδραση σε κάθε προσπάθεια να αποκτήσει η εκκλησία διακριτή θέση σε ένα κράτος δικαίου. Όσοι έχουν αυτή την άποψη έχουν ήδη αποτιμήσει τη διαδρομή του Αρχιεπισκόπου. Όμως τώρα είναι η ώρα της σιγής, του σεβασμού μπροστά στην ανθρώπινη δοκιμασία. Ο Αρχιεπίσκοπος ως ασθενής έχει πάνω απ’ όλα δικαίωμα προστασίας της ιδιωτικής του ζωής και αξιοπρέπειας.

Τελευταία παρατήρηση: είναι άραγε τυχαίο που όσοι αντιπαρατέθηκαν μαζί του δείχνουν τώρα σεβασμό στο δράμα του ενώ εκείνοι που τον αποθέωναν, δημοσιογράφοι και ιεράρχες, έχουν ήδη αρχίσει πρόωρα να ανατέμνουν το σώμα και τη μνήμη του;

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s