Το venceremos του ανθρωπισμού

Ο ανθρωπισμός είναι μια ανεπίσημη ιδεολογία πράξης, είναι η δράση για την ευημερία της ανθρωπότητας ως αδιαίρετης οντότητας. Βρίσκεται στον αντίποδα της λογικής «εμείς εναντίον των άλλων» που χαρακτηρίζει τον εθνικισμό. Σύμφωνα με τον Αλβέρτο Σβάιτσερ, ο ανθρωπισμός συνίσταται στο να μη θυσιάζεις ποτέ ένα ανθρώπινο ον για κάποιον σκοπό. Ο σύγχρονος ανθρωπιστής δε χωράει στα στενά σύνορα μιας χώρας, όσο μεγάλη κι αν είναι η χώρα αυτή. Πατρίδα του είναι ο άνθρωπος κι αλίμονο αν ο άνθρωπος ήταν έννοια τόσο μικρή που να την τέμνουν συρματοπλέγματα και να τη διαιρούν οι γραμμές του χάρτη. Δικές του συνοριογραμμές είναι οι γραμμές των οριζόντων και ο άνεμος αυτών των οριζόντων τον στρέφει γρήγορα στην πράξη. Μια πράξη ενιαία όλη του η παρουσία. Δράση που δείχνει το δρόμο προς τη συνολική προσέγγιση των προβλημάτων. Ο ανθρωπιστής επιλέγει τον μαχητικό ακτιβισμό για την προστασία του περιβάλλοντος, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανθρωπιστική βοήθεια σε πληθυσμούς που κινδυνεύουν. Η δράση του βαθύτατα πολιτική και γι’ αυτό συγκρουσιακή. Η αυτάρεσκη φιλανθρωπία που χαϊδεύει τα αυτιά, καθησυχάζει συνειδήσεις, αποσιωπά εγκλήματα και θύτες δεν έχει θέση στο σύγχρονο ανθρωπισμό. Όποιος τον επιλέξει έρχεται αργά ή γρήγορα αντιμέτωπος με ποικιλώνυμες εξουσίες.

Αλυσοδένεται στις άγκυρες ενός τάνκερ στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους και αναλαμβάνει την ευθύνη στο δικαστήριο δηλώνοντας πως υπέρτερο δημόσιο αγαθό από τη λειτουργία του εργοστασίου είναι η προστασία του περιβάλλοντος. Οργανώνει καμπάνιες για την προστασία των δικαιωμάτων, παλεύει κατά των βασανιστηρίων και της θανατικής ποινής. Παρασύρει με τη φλόγα της ίδιας της ύπαρξής του πολλούς να συστρατευτούν. Φεύγει όταν ο τόπος του τον στενεύει και μακρινές προκλήσεις τον καλούν. Μετά τους σεισμούς βρίσκεται στην Τουρκία και οργανώνει την υποστήριξη στους πληγέντες. Ταξιδεύει για χρόνια, πορεύεται σε ένα δικό του πλανητικό μονοπάτι αλληλεγγύης, κάνει πράξη τη δική του παγκοσμιοποίηση. Στήνει μηχανισμούς βοήθειας στις κοινότητες της Ζάμπιας, της Ερυθραίας, του Νεπάλ. Ζει μαζί τους κι όμως μέσα του τον φλογίζει ολοένα η σκέψη της επόμενης αποστολής. Κι όταν η ζωή του βρεθεί σε κίνδυνο, όταν πέσει όμηρος άτακτων ομάδων από παιδιά στρατιώτες στη Σιέρα Λεόνε, όταν περάσει ακόμα κι από εικονική εκτέλεση, γυρνά και το διηγείται γελαστός, προτείνοντας νέους τρόπους να πολεμήσουμε την παιδική στράτευση.

Όλα τα παραπάνω και πολύ περισσότερα πρόλαβε να ζήσει στην πλούσια μα σύντομη ζωή του ένας τέτοιος ανθρωπιστής, ο φίλος Κώστας Δόμβρος, ο ξανθός μας γίγαντας. Έφυγε ξαφνικά τεράστιος, ολόφωτος και γελαστός. Πρόλαβε μόνο να μας κλείσει το μάτι και να ψιθυρίσει το αγαπημένο του venceremos.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s