Ελαιώνας, το νέο Ελντοράντο


Εύλογο το ενδιαφέρον των ιδιοκτητών και των οπαδών μιας ποδοσφαιρικής ομάδας να αποκτήσει η ομάδα τους γήπεδο αντάξιο των παλαιότερων και μελλοντικών τροπαίων της. Εύλογο και το ενδιαφέρον της δημοτικής αρχής της πόλης που φιλοξενεί την ιστορική ομάδα για την επίλυση του στεγαστικού προβλήματος της ομάδας. Εύλογο επίσης το ενδιαφέρον ιδιωτών που δραστηριοποιούνται στο κατασκευαστικό πεδίο για την προώθηση της κατασκευής του γηπέδου. Εύλογο τέλος το ενδιαφέρον του αρμόδιου Υπουργείου για την προώθηση μεγάλων έργων. Το καίριο όμως ερώτημα είναι ένα: το εύλογο ενδιαφέρον των εμπλεκόμενων πλευρών υπάγεται σε περιορισμούς ή αποτελεί αυταξία πέραν κάθε συζήτησης; Πιο συγκεκριμένα, η απόφαση κατασκευής νέου γηπέδου του ΠΑΟ στο χώρο του Ελαιώνα πρέπει να υλοποιηθεί πάση θυσία επειδή ικανοποιεί τους προαναφερθέντες παράγοντες ή μόνο αν υπηρετεί το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον και αν είναι σύννομη;

Κανείς βέβαια δεν μπορεί, δεδομένης της ανυπαρξίας θεσμών άμεσης συμμετοχής με εχέγγυα αντιπροσωπευτικότητας, να διεκδικήσει τον τίτλο του αυθεντικού «εκφραστή της λαϊκής βούλησης», άρα και να ορίσει με τρόπο αδιαμφισβήτητο το δημόσιο συμφέρον. Θα ήταν πάντως ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε με βάση ποια συλλογιστική εξυπηρετούνται οι ανάγκες των κατοίκων του λεκανοπεδίου από μια μεγάλης κλίμακας οικοδομική δραστηριότητα (για την ανέγερση, μεταξύ άλλων, και ενός εμπορικού κέντρου Mall) εκεί που θα μπορούσε να δημιουργηθεί χώρος πρασίνου. Τα πράγματα γίνονται όμως ακόμα χειρότερα με τις καταγγελίες περί μη σύννομου της σύμβασης κατασκευής του νέου γηπέδου. Η παραχώρηση 97 στρεμμάτων -για ένα γήπεδο 40 στρεμμάτων- στην ΠΑΕ ΠΑΟ (σε μια Ανώνυμη Εταιρία δηλαδή) και οι οικονομικοί όροι της μίσθωσης καταγγέλλεται πως θα επιβαρύνουν τον Δήμο Αθηναίων (άρα τους δημότες) με 106 εκατομμύρια ευρώ! Αν μάλιστα ανατρέξει κανείς σε όσα διεκτραγωδεί για τις ακολουθούμενες διαδικασίες η Επιτροπή πολιτών για τη διάσωση του Ελαιώνα (www.elaionas.wordpress.com), τα ερωτηματικά πληθαίνουν. Μολονότι προτάθηκαν άλλες λύσεις με έμφαση στην δημιουργία πρασίνου και την ήπια ανάπτυξη της περιοχής, τελικά ο ρυθμός αποικιοποίησης του δημόσιου χώρου από ιδιωτικά συμφέροντα απειλεί να μετατρέψει τον Ελαιώνα σε σύγχρονο ελληνικό Ελντοράντο.

Οι παραπάνω προσωπικές σκέψεις και τα συνακόλουθα ερωτήματα τίθενται με τρόπο αμείλικτο, δεδομένης ιδίως της χρονικής συγκυρίας, δηλαδή της σχεδόν συντεταγμένης οικοδομικής επίθεσης που εκδηλώνεται σε πολλά ανοιχτά μέτωπα της ευρύτερης περιοχής της πρωτεύουσας. Το κυρίαρχο μοντέλο ανάπτυξης –που προσφυώς έχει αποκληθεί Βωβόπολις- επεκτείνεται ραγδαία. Είναι δυστύχημα πως το έλλειμμα πληροφόρησης δεν επιτρέπει μια ευρύτερη συζήτηση για τους όρους με τους οποίους διασφαλίζεται –ή υπονομεύεται- η ποιότητα ζωής μας. Και πάντως, δεν αποτελεί συζήτηση πολυτελείας ούτε μονοπωλιακό αντικείμενο «γραφικών οικολογούντων» η τύχη του μόνου ελεύθερου χώρου στο κέντρο της πόλης.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s