Η αφή και το σβήσιμο της ολυμπιακής φλόγας

«Σκοπός του Ολυμπισμού είναι να θέσει τον αθλητισμό στην υπηρεσία της αρμονικής ανάπτυξης του ανθρώπου, να προαγάγει μια ειρηνική κοινωνία η οποία προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια», διαβάζουμε στον Ολυμπιακό Χάρτη. Αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τα παραπάνω, δεν πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι για τη στάση μας απέναντι στους διαμαρτυρόμενους διαδηλωτές, γιατί εκτός των άλλων ούτε τον Ολυμπισμό υπηρετεί. Δεν αναφερόμαστε μόνο στη βίαιη καταστολή και τις συλλήψεις ανθρώπων που διαδήλωναν ειρηνικά. Αναφερόμαστε και στους έλληνες δημοσιογράφους που συναγωνίστηκαν τους κινέζους συναδέλφους τους σε λογοκριτικό οίστρο αποσιωπώντας τη διαμαρτυρία ενώ έκανε τον γύρο του κόσμου. Αναφερόμαστε τέλος στην εκκωφαντική σιωπή σύσσωμης της πολιτικής ηγεσίας που δε βρήκε μια φωνή αλληλεγγύης για τα θύματα της βίας στο Θιβέτ. Η σιωπή αυτή δυστυχώς αντανακλά πλήρως την επιλεκτική ευαισθησία της ελληνικής κοινής γνώμης που ποτέ δε συγκινήθηκε για κρατικά εγκλήματα σε χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία.

Οι μήνες που απομένουν είναι η τελευταία ευκαιρία να πιεστεί η Κίνα μέσω της απειλής για απουσία από την τελετή έναρξης. Όσο πληθαίνουν οι φωνές που την καλούν να τηρήσει τις δεσμεύσεις της για σεβασμό στις ελευθερίες και τα δικαιώματα, τόσο αυξάνει και η ευθύνη των κυβερνήσεων (συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής). Η σιωπή τους μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα αλλά σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ουδετερότητα. Η επίκληση του μη πολιτικού χαρακτήρα των αγώνων είναι βαθύτατα υποκριτική: οι ολυμπιακοί αγώνες αποτελούν κατεξοχήν γεγονός πολιτικής σημασίας. Χρησιμοποιούνται για να ωραιοποιηθεί η διεθνής εικόνα της διοργανώτριας χώρας, είναι αναπόσπαστα δεμένοι με τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα και συχνά έχουν μεγάλη επίπτωση στα ανθρώπινα δικαιώματα (στο όνομα των αγώνων χιλιάδες κάτοικοι στην Κίνα εκδιώχθηκαν βίαια από τα σπίτια τους). Όσοι πριν από την ανάθεση των αγώνων αγνόησαν τις φωνές διαμαρτυρίας για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα ήξεραν ότι αναλάμβαναν ένα ρίσκο. Η ίδια η Κίνα ήξερε ότι αναλάμβανε ένα ρίσκο. Λοιπόν, η παράλληλη λαμπαδηδρομία της οργής που ολοένα κλέβει τη λάμψη των επίσημων τελετών επαληθεύει αυτό το ρίσκο. Μακάρι η φλόγα που θα φτάσει στο Πεκίνο, ως συμβολικό πολιτικό κεφάλαιο, να είναι αχνή αν όχι σβησμένη.

Υστερόγραφο. Η αποκάλυψη του σκανδάλου των αναβολικών (ποιος αμφέβαλλε πως πολλά ελληνικά μετάλλια σκιάζονταν από ένα στρώμα στεροειδών;) δείχνει με τρόπο περίεργο στην ίδια κατεύθυνση: μετά από μια συντεταγμένη πολυετή επιχείρηση χημικής παραγωγής πρωταθλητών, ας αναζητήσουμε τη χαμένη αξιοπρέπεια στηρίζοντας την εκστρατεία ανάδειξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε κεντρικό σημείο αυτών των αγώνων.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s