Τα ονόματα των κατηγορουμένων και ο νόμος του Λιντς


Σε 21 άτομα ασκήθηκε δίωξη για διακίνηση και κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας. Κατά πάσα πιθανότητα, σε μερικά χρόνια, ένας τουλάχιστον κατηγορούμενος θα αποδείξει στο δικαστήριο την αθωότητά του. Θεωρητικά λοιπόν θα αποδοθεί λευκός στην κοινωνία. Όμως στην πραγματικότητα, θα θεωρείται από όλους επικίνδυνος παιδόφιλος. Ο κόσμος του θα έχει καταρρεύσει. Ο επαγγελματικός του περίγυρος θα τον έχει αποκλείσει. Οι φίλοι του θα αμφιβάλλουν, πολλοί θα διακόψουν κάθε σχέση μαζί του. Ακόμα και η οικογένειά του θα διαλυθεί. Αν μάλιστα τα πράγματα εξελιχθούν σύμφωνα με το σενάριό μας, η Δικαιοσύνη θα καταδικάσει τους υπόλοιπους. Θα αποδειχθεί δηλαδή πως όντως αποτελούσαν αποδέκτες και διακινητές των προϊόντων ενός εγκληματικού κυκλώματος ως εντολείς ειδεχθών πράξεων με θύματα βρέφη και παιδιά. Όχι όλοι όμως. Προσοχή: δεν είναι διόλου απίθανο το σενάριο. Την τελευταία πενταετία έχουν απαγγελθεί κατηγορίες σε 400 άτομα για υποθέσεις διαδικτυακής παιδοφιλίας. Το 95% αυτών αθωώθηκε στο δικαστήριο, διότι τα στοιχεία δεν ήταν ικανά να τα οδηγήσουν στη φυλακή.

Αμέσως μετά τις συλλήψεις, ο Υπουργός Δικαιοσύνης δήλωσε: «Τις μέρες αυτές συνελήφθησαν πολλά «ευυπόληπτα» άτομα που συμμετείχαν σε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας (…). Ζητούμε από τους εισαγγελείς Εφετών και Πρωτοδικών σε περιπτώσεις όπως η συγκεκριμένη να προβαίνουν κατ΄ εφαρμογήν του νόμου στη δημοσιοποίηση των ονομάτων των εμπλεκομένων στα εγκλήματα που διεπράχθησαν. Η κοινωνία μας, και η κοινή γνώμη, έχει ανάγκη να προστατευθεί από ειδεχθή εγκλήματα που στρέφονται κυρίως εναντίον της».

Μια τέτοια υπουργική δήλωση και όσα επακολούθησαν εγείρουν σοβαρά ερωτήματα. Η δημοσιοποίηση των ονομάτων κατηγορουμένων δεν συνεπάγεται «προδικαστική καταδίκη» και διαπόμπευση; Γιατί αποκαλούνται δράστες και όχι φερόμενοι ως δράστες; Πότε το τεκμήριο αθωότητας παύει να αποτελεί θεμελιακή αρχή του δικαιικού μας πολιτισμού και γίνεται περιττή πολυτέλεια; Η ζωή ενός αθώου βαραίνει λιγότερο από μια αμφίβολης αποτελεσματικότητας απόπειρα προστασίας της κοινωνίας;

Οι προσωπικές αυτές σκέψεις δεν εκκινούν από μια λογική «απολυτοποίησης της προστασίας των δικαιωμάτων» αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα και το αίτημα για ασφάλεια. Βασίζονται κυρίως στην πεποίθηση πως το κλίμα διαπόμπευσης δημιουργεί συνθήκες ζούγκλας και αυτοδικίας. Θυσιάζονται τα ατομικά δικαιώματα των κατηγορουμένων (ναι, έχουν κι αυτοί δικαιώματα) στο όνομα της ασφάλειας, χωρίς να κερδίζει στην ουσία η ασφάλεια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όσο ειδεχθέστερο το έγκλημα (και τα συγκεκριμένο είναι από τα πλέον ειδεχθή) τόσο ειδεχθέστερος και ο στιγματισμός όποιου θεωρηθεί πως εμπλέκεται. Άρα, τόσο μεγαλύτερη και η ευθύνη για ζωές αθώων που σημαδεύονται ανεξίτηλα, όπως δηλαδή σημαδεύονται και τα θύματα των πραγματικών δραστών. Κατανοούμε πως οι απόψεις μας είναι αντιδημοφιλείς. Εξάλλου, το εκλογικό σώμα έχει αναδείξει στο εθνικό μας κοινοβούλιο άνθη της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας που, με την απειλή της διαπόμπευσης, οδήγησαν στην αυτοκτονία κατηγορουμένους.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s