Η διεθνής της φράουλας

Σύμφωνα με τη Μαροκινή Υπηρεσία Απασχόλησης, 12.000 άνθρωποι θα ταξιδέψουν στην Ισπανία φέτος για να δουλέψουν στα χωράφια. Το εργατικό δυναμικό εξάγεται μαζικά, οι βίζες δεν αναφέρουν πια ονόματα και αφορούν ταξιδιώτες ειδικών προδιαγραφών: η συλλέκτρια φράουλας στην Eστρεμαδούρα της Ισπανίας είναι φτωχή, μεταξύ 18 και 40, παντρεμένη και μητέρα παιδιών κάτω από τα 14. Αν δεν είναι υπάκουη, τον επόμενο χρόνο το τρίμηνο συμβόλαιο δεν θα ανανεωθεί. Η μεταφορά των χρημάτων (30 με 35€ ημερομίσθιο) γίνεται από την Caixa de Catalunya, μέσω συμφωνίας με την Banque Populaire στο Μαρόκο. Οι δράσεις αυτές χρηματοδοτούνται από τους ευρωπαίους φορολογούμενους: η Ευρώπη έχει αποδεσμεύσει 1.2 εκατομμύρια € τα τελευταία τρία χρόνια για τις καμπάνιες στρατολόγησης των ισπανικών ενώσεων παραγωγών (τα στοιχεία από την ηλεκτρονική έκδοση Crossing Borders).

Με βάση τα παραπάνω, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών στην Μανωλάδα είναι ένα κομμάτι στο ευρωπαϊκό παζλ της μεταναστευτικής μαύρης εργασίας, που στη σκληρή εγχώρια εκδοχή της αποκτά δουλοκτητικά χαρακτηριστικά. Οι αποκαλύψεις της Μανωλάδας προκάλεσαν ποικίλες αντιδράσεις. Κάποιες ήταν κωμικές: «(…) Ποιος θα μαζέψει τις φράουλες; Η απάντησή μας είναι σαφής και κατηγορηματική: Να αδειάσουμε τις καφετέριες και τα χασισοποτεία της Αθήνας και των άλλων αστικών κέντρων. Να πείσουμε τους νέους μας να ασχοληθούν με την πρωτογενή παραγωγή, όσα πτυχία και αν διαθέτουν. Η επιστημονική τους κατάρτιση θα πολλαπλασιάσει την αγροτική μας παραγωγή και οι ίδιοι μέσα στη χαρά της φύσης θα κερδίζουν πολύ περισσότερα από όσα θα τους διασφαλίσει μία καρέκλα, πίσω από ένα άχαρο γραφείο της πρωτεύουσας». Το απόσπασμα από δελτίο τύπου κοινοβουλευτικού(!) κόμματος κινείται μεταξύ ανάλαφρης απλοϊκότητας και λαϊκισμού. Δυστυχώς όμως απλοϊκή μοιάζει ενίοτε και η ανέξοδη επίκληση ανθρωπιστικών αρχών. Όσοι υποστηρίζουμε τη μάχη κατά των διακρίσεων, θα πρέπει με θάρρος να μιλήσουμε και για την οικονομική όψη της. Να ομολογήσουμε πως τα οικονομικά βήματα της τελευταίας εικοσαετίας επιτεύχθηκαν σε μεγάλο βαθμό χάρη στη μαύρη ανασφάλιστη μεταναστευτική εργασία. Να απαντήσουμε ευθέως στο κυνικό δίλημμα που προβάλλουν παραγωγοί και εργολάβοι «εκμετάλλευση μεταναστών ή αύξηση τιμών». Είμαστε διατεθειμένοι ως κοινωνία να πληρώσουμε το επιπλέον κόστος που συνεπάγονται τα θεμελιώδη δικαιώματα όλων, άρα και των μεταναστών εργατών; Θα «αγοράσουμε» την αξιοπρέπεια που διεκδικούμε για τους άθλιους των θερμοκηπίων, ή απλώς θα καταγγέλλουμε την ένοχη σιωπή της τοπικής κοινωνίας και την ανοχή των αρχών; Η νομιμότητα και η προστασία των δικαιωμάτων, δηλαδή οι καλύτερες φυλακές, τα υψηλότερα ημερομίσθια, τα κέντρα υποδοχής προσφύγων δε συνεπάγονται μόνο πολιτική βούληση αλλά και οικονομικό κόστος. Όσοι υπερασπιζόμαστε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια να πούμε με θάρρος πως πρόκειται για μια ακριβή υπόθεση που όμως «αξίζει τα λεφτά της».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s