Η ζούγκλα της Κολομβίας και το σώμα του ομήρου

«Έχω απόλυτη συναίσθηση του κινδύνου αλλά δεν πρόκειται να υποχωρήσω. Θα φτάσω μέχρι το τέλος. Ονειρεύομαι ότι κάποια μέρα θα υπάρξει στην Κολομβία αληθινή δημοκρατία. Όλοι μου λένε ότι είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί το όνειρό μου. Ελπίζω όμως να καταλάβετε γιατί πρέπει να πιστεύω ότι μπορεί να γίνει πραγματικότητα». Αυτά έγραφε η Ίνγκριντ Μπετανκούρ το 2001 (Με τη φλόγα στην καρδιά, Ωκεανίδα), λίγο πριν αρχίσει ο εξάχρονος εφιάλτης της ομηρίας της που έλαβε τέλος την προηγούμενη εβδομάδα.

Το 1979 υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η Διεθνής Σύμβαση κατά της Σύλληψης Ομήρων. Η σύλληψη ομήρων αποτελεί έγκλημα πολέμου σύμφωνα με το καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και παραβιάζει τις Συνθήκες της Γενεύης για την προστασία των θυμάτων πολέμου. Πρόκειται για ένα σοβαρό έγκλημα που αποσκοπεί στην κατάλυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμα και όταν διαπράττεται με το πρόσχημα της προστασίας τους. Διότι βέβαια κανένας δεν παίρνει ομήρους για να αποκαλύψει το αποτρόπαιο πρόσωπό του. Υπάρχει ή προβάλλεται πάντα ένας ανώτερος σκοπός: η εθνική απελευθέρωση, η κοινωνική δικαιοσύνη, η πολιτική ελευθερία. Εκείνος που κρατά ομήρους επιχειρεί να ανατρέψει τη σε βάρος του ισορροπία. Οι όμηροι λειτουργούν πολλαπλασιαστικά ως προς τη δημοσιοποίηση του σκοπού και καταλυτικά ως προς την πίεση στον αντίπαλο. Ο όμηρος μετατρέπεται έτσι σε μέσο επίδειξης της δύναμης του ανίσχυρου και εκπίπτει από φορέα δικαιωμάτων σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Αποστερείται κάθε δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία, την ασφάλεια, την προστασία από βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση, την ελευθερία κίνησης και την προστασία από αυθαίρετη κράτηση. Όσο μάλιστα πιο αμέτοχος είναι στη σύγκρουση που οδήγησε στην ομηρία του, τόσο η διαπραγματευτική του αξία αυξάνεται. Έτσι εξηγείται η κράτηση μελών ανθρωπιστικών αποστολών και δημοσιογράφων, εκείνων δηλαδή που παραδοσιακά προστατεύονταν με γραπτούς και άγραφους νόμους.

Το σώμα του ομήρου γίνεται το πεδίο της σύγκρουσης και ο ίδιος αποκτά πολλαπλές ιδιότητες χάνοντας εντέλει την ανθρώπινη. Γίνεται μέσο επικοινωνίας, ένα ζωντανό ταμπλό για να γράψουν οι ανθρωποφύλακες τα αιτήματά τους.  Γίνεται μήνυμα: ο εξευτελισμός του, τα δεμένα μάτια, το όπλο στον κρόταφο μπροστά στην κάμερα είναι το τελεσίγραφο προς την απέναντι πλευρά. Γίνεται πεδίο επίδειξης της ακαμψίας της εξουσίας, αφού η απόρριψη των αιτημάτων τον θυσιάζει στο βωμό διατήρησης της κρατικής κυριαρχίας. Γίνεται αναλώσιμος, αφού συχνά χάνει τη ζωή του στα διασταυρούμενα πυρά «μεταξύ νόμου και ανομίας». Αν  πάλι διασωθεί, γίνεται πολιτικό κεφάλαιο προς εκμετάλλευση.

Απέναντι σε αυτή την κλιμάκωση της απαξίωσης της ανθρώπινης υπόστασης δεν μπορεί να υπάρξει άλλη επιλογή από την καθολική καταδίκη της κράτησης ομήρων και την απόλυτη απόρριψη του δόγματος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s