Κομματικές και εκκλησιαστικές ανορθοδοξίες


Ένα πολιτικό κόμμα δηλώνει πως δε δέχεται κρατικό έλεγχο στις πηγές των εσόδων του. Δηλώνει ακόμα ότι οι δραστηριότητες για την εξεύρεση των αναγκαίων για τη λειτουργία του πόρων υπάγονται μόνο στον έλεγχο των μελών του, των κομματικών οργάνων και της κοινωνικής τάξης που υπηρετεί. Η δήλωση γεννά μερικές προσωπικές σκέψεις. Μπορεί κανείς κάλλιστα να μην είναι κατ’ αρχήν αντίθετος με την άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας από τα κόμματα. Στο κάτω κάτω, προτιμότερο αυτό από την εισροή άδηλων ποσών με υπόγειες διαδρομές από άγνωστους επιχειρηματίες στα κομματικά ταμεία. Το αν η επιχειρηματική δραστηριότητα είναι συμβατή με τους διακηρυγμένους σκοπούς και την ιδεολογία του κόμματος είναι εκτός του πεδίου αυτής της στήλης και πάντως κρίνεται πρωτίστως από τα μέλη του κόμματος και ευρύτερα από το εκλογικό σώμα. Αρκεί όμως οτιδήποτε αφορά τη δραστηριότητα αυτή (όροι ανάληψης έργων, κρατικές προμήθειες, εργασιακό καθεστώς όσων απασχολούνται εκεί) να είναι δημόσια γνωστό και υπό την κρίση του καθενός και όχι μόνο των οργάνων του κόμματος. Η δήλωση λοιπόν περί μη ελέγχου δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική με κριτήρια τη διαφάνεια και τη λογοδοσία. Βέβαια είναι παγκοίνως γνωστό ότι στο σημείο αυτό όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα είναι εκτεθειμένα: παρά τις αποκαλύψεις περί παράνομης χρηματοδότησης επιμένουν να μη δημοσιοποιούν τα οικονομικά τους στοιχεία.

Τις ίδιες μέρες η εκκλησία υποβάλλει επίσημο αίτημα για τη μετατροπή ενός μοναστηριού σε ειδικό χώρο σωφρονισμού για ιερείς. Η συνταγματικότητα μιας τέτοιας ρύθμισης είναι συζητήσιμη. Άλλες συνέπειες έχει η κατάχρηση για έναν εφοριακό υπάλληλο και άλλη για έναν κληρικό; Ποιες σωφρονιστικές ανάγκες εξυπηρετεί η διαφορετική μεταχείριση των κρατουμένων κληρικών; Δεν είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε όχι απλώς έναν άλλο χώρο κράτησης αλλά ένα ιδιότυπο προνομιακό καθεστώς έκτισης της ποινής; Με τη λογική αυτή, γιατί αύριο να μη συζητήσουμε για φυλακές δικαστών, πανεπιστημιακών ή πολιτικών; Εξάλλου, θα διεκδικούσαν άραγε οι λειτουργοί της κρατούσας εν Ελλάδι θρησκείας την ίδια διακριτική μεταχείριση αν δε βρισκόταν στον Κορυδαλλό Ορθόδοξος ιεράρχης αλλά λειτουργός άλλου δόγματος καταδικασμένος για κακουργήματα;

Το πρόβλημα και στις δυο περιπτώσεις έχει να κάνει με το μήνυμα που στέλνουν στην κοινωνία θεσμοί οι οποίοι κατ’ εξοχήν οφείλουν να δρουν παιδαγωγικά και να αποτελούν υποδείγματα διαφάνειας και λογοδοσίας. Η επιδίωξη οποιουδήποτε ειδικού καθεστώτος, η αυτοεξαίρεση από το δημόσιο έλεγχο, κάθε αίτημα για ιδιότυπη ασυλία υπονομεύουν το ήδη κλονισμένο κλίμα δημόσιας εμπιστοσύνης και επιβαρύνουν την ήδη ασθενική λειτουργία των θεσμών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s