Διαβάζουμε την είδηση: Αθωώνονται κατηγορούμενοι για το φόνο 17χρονου Αλβανού το 2006 (αναλυτικά εδώ) και θυμόμαστε τι γράφαμε τότε (Ιανουάριο του 06) στα Νέα.

Αλβανός Edison Jahai. 17 ετών. Έχασε τη ζωή του ξημερώματα Πρωτοχρονιάς στο Ρέθυμνο, όταν εφαρμόστηκε ο νόμος του Λυντς από ομάδα εφτά Ελλήνων. Πολιτικοί φορείς και παράγοντες της τοπικής κοινωνίας απέρριψαν κάθε υποψία ρατσιστικής χροιάς του εγκλήματος.

Οφείλουμε να μιλήσουμε ανοιχτά για τη σχέση των Ελλήνων με τους Αλβανούς, μια σχέση δύσκολη. Δεν είναι σαν τους υπόλοιπους μετανάστες. Ο ρατσισμός μας εκδηλώνεται οξύτερα προς αυτούς. Είναι πολλοί για τα μέτρα ή τα γούστα μας. Είναι γείτονες. Ζούσαν και παλιότερα εδώ. Οι πρόγονοί τους πολέμησαν δίπλα στους δικούς μας. Μετά άλλοι πόλεμοι μας χώρισαν. Εκείνοι έμειναν πίσω, δεκαετίες ολόκληρες, και τώρα ήρθαν να μας θυμίσουν τον χτεσινό εαυτό μας, τον μεταπολεμικό, τον μίζερο, τον μετανάστη. Στα μάτια τους βλέπουμε αυτό που δε θέλουμε να είμαστε. Ήρθαν για να μείνουν, αγοράζουν, χτίζουν, σπουδάζουν τα παιδιά τους. Ενσωματώνονται, αλλά ταυτόχρονα μοιάζουν να κρατάνε ανέγγιχτη τη δική τους ορεινή σκληράδα. Μας φοβίζουν. Έπαψαν γρήγορα να παρακαλάνε και θυμώνουμε.

Στο πρώτο τους κύμα ξεβράστηκαν και πολλοί παράνομοι. Τα σκληρά εγκλήματα εκείνων των πρώτων ετών και η ανεκδιήγητη προβολή τους από τα ΜΜΕ σημάδεψαν τη σχέση μας. Η σκληρή παραβατικότητα πέρασε, η συμβολοποιημένη ταύτιση Αλβανός-ληστής έμεινε. Η χημεία δύσκολη, βγάζουμε κι οι δυο των κακό εαυτό μας. Αποκτήσαμε ήδη κι εμείς κι εκείνοι τους σύγχρονους μύθους της συμβίωσής μας. Είτε τους διηγούμαστε θυμωμένοι είτε τους κρύβουμε από ντροπή, οι μύθοι μας είναι εκεί. Ο πειρατής των λεωφορείων, ο αριστούχος μη-σημαιοφόρος, ο κυνηγημένος που πυροβολείται στο μπλόκο, ο ντόπιος νοικοκύρης που τους έδωσε δουλειά κι αυτοί τον σκότωσαν, ο εργοδότης που όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής τούς κατέδωσε στην αστυνομία για να απελαθούν.

Οφείλουμε να μιλήσουμε ανοιχτά για τη σχέση μας με τους Αλβανούς. Για τον εθνικισμό που ευδοκιμεί και στις δύο πλευρές των συνόρων. Η Μεγάλη Αλβανία τους, το όραμα της εδαφικής τους επέκτασης, είναι η άλλη εκδοχή της δικής μας Μεγάλης Ελλάδας, του νεοαποικισμού που θέλει την Ελλάδα περιφερειακό οικονομικό κέντρο και τους γειτονικούς λαούς φτηνά εργατικά χέρια. Και οι μεν και οι δε δυσφορούμε στο άκουσμα του απέναντι εθνικισμού αλλά δε βλέπουμε τον δικό μας.

Αν είμαστε λοιπόν ειλικρινείς, πρέπει να πάμε πέρα από την απλή καταδίκη του ρατσιστικού εγκλήματος στο Ρέθυμνο. Δεδομένος και ο αντιρατσισμός και η αλληλεγγύη μας. Όμως ο αντιρατσιστικός μας λόγος οφείλει να μην είναι ξύλινος, αλλιώς πάντα θα έχει μεγαλύτερη απήχηση ο κυνισμός του Ν. Κακαουνάκη μετά το φόνο του Edison: κακό αυτό που έγινε, αλλά να μάθουν κι οι Αλβανοί να προσέχουν γιατί πολύ κουνιούνται τελευταία…

Advertisements