Ιθαγένεια, ο θρίαμβος του αυτονόητου

Αποτελεί ιστορική τομή η συζήτηση περί ιθαγένειας στο υπουργικό συμβούλιο και στη Βουλή. Ο τρόπος που η κυβέρνηση ανοίγει αυτό το θέμα – ταμπού και η πρώτη αντίδραση ολόκληρης σχεδόν της αντιπολίτευσης δείχνουν νηφαλιότητα και διάθεση για σοβαρή πολιτική συζήτηση. Διαφάνηκε μάλιστα ήδη μια διαφορετική προσέγγιση της ίδιας της έννοιας της ιθαγένειας. Από τη μια, αντιμετωπίζεται ως μέσο κοινωνικής ένταξης (Παπανδρέου: Η χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας στη δεύτερη γενιά μεταναστών είναι ένα στοίχημα που η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να μην κερδίσει. Ο φόβος είναι κακός οδηγός). Από την άλλη, αντιμετωπίζεται ως έπαθλο προς όσους εντάσσονται ομαλά (Σαμαράς: Ελάτε πρώτα να συζητήσουμε χωρίς βιασύνη τα κριτήρια, ώστε να προστατέψουμε και τους έντιμους μετανάστες και την αφομοίωσή τους με κοινωνική συνοχή). Έχουμε από αυτή τη στήλη συχνά υποστηρίξει την πρώτη αντίληψη, αυτό όμως δε μειώνει την αξία της δεύτερης. Συνδυαστικά οι δυο αντιλήψεις θέτουν τους όρους για τη συζήτηση που γίνεται ή έχει γίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Ελλοχεύει βέβαια ο κίνδυνος της εύκολης ρητορείας καθώς κάποιοι επιχειρούν να μεταθέσουν τη συζήτηση στο πεδίο του φόβου. Ευτυχώς η προσπάθεια αυτή γίνεται μόνο από έναν κομματικό σχηματισμό, προορισμένο και καταδικασμένο να τρέφεται από τα φοβικά αποφάγια του πολιτικού μας συστήματος, όπως κάνει συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Ήδη επιχειρεί νοηματικές συγχύσεις που διασπείρουν το φόβο: το ζήτημα της ιθαγένειας αφορά «λαθρομετανάστες», πρόκειται για Δούρειο Ίππο της παγκοσμιοποίησης, πολιτογραφούνται μίσθαρνα όργανα εχθρών που εποφθαλμιούν εδάφη μας.

Πέρα όμως από αυτές τις αστειότητες, είναι λάθος να υποτιμήσει και να λοιδορήσει κανείς υπαρκτές ανησυχίες που διατρέχουν το κοινωνικό σώμα. Αντίπαλοί μας σε μια ανοιχτή κοινωνία που ενισχύει την κοινωνική ένταξη είναι όσοι καπηλεύονται τον φόβο, όχι όσοι φοβούνται. Ανάγκη λοιπόν να εξηγήσουμε γιατί η παροχή ιθαγένειας είναι συνώνυμη με την ασφάλεια και όχι αντίθετη. Να παρουσιάσουμε τις αντικειμενικές συνθήκες. Να χρησιμοποιήσουμε παραδείγματα από το εξωτερικό. Και βέβαια, να κατανοήσουμε όλοι ότι η πολιτογράφηση είναι ισχυρό εργαλείο ένταξης αλλά δεν είναι πανάκεια. Πρέπει να πραγματοποιηθούν παράλληλα άλλες τομές (κυρίως σε εκπαίδευση και δια βίου μάθηση) για να καταστεί αποτελεσματικό κλειδί για την ουσιαστική ένταξη. Και ακόμα, να ξαναδούμε θέματα που χρειάζονται ρύθμιση στο σχέδιο νόμου: το παράβολο των 1.000 ευρώ παραμένει από τα υψηλότερα της Ευρώπης, διατηρείται η διαφοροποίηση μεταξύ ομογενών και άλλων αλλοδαπών, υπάρχουν ομάδες παιδιών μεταναστών που αδικούνται.

Η χώρα μπαίνει στην τρίτη «ιθαγενειακή περίοδο»: στα πρώτα 90 χρόνια εθνικού μας βίου, Έλληνας γινόσουν. Στα επόμενα 90 χρόνια έως σήμερα, Έλληνας γεννιέσαι. Αρχίζει η περίοδος κατά την οποία Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι. Το «Δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ» παύει να αποτελεί επίσημη κρατική πολιτική και εξορίζεται στις εξέδρες των γηπέδων, όπου ανήκει. Το μεγάλο στοίχημα είναι όσο γίνεται περισσότεροι να δουν αυτή τη μετάβαση ως ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα αλλά και ως μια μεγάλη επένδυση της χώρας στο μέλλον της.

Advertisements

14 thoughts on “Ιθαγένεια, ο θρίαμβος του αυτονόητου

  1. Ειναι μεγάλο λάθος η απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες και νομίζω ότι και οι ίδιοι δεν θα την αποδεχτούν.
    Το ορθότερο θα ήταν να αποδοθεί η Ελληνική υπηκοότητα και όχι η Ελληνική ιθαγένεια. Η ιθαγένεια έχει να κάνει με τη φυλη, το γένος, και σε καμιά περίπτωση δεν ανοίκει στην Ελληνική φυλή κάποιος που κατάγεται από μια άλλη χώρα με αλλοδαπούς γονείς. Και δεν νομίζω ότι θα ήθελε να ανοίκει στη φυλή των Ελληνων αποποιούμενος την δική του φυλή και εθνικότητα. Μάλλον ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις θα ήθελε.
    Η ιθαγένεια δείχνει την καταγωγή του κάθε ανθρώπου. Ποιά θα ήταν η καταγωγή ενος μετανάστη στην Ελλάδα ή σε άλλη χώρα αν η ιθαγένειά του ήταν ψεύτικη; Οι μετανάστες δεν είναι ιμιτανσιόν άνθρωποι!
    Είναι το έσχατο σημείο του ρατσισμού να προσπαθεί κάποιος να πείσει έναν άλλο να απαρνηθεί την εθνικότητά του ή την καταγωγή του και το έσχατο σημείο του φασισμού να προσπαθεί να ισοπεδώσει την αξία της κάθε φυλής.
    Από όσα γνωρίζω σε πολλές ευρωπαϊκές χωρες ένα παιδί που γενιέται εκεί από αλλοδαπούς γονείς παίρνει αυτομάτα την υπηκοότητα του κράτους στο οποίο γεννήθηκε. Οχι όμως την ιθαγένεια. Δεν νομίζω ότι οι Ελληνες είναι περισσότερο ρατσιστές και φασίστες από τους ευρωπαίους.

    1. Ευχαριστώ για την παρατήρηση. Αντιλαμβάνομαι τον προβληματισμό αλλά στην πράξη ιθαγένεια και υπηκοότητα δεν διαφοροποιούνται ούτε κατ’ ελάχιστο. Η πρόταση πάντως στην οποία βασίστηκε μεγάλο μέρος του προτεινόμενου νόμου και το συνοδευτικό σκεφτικό μπορούν να βρεθούν στο σχετικό σύνδεσμο στο μπλογκ. Δείτε εκεί την Περίληψη Αιτιολογικής έκθεσης του προτεινόμενου σχεδίου Νέου Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας και νομίζω ότι φωτίζεται μεγάλο μέρος του σκεπτικού του.

  2. Όχι απλώς «στην πράξη δεν διαφοροποιούνται»:
    ιθαγένεια και υπηκοότητα είναι α-πο-λύ-τως συνώνυμα.
    Το σχόλιο του Χρήστου στηρίζεται σε μιά τρέχουσα παρεξήγηση:
    αυτό που εννοεί γράφοντας «ότι και οι ίδιοι δεν θα την αποδεχτούν», δεν είναι η ιθαγένεια αλλά η εθνικότητα.
    Μ’ αυτή την έννοια έχει δίκιο:
    απόδοση εθνικότητας με διοικητική πράξη θα ήταν κάτι εξωφρενικό, εξ ου και ουδείς το έχει προτείνει.

  3. Αν έχει κάποιο νόημα αυτή η κουβέντα, θεωρώ ότι τούτο βρίσκεται μόνον στο κατά πόσον αναγνωρίζονται νομικά/πολιτικά πλήρη δικαιώματα σε όλους όσοι ζουν και εργάζονται εδώ. Επ’αυτού, αναρωτιέμαι, τί, ρε γαμώτο, υπάρχει να συζητήσουμε;
    Οι όροι, από μόνοι τους, τα λένε:
    – οι «πατρίδες» ως πολεμικές κραυγές και γραμμές διαχωρισμού ή οι Πατρίδες της κουλτούρας που ο καθείς κουβαλά μέσα κι έξω του;
    – οι «πολίτες» α΄ και β΄ κατηγορίας ή οι Πολίτες/άτομα που – απαρτίζοντας αυτό που λέμε «κοινότητα» – συναποφασίζουν και είναι αλληλέγγυοι;
    – η «εργασία»/σκλαβιά/εξάρτηση ως «δικαίωμα» ή η κοινωνία της Εργασίας που, χάρις στην πρόοδο, μας επιτρέπει την αναζήτηση ανθρώπινων – άρα όχι μόνον σωματικών – ηδονών;

  4. Οι ευθύνες των ιθαγενών έναντι του προβλήματος των μεταναστών

    Σέρρες, αρχές του 1990. «Γκρεμίζονται» τα σύνορα μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας.

    Αρχίζει μαζική εισροή στην ελληνική επικράτεια λαθρομεταναστών και κατόπιν μεταναστών, οι οποίοι εργάζονται σ’ όλων των ειδών τις δουλειές, κάτω από άθλιες συνθήκες διαμονής και εργατικής αμοιβής. Τα μέτρα περιστολής του φαινομένου, χρόνο με το χρόνο ατονούν, μέχρι εξαλείψεως.

    Παράλληλα, εισάγονται εκ Βουλγαρίας κυρίως αγροτικά, αλλά και πάσης φύσεως μηχανήματα – μέχρι και λυόμενες αποθήκες, αγορασμένα όλα σε τιμές εξευτελιστικές. Συντελείται λεηλασία της γειτονικής χώρας.
    Στις έντονες διαμαρτυρίες μου για το συντελούμενο αυτό χυδαίο πλιάτσικο, εισπράττω από ειρωνείες μέχρι και χλευασμούς.

    Μεταφέρονται σωρηδόν ελληνικά εργοστάσια και βιοτεχνίες εντός της Βουλγαρικής επικράτειας, προς εκμετάλλευση φτηνών εργατικών χεριών.

    Από το νομό Σερρών και τους όμορούς του, αλλά κι απ’ όλη τη χώρα, συρρέουν χιλιάδες άνθρωποι, για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους ορέξεις, με Βουλγάρες, κυρίως νεαρής ηλικίας, έναντι ευτελούς χρηματικού αντιτίμου. Οργανώνονται, πάραυτα κυκλώματα διακίνησης λευκής σαρκός στις Βουλγαρικές κωμοπόλεις (Σαντάνσκι…) , τις πλησίον των συνόρων, τα οποία λειτουργούν ακόμα.
    Οι τηλεοράσεις παρουσιάζουν την ιστορία παιγμένη σε γραφικό σκηνικό. Μια επίδοση στην κοινωνική αναλγησία των ΜΜΕ.

    Τελούνται εκατοντάδες γάμοι, αποκλειστικά Ελλήνων με Βουλγάρες, και ποτέ το αντίθετο.

    Είναι γνωστό ότι ως προς την άγρια εκμετάλλευσή τους τα ίδια έπαθαν και οι μετανάστες και λαθρομετανάστες, οι εξ ανατολής.

    Και ρωτάω: εάν κανένας Έλληνας δεν έδωνε δουλειά σε λαθρομετανάστες, θα προέκυπτε άραγε το πρόβλημα αυτό, το οποίο έχει ήδη λάβει τεράστιες διαστάσεις; Ασφαλώς όχι. Ή τουλάχιστον, αν γινόταν με μέτρο, τώρα θα ήταν ελεγχόμενο. Άρα:
    Ή ΤΑΝ Ή ΠΑΚΙΣΤΑΝ.

    Με λίγα λόγια κάναμε όσο κάναμε τη δουλειά μας μ’ αυτούς τους ανθρώπους, και τώρα που μας περίσσεψαν, με το παραπάνω, τρέχουμε και δε φτάνουμε. Και για τις ευθύνες μας, άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Αυτό θα πει υπευθυνότητα και προβλεπτικότητα.Κατά τα άλλα μας φταίνε οι σκοτεινές δυνάμεις που απεργάζονται το κακό της Ελλάδος.

    Και τώρα τι θα κάνουμε με τους ανθρώπους αυτούς! Σίγουρα θα πληρώσουμε το τίμημα της απληστίας και της ανευθυνότητάς μας, με τον άλφα ή βήτα τρόπο.
    Τέτοια κεφάλια τέτοιο κούρεμα θέλουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s