Να μην ξεχαστεί η Αγγελική

Έκκληση στην κοινωνία να μην ξεχάσει την Αγγελική Παπαθανασοπούλου και το αγέννητο παιδί της απηύθυναν η οικογένεια και οι φίλοι της. Η άτυχη γυναίκα ήταν ένα από τα θύματα του εμπρησμού της τράπεζας Marfin, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων της 5ης Μαΐου.

«Η Αγγελική δεν ήταν ηρωίδα και δεν φιλοδοξούσε να γίνει μάρτυρας ή σύμβολο.

Η Αγγελική μεγάλωσε μέσα σε μία αγαπημένη οικογένεια, επένδυσε χρόνο και κόπο στη μόρφωση και τις σπουδές της, εργαζόταν ευσυνείδητα σε μία δουλειά που κέρδισε χάρη στα προσόντα της, παντρεύτηκε τον αγαπημένο της από τα φοιτητικά της χρόνια και περίμενε το πρώτο της παιδί.

Η Αγγελική προσδοκούσε μία ζωή ήσυχη και τα θέλω της ήταν απλά και καθημερινά. Ανήκε στη γενιά όλων αυτών των τριαντάρηδων που, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας, είχε τη δυνατότητα να ζήσει χωρίς μεγάλες στερήσεις, να σπουδάσει, να ταξιδέψει ή να ζήσει εκτός των ορίων της χώρας, να εκτεθεί σε άλλες νοοτροπίες για να επιστρέψει σε μία πατρίδα που υπάρχουν φορές που φαίνεται να αντιστέκεται πεισματικά στην πρόοδο των ίδιων της των παιδιών.

Η Αγγελική δεν ανήκε σε κάποια παράταξη. Απείχε συνειδητά, όπως και τόσοι άλλοι της γενιάς της, από ένα σύστημα που δεν την εξέφραζε και την απογοήτευε. Και όπως τόσοι άλλοι από τη γενιά της προσπαθούσε να αλλάξει τα κακώς κείμενα γύρω της ξεκινώντας από το άμεσο περιβάλλον της, από την καθημερινότητά της. Δεν ζήτησε χάρες και δεν της χαρίστηκε τίποτε. Δεν επεδίωκε περισσότερα από όσα μπορούσε να φτάσει με τη δουλειά της και εργαζόταν σκληρά για έναν τρόπο ζωής που ήταν ανάλογος του κόπου που κατέβαλε για να τον αποκτήσει.

Σήμερα, μερικές μόνο μέρες από τη στυγνή δολοφονία της Αγγελικής, του αγέννητου παιδιού της και των δύο συναδέλφων της, εμείς, η οικογένεια και οι φίλοι της, προσπαθούμε ακόμα να δώσουμε λογική διάσταση στα γεγονότα της 5ης Μαϊου μήπως το αδιανόητο μπορέσει να χωρέσει κάπου. Αναλωνόμαστε σε συζητήσεις επί συζητήσεων ψάχνοντας τις απαντήσεις στα αμέτρητα γιατί που μέρα με την μέρα πληθαίνουν.

Όλοι εμείς, αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για τα χιλιάδες μηνύματα αλληλεγγύης, συμπαράστασης και οδύνης που ως τώρα έχουμε δεχθεί από ανθρώπους που βρίσκονται σε κάθε γωνιά του κόσμου. Μας δίνει ελπίδα το ότι η δική μας τραγωδία ξύπνησε μια τέτοια μαζική και αυθεντική αντίδραση. Τα ευχαριστώ μας δεν είναι αρκετά για να ανταποδώσουν.

Όλοι εμείς διατηρούμε την ελπίδα ότι η δολοφονία της Αγγελικής, του αγέννητου παιδιού της και των δύο συνάδελφων της δεν θα ξεχαστεί.

Καταλαβαίνουμε ότι όταν η τραγωδία δεν χτυπά τη δική σου πόρτα σιγά- σιγά συμπαρασύρεται από τα προβλήματα της καθημερινότητας του καθενός και η μνήμη ξεθωριάζει. Όμως αν θέλουμε η τραγωδία αυτή να είναι η τελευταία, πρέπει να αντισταθούμε όλοι στη λήθη. Πρέπει όλοι εμείς να αναλογιστούμε και αναλάβουμε τις ευθύνες μας, ως πολίτες, ως Έλληνες και εν τέλει ως άνθρωποι.

Η Αγγελική θα μπορούσε να είναι η δική σου κόρη, αγαπημένη ή φίλη. Η Αγγελική θα μπορούσε να είναι εσύ»

Advertisements

10 thoughts on “Να μην ξεχαστεί η Αγγελική

  1. ας αισθανθούμε την απουσία της όπως θα την αισθανόμασταν αν ήταν κοντινή μας φίλη.
    Ας αρχίσουμε να συμπάσχουμε με τους ανθρώπους γύρω μας σαν να ηταν οικογένειά μας κι ας είμαστε όσο αυστηροί θα είμαστε με τους κολλητούς μας. Μόνο έτσι

    1. Γιατί ανέλαβαν δικοί της άνθρωποι την πρωτοβουλία (όπως φαίνεται από το κείμενο που αναδημοσίευσα), γιατί το έμβρυο μέσα της συγκέντρωσε τη σκέψη όλων, γιατί η Αγγελική συμβολίζει και τους τρεις. Υποθέτω αυτοί είναι οι λόγοι…

  2. Ναι, για όλους αυτούς τους λόγους, ακριβώς, ούτε μια λέξη για τους άλλους δύο… Είναι απλά λυπηρό, ειδικά επειδή η πρωτοβουλία ανοίκει στους δικούς της ανθρώπους. Αν αυτοί ξεχνούν τους άλλους δύο ποιος θα θυμάται σε λίγες μέρες την Αγγελική;

  3. συμφωνώ με ΔemΩΝ αλλά όπως είπα και παραπάνω, η κοινωνία μας έχει κάνει να ενδιαφερόμαστε μόνο για τους κοντινούς μας – ίσως για λόγους επιβίωσης ίσως για κάτι άλλο πάντως είναι γεγονός. δε χρειάζεται να θυμόμαστε (ή να ξεχάσουμε), απλά να συναισθανόμαστε..

  4. Κάποιο βαθύ ένστικτο, ελπίζω παντελώς λανθασμένο, μου επιβάλει, όποτε έρχομαι σε επαφή με το γεγονός, να λέω οι τρεις «πρώτοι» νεκροί. Για κάποιο λόγο πιστεύω ότι το παιχνίδι μόλις άρχισε. Μόλις συνειδητοποιώ τι είπα ή σκέφτηκα, με ανακαλώ άμεσα στην τάξη, αλλά αυτό συνεχίζει να ζει στο υποσυνείδητό μου και επανέρχεται κάθε φορά. Πόσο θέλω να κάνω λάθος…

    1. Έχετε δίκιο, εννοώ κι εγώ το ίδιο νιώθω. «Γιατί τ’ ακούω το κακό με δρασκελιές να πλησιάζει» δεν έλεγε παλιά, όταν έγραφε τραγούδια, ο Σαββόπουλος;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s