Un-Blinded

Η παρουσία του πρωθυπουργού στην κατεδάφιση παραλιακού κέντρου είχε στοιχεία πατροκτονίας. Η «Φαντασία» ήταν από τα μαγαζιά που ανέδειξε η αισθητική του Πατέρα – Ηγέτη. Το ίδιο ισχύει για την αποκαθήλωση Βοσκόπουλου. Μόνο που η πατροκτονία ήρθε αργά: η «Φαντασία» ήταν ήδη κουφάρι κι ο Βοσκόπουλος γερασμένο είδωλο.

Πάνε χρόνια από τότε που η παραλιακή με τα «πολιτιστικά κέντρα» του Ευ. Γιαννόπουλου αποτελούσε το απόλυτο σύμβολο της νεοελληνικής κοινωνικής κινητικότητας. Η οδός που έβγαλε τις μάζες των μη προνομιούχων στη θάλασσα των υπεσχημένων. Ένα πελώριο πλυντήριο για ξέπλυμα χρήματος και αποχρωματισμό συνειδήσεων: πολλοί πορεύτηκαν «την οδό της απωλείας» από τις μεγάλες πίστες της επταετίας ως το «πρώτο τραπέζι» της Αλλαγής και μετά στις ακριβές υπουργικές κουρτίνες της γαλάζιας διακυβέρνησης.

Στα οριακά χρόνια του ΄80 μια νέα φρουρά βγήκε με γκάζι στην παραλιακή. Θεωρούσε ότι οι δεκαετίες της στέρησης της χάριζαν διαρκή ιστορική δικαίωση. Της χρωστούσε η Ιστορία αλλά εκείνη δε χρωστούσε σε κανέναν και πάντως όχι στην εφορία. Έτσι, συμπληρώθηκε η μεταπολεμική δεξιά ανομία επιχειρηματιών και τραπεζιτών με το άτσαλο «σοσιαλιστικό» άνοιγμα μιας άλλης ανομίας προς τα κάτω.

Ο θαυματοποιός Ηγέτης πολλαπλασίαζε και μοίραζε τη μη λογοδοσία ως αντίδωρο για τη σιωπή των αμνών. Όταν κατέλαβαν τα θερινά ανάκτορα είχαν ήδη συνηθίσει το πρόσωπο του τέρατος στον καθρέφτη. «Αυτός ο άνθρωπος αυτός, ήταν ο άλλος μου εαυτός» τραγουδούσε η Ελλάδα στις πίστες υμνώντας τον Πατέρα – Ηγέτη.

Η δεύτερη πρωθυπουργική πατροκτονία είναι η βίαιη αποδόμηση θεσμών κοινωνικής προστασίας που θέτει σε πρωτοφανή δοκιμασία την κοινωνική συνοχή. Εκπορεύεται από το ίδιο κόμμα που συστηματικά καλλιέργησε την πλάνη ότι υπάρχει κοινωνικό κράτος χωρίς πόρους. Ότι η κοινωνική δικαιοσύνη προσφέρεται δωρεάν. Ότι αρκεί να φωνάξουμε ένα σύνθημα κάτω από την εξέδρα για να το πάρει ο Ηγέτης και να το κάνει άκοπη πραγματικότητα.

Τριάντα χρόνια κράτησε η βόλτα της νέας φρουράς στην παραλιακή. Στα βήματα του αρχηγού, με τη λίμπιντο στο κόκκινο και την αισθητική στο μαύρο. Στα φώτα της παραλιακής τα πράσινα πρόσωπα έγιναν γαλάζια και μετά ξανά πράσινα. Γέρασαν, ήρθαν άλλοι στη θέση τους, γέρασαν κι αυτοί. Έκαναν το χειρότερο που μπορούσαν, έφτιαξαν σχολή. Και φοίτησαν πολλοί. Ευτυχώς όχι όλοι.

Υγ. «Είπαμε κ. Μαντέλη να κάνετε ένα δωράκι στον εαυτό σας, αλλά όχι και τέτοιο δωράκι», σχολίασε αδιόρθωτος ο παλιός αρχηγός από τον άλλο κόσμο.
Ο αρχηγός που έκανε υπουργό τον κ. Μαντέλη έβγαλε μια δειλή ανακοίνωση σε αυτόν τον κόσμο.

Advertisements