Αθήνα, η ώρα των πολιτών

Η αποτυχία της δημοτικής αρχής στην Αθήνα είναι πασιφανής και οι γραμμές αυτές γράφονται με δεδομένη την προσωπική εκτίμηση ότι ο Δήμος πρέπει να γυρίσει σελίδα. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι το αν θέλουμε αλλά με ποιους όρους θέλουμε να επιτευχθεί αυτό.

Υπάρχει κατ’ αρχάς ο παραδοσιακός τρόπος, δηλαδή τα δυο μεγάλα κόμματα να αντιπαρατεθούν μέσω αμιγώς κομματικών υποψηφιοτήτων. Η προϊστορία δείχνει ότι τα ψηφοδέλτιά τους θα είναι μίγμα από κομματικά στελέχη και μιντιακές περσόνες, τα προγράμματα των υποψηφίων θα συνταχθούν πρόχειρα και εκ των ενόντων, δεν θα διαβαστούν από κανέναν, δεν θα επηρεάσουν καμιά ψήφο και δεν θα εφαρμοστούν στο ελάχιστο. Οι δημοτικές εκλογές δεν θα κινητοποιήσουν, δεν θα απελευθερώσουν καμιά δύναμη αυτής της πόλης. Με άλλα λόγια, θα συγκρουστούν για άλλη μια φορά οι (γερασμένοι και αποδεκατισμένοι πλέον) κομματικοί στρατοί και στο τέλος θα μάθουμε το αποτέλεσμα στις οθόνες μας.

Τις τελευταίες ημέρες έχει διαφανεί και ένας άλλος τρόπος, με την πρόταση υπερκομματικής υποψηφιότητας του κ. Καμίνη. Πέρα από τα γνωρίσματα της ίδιας της υποψηφιότητας, δηλαδή τον αποδεδειγμένο σεβασμό στους θεσμούς, την άριστη γνώση της δημόσιας διοίκησης, τον συγκροτημένο λόγο και μια αντίληψη περί πολιτικής που δεν μένει στο επικοινωνιακό φαίνεσθαι αλλά εστιάζει στην ουσία της πολιτικής πράξης, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη και την πολιτική συγκυρία. Και οποιοσδήποτε μπορεί να αντιληφθεί ότι η σημερινή συγκυρία περισσότερο από κάθε άλλη επιτρέπει στους πολίτες να υπερβούν τις κομματικές περιχαρακώσεις και να αποτελέσουν μοχλό εξελίξεων. Με την έννοια αυτή η υποψηφιότητα Καμίνη μπορεί να κινητοποιήσει ανενεργές έως τώρα δυνάμεις της Αθήνας, τις οποίες δεν αφορά (άλλη) μια κομματική υποψηφιότητα.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στα κομματικά επιτελεία εξετάζονται τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων. Με άλλα λόγια, ενώ υπάρχει η ελπίδα για κάτι καινούριο στο Δήμο, εκείνοι με γνώμονα το παλιό προσπαθούν να χωρέσουν ευρύτερες κοινωνικές δυναμικές στο στενό πλαίσιο των μετρήσεων αναγνωρισιμότητας και δημοφιλίας. Πρόκειται για την παλιά, ασφαλή και δοκιμασμένη συνταγή χαμηλού (υποτίθεται) ρίσκου που επιδιώκει απλώς αλλαγή κομματικής φρουράς στο Δήμο και επιτρέπει σαφέστερη μέτρηση των κομματικών δυνάμεων. Αμφίβολο όμως αν αυτή η οπτική λαμβάνει υπόψη την πολυεπίπεδη κρίση που μαστίζει την πόλη. Αμφίβολο αν μπορεί να γεννήσει έναν εναλλακτικό τρόπο διοίκησης εκεί όπου μέχρι σήμερα βασιλεύουν οι πελατειακές σχέσεις και η οικογενειοκρατία, οι χρυσές πολυθεσίες, η αντίληψη της δημαρχίας ως γκλάμορους κοσμικού γεγονότος.

Για τους λόγους αυτούς, όσοι ενεργοί πολίτες πιστεύουν ότι χρειάζονται υποψηφιότητες που κινητοποιούν και δεν αδρανοποιούν, που ανοίγουν προοπτικές κοινωνικών ζυμώσεων και δεν περιχαρακώνουν, πρέπει να κινηθούν τώρα δημιουργώντας και αποτελώντας τη δυναμική νέων συσχετισμών στο Δήμο.

Advertisements

3 thoughts on “Αθήνα, η ώρα των πολιτών

  1. Ο ίδιος ο τρόπος που τέθηκε στο τραπέζι η υποψηφιότητα Καμίνη από τον Φ. Κουβέλη, η όλη κουβέντα με το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και οι συνεντεύξεις του Γ. Καμίνη ακυρώνουν κάθε συζήτηση για κινητοποίηση ενεργών πολιτών στο πλευρό του, νομίζω. Δε διαφέρει δα και τόσο από τις κομματικές υποψηφιότητες η περίπτωση Καμίνη, όσο αξιοπρεπής κι αν είναι ως άνθρωπος και επιστήμονας: ένα (νεοσύστατο) κόμμα με περιορισμένες δημοκρατικές διαδικασίες τον προτείνει σε μια συνθήκη χρονικής πίεσης εν όψει των δημοτικών-περιφερειακών εκλογών. Φαντάσου ότι στην περιφέρεια Αττικής το ίδιο κόμμα προτείνει τον Γρ. Ψαριανό.

    Ότι η Αθήνα έχει ανάγκη για σοβαρή αυτοδιοίκηση είναι προφανές. Εκείνο που λείπει είναι οι δυνάμεις εκείνες που θα απεμπλέξουν την πόλη από αυτό που πολύ σωστά περιγράφεις ως «παραδοσιακό τρόπο» επιλογής υποψηφίων. Δυστυχώς, για την ώρα δεν βρισκόμαστε εμπρός σε κάτι τέτοιο.

    1. Οι συνθήκες για υποψηφιότητα πραγματικά «από τα κάτω» προφανώς και δεν υπάρχουν. Οι συνθήκες για μια «άλλη» υποψηφιότητα με άλλες προδιαγραφές προσώπων και προγράμματος δεν θα ήμουν το ίδιο κατηγορηματικός ότι δεν μπορούν να υπάρξουν σε τούτες τις εκλογές. Σε αυτές αναφέρεται το κείμενο. Ευχαριστώ για τη διαφωνία πάντως

      1. Ψηφίζω στο δήμο της Αθήνας και πραγματικά θα χαιρόμουν με μια σοβαρή υποψηφιότητα. Όπως πολύ σωστά λες, σοβαρή υποψηφιότητα σημαίνει πρόγραμμα.

        Υπάρχει ωστόσο σήμερα πρόγραμμα από κανέναν (εκτός του «αντιδεξιού», ας πούμε); Δεν έχει υποπέσει κάτι στην αντίληψή μου. Η όλη κουβέντα για την υποψηφιότητα Καμίνη δεν έχει συμπεριλάβει καθόλου αυτή την παράμετρο. Ούτε ο ίδιος νομίζω πως είπε κάτι σχετικό. Θα χαιρόμουν να έχω πέσει έξω ή να μην έχω ενημερωθεί επαρκώς. Αλλά δε νομίζω πως υπάρχει κάτι, οπότε μάλλον η δική μου κάπως πιο απαισιόδοξη άποψη μπορεί ν’ αποδειχθεί πιο κοντά στην πραγματικότητα. Δυστυχώς δηλαδή, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s