Το ανθρώπινο κεφάλαιο του Γιώργου Καμίνη

Όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επέβαιναν στην εκλογική υπερταχεία που έφερε τον Γ. Καμίνη στη δημαρχία συνομολογούν ότι το θαύμα των δύο μηνών πραγματοποιήθηκε χάρη σε μια και μόνη καύσιμη ύλη, τους ανθρώπους. Αυτοί ήταν το κεφάλαιο του νέου δημάρχου. Οι ομόκεντροι κύκλοι που σχηματίστηκαν γύρω από τον αρχικό πυρήνα φίλων εθελοντών αποτέλεσαν ένα ιδιότυπο εργαστήρι παραγωγής ιδεών, δράσεων και επικοινωνίας. Σε αυτούς τους κύκλους δούλευαν νυχθημερόν άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους. Προσήλθαν ξεπερνώντας τις διαφορές τους και αναζητώντας κοινούς τόπους, είτε ανήκαν σε κομματικούς σχηματισμούς είτε όχι. Γρήγορα η κλιμακούμενη δυναμική της εκλογής υπερέβη τα σφάλματα που γεννούσε ο ερασιτεχνισμός τους. Υπερπήδησαν επίσης τις τρικλοποδιές που τους έβαζε η κομματική ιδρυματοποίηση όσων αδυνατούσαν να αντιληφθούν αυτό που ερχόταν ή επιδίωκαν να το στριμώξουν στον ασφυκτικό χώρο του κομματικού σωλήνα.

Την ώρα που ο Γ. Καμίνης βρίσκεται αντιμέτωπος με το εθνικό μας αδιέξοδο σε κλίμακα πόλης, αυτό το ανθρώπινο κεφάλαιο είναι ταυτόχρονα το μεγάλο του στοίχημα. Μπροστά λοιπόν στην ανάληψη ενός δήμου στα πρόθυρα κατάρρευσης και μιας πόλης βυθισμένης στην εγκατάλειψη και τον αυτοοικτιρμό, απαιτείται εργώδης προσπάθεια για να ενεργοποιηθούν οι άνθρωποι της πόλης: τεχνοκράτες, επιστήμονες, πνευματικοί και καλλιτεχνικοί δημιουργοί, πολίτες που ασφυκτιούν, νέοι που πάλλονται χωρίς εκφραστική διέξοδο. Το κεφάλαιο αυτό δεν είναι πόρος πολυτελείας, είναι όρος επιβίωσης. Είναι η μόνη αποσκευή του νέου δημάρχου απέναντι στο πελατειακό τέρας. Είναι η ενσυνείδητη απάντηση στο πανίσχυρο ρεύμα της αποχής και τη σιωπηρή αποδοχή του αδιεξόδου. Είναι η μόνη φωτεινή αναλαμπή στον ζοφερό χειμώνα του ’10 που ανοίγεται εμπρός μας. Είναι το ζωντανό ανάχωμα στην επελαύνουσα βία των νεοναζί που στρογγυλοκάθονται πλέον στο δημοτικό συμβούλιο.

Προσοχή όμως. Θα ήταν μεγάλο σφάλμα να εκληφθεί, λόγω μετεκλογικής ευφορίας, το κεφάλαιο αυτό ως δεδομένο. Την ώρα της μεγάλης ύφεσης και της συνακόλουθης απονομιμοποίησης κάθε πολιτικού θεσμού, δεν υπάρχουν δεδομένοι πιστοί κανενός. Δεδομένοι είναι μόνο οι κόλακες της εξουσίας. Τους υπόλοιπους ο νέος δήμαρχος πρέπει να τους πείσει εκ νέου με την άσκηση των καθηκόντων του. Υπάρχει βέβαια πρόσφορο έδαφος, καθώς είναι πασίδηλο ότι εκείνοι που χάρηκαν με τη νίκη του είναι πολύ περισσότεροι από όσους τον ψήφισαν. Δεν θα είναι όμως εύκολο να μετατρέψει την θετική υποδοχή της εκλογής του σε ενεργοποίηση. Μπορεί πολλοί να χάρηκαν αλλά δεν παύουν να παραμένουν επιφυλακτικοί. Εξάλλου, αν δεν ήταν επιφυλακτικοί, θα είχε ηττηθεί ευκολότερα ο χειρότερος δήμαρχος της μεταπολιτευτικής Αθήνας.

Απέναντι στο εκλογικό συμβάν της Αθήνας (και της Θεσσαλονίκης με άλλους όρους) κανείς δεν μπορεί να μένει δογματικά αμετακίνητος. Η επιμονή στη δια της βίας επαλήθευση παλαιών βεβαιοτήτων αποδεικνύεται κραυγαλέα ανεπαρκής. Η ανάγνωση λοιπόν αυτού του συμβάντος προϋποθέτει πριν από όλα την υπέρβαση του ίδιου μας του εαυτού και των καθηλωμένων μας ταυτοτήτων. Να γιατί «η δυνατότητα Καµίνη είναι ταυτόχρονα οδυνηρή και λυτρωτική. Οδυνηρή γιατί ως εµπειρική, γήινη, παρούσα δυνατότητα αλλαγής, µας θέτει µπροστά στο ενδεχόµενο να συµπορευτούµε µε ανθρώπους που δεν µας µοιάζουν και µε δυνάµεις µε τις οποίες διαφωνούµε. Αλλά και λυτρωτική γιατί µας επιτρέπει να το κάνουµε αξιοπρεπώς, γιατί σε αυτό το εγχείρηµα όλοι µοιάζουν να έχουν αλλάξει, έστω ελαφρώς» όπως έγραφε προεκλογικά ο Παναγής Παναγιωτόπουλος (Τα Νέα, 10/11).

Οι περιπτώσεις Καμίνη-Μπουτάρη κι άλλων λιγότερο προβεβλημένων μη κομματικών υποψηφίων αποτελούν δείγμα ότι το άρρωστο πολιτικό σύστημα δείχνει ακόμα σημάδια ζωής. Πρόκειται, θα έλεγε κανείς, για μια ασθενική ανταπόκρισή του στο αίτημα για νέους τρόπους ανάδειξης πολιτικού προσωπικού. Συνακόλουθα, δημιουργεί και την ελπίδα για μια άλλη άσκηση της ίδιας της πολιτικής. Δεν πρέπει όμως να φτάσουμε στο άλλο άκρο (όπου μας ωθεί η μιντιοκρατία), να θεωρείται δηλαδή η μη κομματική ένταξη ως εχέγγυο επάρκειας ή ακεραιότητας.

Τέλος, οι ηγεσίες της Αριστεράς καλούνται να αναστοχαστούν πάνω στο γεγονός ότι δεν είχαν καν τα στοιχειώδη ρεφλέξ να επιλέξουν ποιον θέλουν να αντιπολιτεύονται στον δήμο. Ακόμα και όταν ο απερχόμενος δήμαρχος έριξε απεγνωσμένος ψηφοθηρικά δίχτυα στα μαύρα νερά του ρατσιστικού περιθωρίου, η Αριστερά, απελπιστικά κοντή μπροστά στο ύψος των περιστάσεων, δεν του έδειξε ευθέως το δρόμο προς το σπίτι του.

Ευτυχώς το έκαναν οι πολίτες.

Advertisements

19 thoughts on “Το ανθρώπινο κεφάλαιο του Γιώργου Καμίνη

  1. το ζήτημα του προγράμματος που σου έθεσα την πρώτη φορά που εκφράστηκες ανοιχτά υπέρ της υποψηφιότητας καμίνη (προτού οι εφημερίδες σε γράψουν ως μέλος του επιτελείου του) δεν έχει λυθεί. ιδού η ρόδος, ιδού και το πήδημα. Εδώ θα είμαστε.

  2. Εδώ θα είμαστε όντως. Με συντομία πάντως, εγώ θα ήθελα ριζικές αλλαγές σε επίπεδο διαφάνειας λόγου και αισθητικής. Δε βλέπω περιθώρια για πολλά άλλα, θα ήμουν ευτυχής αν υπάρξει αισθητή βελτίωση σε καθαριότητα και διαχείριση δημόσιων χώρων. Πέρα από αυτά, το μεγάλο παιχνίδι σε λίγους μήνες θα είναι η διαχείριση των νεόπτωχων στο κέντρο της πόλης. Εκεί περιμένω κι εγώ να δω πώς θα χειριστεί τα πράγματα η νέα αρχή.

  3. Καλή επιτυχία στο έργο σας στο Δήμο… αλλα μήπως είσαι λίγο άδικος με την Αριστερά?

    Δεν ξέρω και σε ποια Αριστερά αναφέρεσαι ακριβώς, αλλα όταν η Πορτάλιου λέει ψηφίζουμε »αντί-κακλαμανικα», τι καταλαβαίνεις? Και πέρα από το τι λέγεται στις εφημερίδες, το μήνυμα στον κόσμο τις Αριστεράς ήταν σαφές: Καμίνης.

    Επίσης, τέσσερα χρονια τώρα μεγάλο μέρος τις Αριστεράς ήταν αυτό που κυρίως αποδομούσε τον Κακλαμάνη, μαζί με κινήματα πολιτών. Σίγουρα δεν ήταν το κόμμα που στήριξε τον Καμίνι, έτσι?…

    Αλήθεια, γιατί δεν εγκαλείς και τον Αμύρα επειδή δεν έδωσε «καθαρή γραμμή»?

    1. Κατ’ αρχήν εγώ δεν έχω κανένα έργο στο δήμο για να μου εύχεσαι. Κατά δεύτερον αναφέρομαι στο ΚΚΕ κυρίως φυσικά και δευτερευόντως στον ΣΥΡΙΖΑ. Τη συγκεκριμένη δήλωση ΠΟρτάλιου δεν τη θυμάμαι βέβαια, πότε και πού έγινε;
      Όσο για τον Αμυρά, δε νομίζω ότι διεκδίκησε να παίξει ρόλο τέτοιο που να τον εγκαλούμε και για τη γραμμή ή τη μη γραμμή του. Διάττων αστήρ είναι.

  4. Δεν έχω (πλέον) και σε καμιά υπόληψη την Αριστερά, αλλά έχω βαρεθεί και όλες αυτές τις ατομικότητες που την εγκαλούν γιατί δεν συμπεριφέρεται/πράττει όπως θα ήθελαν αυτοί. Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσο αστεία αλλά και δραματική είναι αυτή η εικόνα των χιλιάδων αυτόκλητων «βελτιωτών» της που τη τραβούν από το μανίκι – για να μην πω από το αυτί;

    Όσο για τον κύριο Καμίνη εύχομαι ολόψυχα να καταφέρει και να πετύχει κάτι – ότι κι αν είναι αυτό. Θα είναι τεράστιο δυστύχημα γι αυτή την πόλη άλλη μια μεγαλόσχημη αποτυχία, έστω και καλών προθέσεων – ή μάλλον, κυρίως αυτών…

    1. καμιά αντίρρηση, αν και κινδυνεύουμε, με τη διατύπωσή σας, στο πλαίσιο των χιλιάδων αυτόκλητων “βελτιωτών” της που τη τραβούν από το μανίκι να τσουβαλιάσουμε εκείνους που την πονάνε και θεωρούν εαυτούς αριστερούς με τιμητές της Αριστεράς τύπου Πρετεντέρη ή Μπακογιάννη

  5. Πολύ ωραίο κείμενο. Πράγματι σε καμία από τις δύο πόλεις δεν υπάρχει ένα κίνημα πίσω από τους δύο νικητές. Και μάλιστα αν σκεφτούμε ότι πολλοί αριστεροί -με την ευρεία έννοια του όρου- τους ψήφισαν προκειμένου να μην βγουν οι δεξιοί-άχρηστοι, τότε γίνεται φανερό ότι αυτούς τους έχουν ήδη χαμένους.

  6. Μα αν η Αριστερά πλήρωσε και πληρώνει αυτό το πανάκριβο αντίτιμο της πολυδιάσπασης (που όπως ξέρουμε οδηγεί αναπόφευκτα στο σύνδρομο της αφασίας) το οφείλει σε όλους αυτούς που την «πονούν» και μόνον – οι τιμητές τύπου Πρετεντέρη και Μπακογιάννη είναι από άλλο ανέκδοτο ανάξιο για αυτές εδώ τις (δικές σας) στήλες – νομίζω.

  7. Κωστή αυτό θα ήθελα να δω και εγώ, ακριβώς όπως τα λές : πρώτα διαφάνεια και μετά το πρόβλημα των «νεόπτωχων» (αν και διαφωνώ με τον όρο, δεν πειράζει καταλαβαινόμαστε …) το οποίο έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Όσο για την συνεργασία με ακροδεξιούς -αυτά εχει η δημοκρατία- δεν νομίζω ότι είναι μείζων πρόβλημα. Μπορεί να μου γυρίζουν τ’άντερα όταν τους βλέπω ή να πέταξαν γιαούρτια στον Αλαβάνο, αλλά δεν θεωρώ ότι μπορούν (ακόμα τουλάχιστον) να παίξουν ρόλο στις εξελίξεις. Αντίθετα μείζων πρόβλημα είναι η πολυδιάσπαση της αριστεράς, που οφείλει να παίξει ρόλο στην πιο άγρια επίθεση που δέχεται η μεσαία και κατώτερη τάξη από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Φαίνεται να μην έχει πειστικές απαντήσεις στο ζοφερό κλίμα που θα επιδεινώνεται χρόνο με τον χρόνο και όχι μόνο για την Ελλάδα. Για μία ακόμη φορά η αριστερά τρέχει πίσω από τις εξελίξεις και προφέρει λαχανιασμένη το ποίημα για δήθεν επαναστατικές λύσεις, χωρίς να αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα της σύγχρονης συγκυρίας. Ο ίδιος ο Μάρξ, αν ζούσε, δεν θα ήταν τόσο απλουστευτικός. Στον αντίποδα το υπάρχον σύστημα φαίνεται να έχει ήδη διαμορφωμένες στρατηγικές για την αντιμετώπιση των (τεχνητών ή υπαρκτών;) κρίσεων. Αυτό νομίζω είναι το πιο απαισιόδοξο μύνημα των εκλογών και δικαιολογεί την μεγαλύτερη αποχή που έχουμε δει ποτέ σε εκλογική αναμέτρηση…

  8. Φοβάμαι ότι το ανθρώπινο κεφάλαιο, το οποίο αναφέρετε, υπήρξε και ήταν καθοριστικότατο, αλλά δεν αναδείχθηκε όσο έπρεπε. Επικοινωνιακά, ο συνδυασμός ήταν προσωποπαγής. Επιπλέον, οι θριαμβολογίες που ακολούθησαν των εκλογών, εξαντλήθηκαν στο να εξυμνούν τη χρήση των νέων επικοινωνιακών μέσων (internet, facebook) – σε αντίθεση με τις παρωχημένες επικοινωνιακές τακτικές του Κακλαμάνη – και να ξεχνούν το πολιτικό και το ανθρώπινο περιεχόμενο. Γράφω αυτά για να ενισχύσω την άποψή σας ότι το κεφάλαιο αυτό δεν είναι δεδομένο και χρήζει προσεκτικής διαχείρισης από τον νέο δήμαρχο.

    1. Χρήζει προσοχής μαζί με πολλά άλλα θέματα. Νομίζω όμως ότι δόθηκε αρκετή έμφαση στην ομάδα των ανθρώπων που στάθηκαν κοντά στον Καμίνη, μικρή και ευρύτερη. Απλώς ο καιρός των πανηγυρισμών τελείωσε πλέον.

  9. κ. Παπαϊωάννου,

    η συναινετική εκλογή μέλους της παράταξης Κακλαμάνη και του Δημήτρη Κωνσταντάρα (ΛΑΟΣ) στο προεδρείο του Δημοτικού Συμβούλιου σε συνδυασμό με τις ψήφους που πήρε ο ναζί Μιχαλολιάκος από δημοτικούς συμβούλους της παράταξης Καμίνη, θα σας έκανε να αναθεωρήσετε κάποια από αυτά που γράφετε στο παραπάνω άρθρο, 1,5 μήνα μετά;

    1. Η αναλογική εκλογή των προεδρείων είναι παλιά παράδοση και δε θεωρώ ότι ντε φάκτο αποτελεί υποχώρηση από κάποιες θεμελιώδεις αρχές. Το δεύτερο και στο βαθμό που αληθεύει (έχω την εντύπωση ότι αφορά διαμερίσματα και όχι το δημοτικό συμβούλιο, μικρή η διαφορά) αποτελεί ανατριχιαστική εξέλιξη και δείχνει αν μη τι άλλο ότι κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται καν τη διάκριση των δυνάμεων εντός και εκτός συνταγματικού τόξου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s