Τοποθέτηση για τις ΜΚΟ στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής

Στις 22/2 η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ακροάστηκε κινήσεις πολιτών και πρόσωπα που έκρίνε ότι μπορούν να συνεισφέρουν στη συζητησή της για τις ΜΚΟ. Από εκεί η ακόλουθη τοποθέτηση (δεν περιλαμβάνεται η δευτερολογία μου και οι απαντήσεις στις ερωτήσεις των βουλευτών)

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,
αφού σας ευχαριστήσω για την πρόσκληση στην επιτροπή σας, θα ήθελα να εισαγωγικά να πω ότι ασχολούμαι με τον χώρο αυτόν από τα μέσα της δεκαετίας του 80. Υπήρξα και συνεχίζω να είμαι ενεργό μέλος δυο οργανώσεων, της Διεθνούς Αμνηστίας και της Έλληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Καμιά από τις δυο οργανώσεις δεν παίρνει κρατική χρηματοδότηση, η μεν πρώτη διότι το απαγορεύει το καταστατικό της δειθνώς και εθνικά η δε δεύτερη για λόγους αρχής. Έτσι διατηρούν και οι δυο την ανεξαρτησία τους. Συμμετείχα πριν αρκετά χρόνια σε μια μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια αυτορρύθμισης των ΜΚΟ και τα τελευταία χρόνια προεδρεύω στην Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου η οποία δεν είναι ΜΚΟ, είναι συμβουλευτικό όργανο της πολιτείας όπου δια νόμου προβλέπεται η συμμετοχή ΜΚΟ και αποτελεί ένα εξαιρετικό δείγμα συμβολής των οργανώσεων πολτικών στην προετοιμασία λήψης αποφάσεων και συνεργασία με όργανα και δομές της διοίκησης.
Κατά δεύτερον, θέλω να διευκρινίσω πως δεν μου αρέσουν οι όροι ΜΚΟ και κοινωνία των πολιτών για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Παρόλο λοιπόν που αναγκαστικά χρησιμοποιώ τους παραπάνω όρους, προτιμώ τους όρους μη κερδοσκοπικές οργανώσεις και κινήσεις πολιτών.
Κατά τρίτον, θεωρώ σημαντικό ότι η επιτροπή σας ασχολείται με το θέμα αλλά θα μου επιτρέψετε να διατηρώ επιφυλάξεις ως προς το γενικότερο κλίμα στο οποίο γίνεται η συζήτηση γιατί σκιάζεται από τη γενικευμένη απαξίωση που δεν έχει αφήσει βέβαια αλώβητους τους φορείς συμμετοχής.
Οργανώσεις και κινήσεις πολιτών, ομάδες αλληλεγγύης, φορείς, σωματεία αντιμετωπίζονται ως ύποπτων προθέσεων. Η καχυποψία αυτή καλλιεργείται και από μερικούς από τους πλέον απαξιωμένους εκπροσώπους του δημοσιογραφικού προσωπικού με δηλητηριώδη σχόλια, γενικεύσεις και αφορισμούς. Η δική σας συζήτηση μπορεί να αφορά το θεσμικό πλαίσιο λειτουργία αυτού του χώρου αλλά δε γίνεται εν κενώ, γίνεται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή όπου η κοινωνική ένταση αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους και φοβάμαι ότι μοιάζει σα να φωτογραφίζονται οι κινήσεις πολιτών ως αιτία του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας.
Αυτή τη γενίκευση θα μου επιτρέψετε να πω ότι την βρίσκω εσφαλμένη όπως εσφαλμένη είναι και η αποθέωση των ΜΚΟ, την αναγωγή τους σε δήθεν αποκλειστικό φορέα ανανέωσης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Θα ήθελα να συνεχίσω με τα θεματικά πεδία που καλύπτει η δράση των οργανώσεων. Ένας ορισμός της κοινωνίας των πολιτών αναφέρεται «στη μη-επιβαλλόμενη συλλογική δράση που προκύπτει από κοινά συμφέροντα, σκοπούς και αξίες» (Κέντρο για την Κοινωνία των Πολιτών, LSE). Αυτές οι κοινές αξίες νοηματοδοτούν τη δράση που αποσκοπεί να φέρει ένα ζήτημα στο επίκεντρο του δημόσιου ενδιαφέροντος. Οποιοδήποτε ζήτημα: τις συνθήκες κράτησης, το αστικό πράσινο, τον κώδικα ιθαγένειας, το νερό του Ασωπού ή «πώς πετάνε φέρ’ ειπείν τα τρυγόνια στη Βουλγαρία» όπως έγραφε ειρωνικά κι ένας δημοσιογράφος. Κατά τη δική μου αντίληψη, αυτή η παρεμβατική δράση αρκεί να εκδηλώνεται δημόσια από πολίτες που ζητάνε τη στήριξη άλλων πολιτών. Ως τέτοια κρίνεται.
Μίλησα εισαγωγικά για την δική πορεία στον χώρο αυτόν. Θέλω να σημειώσω πως δεν έχω ποτέ εισπράξει αμοιβή για τη δική μου εθελοντική δραστηριότητα, χωρίς να θεωρώ βέβαια ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αρνητικό. Ίσα ίσα. Οι οργανώσεις χρειάζονται επαγγελματική στήριξη και αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους χρειάζονται χρήματα και συνεπαγωγικά χρειάζονται διαφάνεια. Και κατά τα έτη αυτά που ασχολούμαι, προφανώς διάβασα και άκουσα, όπως κι εσείς, για περιστατικά που η διαφάνεια δεν περίσσευε. Για παράδειγμα, διαβάσαμε όλοι ότι τα πρηγούμενα χρόνια ο ειδικός λογαριασμός του ΥΠΠΟ περιλάμβανε μεγάλα ποσά αντίστοιχα με τον τακτικό του προϋπολογισμό. Η διαχείριση αυτού του ποσού με διαδικασίες «ευέλικτες» αποτελούσε έναν πειρασμό τον οποίο λίγοι απέφυγαν. Δεν αποτιμώ με όρους κομματικούς αυτήν την πρακτική. Άλλωστε η αδιαφάνεια συχνά χαρακτήριζε τις συγκεκριμένες χρηματοδοτήσεις και το γνωρίζουν καλά οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ του εθελοντισμού και τα στελέχη της διοίκησης. Το πελατειακό κράτος εργαλειακά χρησιμοποίησε κάποτε το όπλο των επιχορηγήσεων. Αποτέλεσμα είναι η εμφάνιση ΜΚΟ που στήθηκαν εξαρχής με σκοπό την απορρόφηση αυτών των κονδυλίων, αποτέλεσμα είναι και η σπίλωση των υπολοίπων που αποτελούν τον κύριο κορμό των ενεργών πολιτών στη χώρα. Έχει λοιπόν ιδιαίτερη συμβολική αξί να τονιστεί και εδώ ότι δεν είμαστε οι παρόντες κρατικοδίαιτα μορφώματα, «Μη Κυβερνητικά» γραφεία διαχείρισης προγραμμάτων που σιτίζονταν στα υπόγεια του Υπουργείου Εξωτερικών και μετακόμισαν όπως φαίνεται μετά στο Υπουργείο Πολιτισμού ή σε άλλα υπουργεία.

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,
Καθόλου τυχαία, μια κατηγορία ΜΚΟ αποκαλούνται «προτζεκτάδικα». Το φαινόμενο άλλωστε δεν είναι μόνο ελληνικό. Η ταχεία ανάπτυξή τους έφερε πολύ γρήγορα στην επιφάνεια τις αδυναμίες αυτού του τύπου οργανώσεων: έλλειψη εθελοντικής βάσης και δημοκρατικού ελέγχου, απόλυτη εξάρτηση από θεσμικούς πόρους, αδιαφάνεια.
Και έτσι παρουσιάστηκαν συμπτώματα ελλείμματος σε πολιτικό επίπεδο: προσωποπαγής χαρακτήρας, ανύπαρκτος εσωτερικός διάλογος, υποθήκευση του εθελοντικού στίγματος στο βωμό της ανάπτυξης που έγινε αυτοσκοπός, ανύπαρκτες αρχές χορηγικής χρηματοδότησης. Παράλληλα εμφανίστηκαν οργανώσεις-σφραγίδες, προσωπικά Μη Κυβερνητικά καταστήματα μεγαλοεπιχειρηματιών που θα μπορούσαν διαφορετικά να είναι τα γραφεία δημοσίων σχέσεων των εταιριών τους μόνο που τώρα έχουν δωρεάν τηλεοπτική προβολή, ασπόνδυλες οργανώσεις που στηρίζονταν αποκλειστικά σε επαγγελματικά στελέχη και κρατικό χρήμα. Προσθέστε και την πολιτική που διαδοχικές κυβερνήσεις άσκησαν με πρόθυμες ΜΚΟ για να τις καταστήσουν όχημα της εξωτερικής μας πολιτικής στα Βαλκάνια και αλλού.
Πάντως, καμιά οργάνωση, κανένας εθελοντής, καμιά δομή πολιτών δεν εκμαυλίστηκε μόνη της. Αυτός είναι ένας χορός που χρειάζεται δυο.
Σε ό,τι αφορά στην Επιτροπή σας, η ταπεινή μου συνεισφορά μπορεί να είναι δυο προτάσεις.
Το πρώτο είναι η ανάγκη να τονιστεί ο ρόλος της ενεργού δράσης των πολιτών. Ας μην αποτελέσει αυτή η διαδικασία του κοινοβουλίου, με τον τρόπο που παρουσιάζεται στα ΜΜΕ, άλλο ένα βήμα απαξίωσης της συμμετοχής των πολιτών. Διευκρινίστε σαφώς ότι το πρόβλημα που συζητάτε στην πραγματικότητα αφορά ένα ελάχιστο μέρος των ΜΚΟ, μερικές από εκείνες που αναλαμβάνουν προγράμματα από υπηρεσίες της πολιτείας. Το υπόλοιπο μέρος, σχεδόν όλες δηλαδή, δεν παίρνουν κανένα πρόγραμμα από το κράτος ή παίρνουν ελάχιστες επιχορηγήσεις από την αυτοδιοίκηση ύψους ελάχιστων χιλιάδων ευρώ. Άρα, καλό είναι να μη νομοθετήσετε για τις λίγες αυτές περιπτώσεις φαύλων αλλά μια συνολική ρύθμιση που θα περιλαμβάνει και αυτούς. Αυτό που αφορά πολύ περισσότερους είναι το συνολικό πλαίσιο, ένα πλαίσιο που θα διασφαλίζει ότι δεν θα περικοπεί συλλήβδην η χρηματοδότηση αλλά και το γεγονός ότι η διοίκηση έχει κάνει χρόνια ολόκληρα ό,τι μπορεί για να κάνει τη ζωή δύσκολη για όλους εκείνους που προτίμησαν να λειτουργήσουν ως ενεργοί πολίτες και όχι ως εταίροι στο γνωστό πελατειακό παίγνιο. Άρα, παράλληλα με τη συζήτηση που ευλόγως κάνετε, θα πρότεινα να εξετάσετε και τρόπους ενίσχυσης των υποδομών του εθελοντισμού και του κοινωνικού κεφαλαίου και του κοινωνικού ελέγχου στη χώρα μας.
Το δεύτερο σημείο είναι η ανάγκη διαφάνειας και λειτουργίας των ελεγκτικών μηχανισμών. Ένα πρώτο βήμα είναι η υποχρέωση άμεσης δημοσιοποίησης των οικονομικών και άλλων στοιχείων (όπως από χρόνια αρκετές ΜΚΟ κάνουν). Τα στοιχεία αυτά εξάλλου δικαιούται να γνωρίζει άλλωστε κάθε ενεργός πολίτης πριν αποφασίσει να καταθέσει τον οβολό ή τη δράση του.
Στις περιπτώσεις όπου η διάθεση των κονδυλίων έγινε με τρόπους αθέμιτους ή το χρηματοδοτούμενο έργο δεν πραγματοποιήθηκε υπάρχουν ευθύνες, τόσο του εργολήπτη όσο και εκείνου που προκήρυξε το πρόγραμμα. Το ζήτημα της ατιμωρησίας αφορά κυρίως τον στενό πολιτικό περίγυρο αξιωματούχων στις υπηρεσίες που ανέθεταν τα προγράμματα. Ας εφαρμοστούν οι νόμοι εκεί που οι κρατικές υπηρεσίες μεροληπτούν και υποπίπτουν σε παράβαση καθήκοντος. Δεν είχαμε, σύμφωνα με τα γραφόμενα, ενδεχόμενες απάτες κατά του δημοσίου, ψευδείς δηλώσεις, πλαστά ή ψευδή παραστατικά ή πιστοποιητικά; Δεν είναι ήδη ποινικά αδικήματα αυτά; Δεν έχει επιληφθεί η δικαιοσύνη; Εάν χρηματοδοτήθηκαν παράνομα κάποιες οργανώσεις ,τι πιο αυτονόητο, να ελεγχθούν αυτές και οι ελεγκτές τους.
Αν χρειάζονται αυστηρότεροι νόμοι, προχωρήστε και θα βρείτε πολλούς από εμάς μαζί σας. Αλλά ας μη χρησιμοποιηθεί αυτό ως δικαιολογία για να συνεχιστεί η συκοφάντηση όλων μας. Αρκεί να μην επηρεάσουν τις δράσεις κοινωνικού χαρακτήρα, ιδίως σε μια εποχή πλήρους αποδιάρθρωσης του κράτους πρόνοιας και ρήξης του κοινωνικού ιστού.
Κλείνοντας, θα ήθελα επιγραμματικά να αναφέρω τα βασικά σημαία που πρέπει να διασφαλίζει οποιαδήποτε σύνθεση νέου πλαισίου για τις ΜΚΟ: αυτονομία των οργανώσεων, διακριτοί ρόλοι κράτους και τρίτου τομέα, το κράτος έχει ρόλο ως εγγυητής και συνεργάτης και ελεγκτής, λογοδοσία και διαφάνεια, σαφής στοχοθεσία, εθελοντική βάση.
Προσοχή σε ένα τελευταίο σημείο: ο πλούτος αυτού του χώρου είναι η πολυμορφία του, οι διαφορετικές μορφές με τις οποίες οι άνθρωποι επιλέγουν να αυτοοργανώνονται για να προωθήσουν διαφορετικούς σκοπούς. Ας μην πνίξουμε αυτόν τον πλούτο με υπερβολικό κρατικό παρεμβατισμό.
Σας ευχαριστώ πολύ

Advertisements

12 thoughts on “Τοποθέτηση για τις ΜΚΟ στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής

  1. Πολύ καλή και ξεκάθαρη τοποθέτηση.

    Έχω όμως ένα ερώτημα: γιατί η δράση των πολιτών να χρειάζεται κρατική χρηματοδότηση; Ή μάλλον, αυτή η δράση δεν θα έπρεπε κανονικά να απεχθάνεται την όποια κρατική χρηματοδότηση, στήριξη ή υποστήριξη;

  2. Μπορώ να το καταλάβω κάλλιστα για την ανθρωπιστική /αναπτυξιακή δράση, για εκπαίδευση/ευαισθητοποίηση και για ορισμένες άλλες δράσεις.
    Δεν μπορώ για καμιά δράση πολιτικού χαρακτήρα που εμπεριέχει κριτική ή δράση κατά κυβερνήσεων, άρα προϋποθέτει ανεξαρτησία.
    Ακόμα όμως και στνη πρώτη περρίπτωση, οι θεσμικοί πόροι πρέπει να συμπληρώνουν τους άλλους.
    Αν δεν υπάρχει βάση χρηματοδότησης από ιδιώτες/υποστηρικτές/μέλη τότε συζητάμε για γραφεία ανάληψης προγραμμάτων. Κι αυτά μπορούν να υπάρχουν, δεν με αφορούν όμως.

  3. Υπήρξε αρκετή ένταση για δήλωση προσκεκλημένου ότι βουλευτής συμμετείχε σε ΜΚΟ με αμαρτωλές χρηματοδοτήσεις, δήλωση που μετά ανακάλεσε. Κατά τα άλλα, αρκετοί βουλευτές είχαν σχετικά σαφείς και λογικές θέσεις για την ανάγκη θεσμικής θωράκισης της διαφάνειας χωρίς να θιγεί η αυτονομία των ΜΚΟ. Άλλοι βέβαια ήταν στο μήκος κύματος των σκανδαλοθηρικών μμε. Γενικά μάλλον ευχαριστημένος έφυγα και ιδίως από τον τρόπο που έθεσε το πλαίσιο του ζητήματος ο Πρόεδρος της Επιτροπής και συνεπώνυμος μου Μιλτιάδης Παπαϊωάννου

  4. Εξαιρετικό φιλμάκι, η ομορφιά και το φως μάλλον κάνουν τη διαφορά σε σχεση με τα βρώμικα και άθλια στενά των Αθηνών – «έχετε κουνούπια;» η κωδικοποιημένη ερώτηση υποκρισίας και κουτοπονηριάς…

  5. Πολύ ενδιαφέρουσα και ξεκάθαρη η τοποθέτηση, ευχαριστούμε! Αλήθεια, με ποιούς τρόπους «η διοίκηση έχει κάνει χρόνια ολόκληρα ό,τι μπορεί για να κάνει τη ζωή δύσκολη για όλους εκείνους που προτίμησαν να λειτουργήσουν ως ενεργοί πολίτες και όχι ως εταίροι στο γνωστό πελατειακό παίγνιο»; Από περιέργεια ρωτάμε.

  6. Ένα παράδειγμα είναι η έλλειψη κινήτρων πχ για χρόνια δεν μπορούσε ένας γιατρός να πάρει άδεια άνευ αποδοχών για να συμμετάσχει σε ανθρωπιστική αποστολή, δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα. Επίσης υπήρχαν πάντα θέματα ασφαλιστικής κάλυψης και ασφάλειας ατυχημάτων των εθελοντών κατά τη διάρκεια αποστολών. Αντιγράφω κι ένα δελτίο τύπου που έλαβα και περιγράφει λίγο το πλαίσιο για εκείνες τις ΜΚΟ που κάνουν αναπτυξιακή δουλειά, χωρίς βέβαια να ξέρω ακριβώς το πεδίο αυτό και άρα χωρίς να μπορώ να πω αν είνα ιόπως ακριβώς τα λένε

    Ελληνικές ΜΚΟ υπέρ της διαφάνειας και της αξιολόγησης

    Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα στον ελληνικό Τύπο για σκανδαλώδεις χρηματοδοτήσεις Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων από κονδύλια του ΥΠΕΞ για αναπτυξιακή βοήθεια, εμείς, τα μέλη της Ελληνικής Πλατφόρμας για την Ανάπτυξη θεωρούμε υποχρέωση μας να υπογραμμίσουμε τα παρακάτω:

    Απέναντι στην εκτεταμένη φτώχεια και εξαθλίωση που βιώνουν εκατομμύρια συνάνθρωποι μας σε ολόκληρο τον πλανήτη, απέναντι σε φυσικές καταστροφές και τις συνέπειες πολεμικών συγκρούσεων, απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα αλλά και τα αδιέξοδα που δημιουργεί η έλλειψη στοιχειωδών κοινωνικών παροχών όπως η υγεία, η κατοικία, το καθαρό πόσιμο νερό, οι ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες φτωχών χωρών συχνά επιβιώνουν χάρη στις προσπάθειες και τον αγώνα που καταβάλλουν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις από όλο τον κόσμο.

    Οι ΜΚΟ, απουσία συστημάτων κοινωνικής φροντίδας και πρόνοιας στις φτωχές χώρες του κόσμου, καλύπτουν βασικές και στοιχειώδεις τις περισσότερες φορές ανάγκες επιβίωσης των φτωχότερων, των αδικημένων και των κατατρεγμένων αυτού του πλανήτη, αναδεικνύοντας θέματα δικαιοσύνης και ευθύνης ανεπτυγμένων κρατών μέσα σε ένα εκμεταλλευτικό διεθνές σύστημα που κυριαρχούν οι κερδοσκόποι και οι διακρατικές πρακτικές εμπορικών συναλλαγών που συνθλίβουν τις οικονομίες των αδύνατων χωρών.

    Είναι αποδεκτό, ότι οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, σε σχέση με άλλους φορείς του κράτους και της αγοράς, παρουσιάζουν πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως το χαμηλό λειτουργικό κόστος, οι συμμετοχικές-δημοκρατικές διαδικασίες, ο μεγαλύτερος βαθμός αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας αλλά και η στενή επαφή που οι οργανώσεις αυτές έχουν με τους λαούς των χωρών αυτών.

    Εμείς τα μέλη της Ελληνικής Πλατφόρμας για την Ανάπτυξη επιζητούμε τον έλεγχο, τη λογοδοσία και τη διαφάνεια στις διαδικασίες κρατικής χρηματοδότησης όχι μόνο σε μη κυβερνητικές αλλά και σε επαγγελματικές οργανώσεις, εκκλησιαστικούς φορείς, εταιρείες συμβούλων, και γενικά όλων όσων εμπλέκονται στις διαδικασίες παροχής ανθρωπιστικής και αναπτυξιακής βοήθειας, με χρήση εργαλείων και μεθοδολογιών που είναι κοινά αποδεκτές και ενισχύουν τη διαφάνεια και την αποτελεσματικότητα.

    Η Ελληνική Πλατφόρμα για την Ανάπτυξη έχει επανειλημμένως ζητήσει από το Υπουργείο Εξωτερικών και την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Βοήθειας να δημιουργήσει και να θέσει σε εφαρμογή μηχανισμούς για τη διαφάνεια και την ποιότητα της ανθρωπιστικής και αναπτυξιακής βοήθειας. Η εξυγίανση του χώρου και η αποκατάσταση της εικόνας και του έργου μας στη συνείδηση των συμπολιτών μας αποτελεί πάγιο αίτημα όλων των οργανώσεων μελών της.

    Εκφράζουμε την κατηγορηματική αντίθεση μας στις πελατειακές σχέσεις κυβέρνησης-ΜΚΟ, στην κακοδιαχείριση και την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος που στιγματίζουν τις ελληνικές οργανώσεις και οδηγούν στον δημόσιο ευτελισμό τους.

    Ζητάμε, για μια ακόμη φορά, από την ΥΔΑΣ του Υπουργείου Εξωτερικών, θέσπιση κριτηρίων για την χρηματοδότηση των ΜΚΟ, ποιοτική εποπτεία και αξιολόγηση των προγραμμάτων ανθρωπιστικής και αναπτυξιακής βοήθειας, διαφάνεια και δημόσια λογοδοσία.

    Καλούμε την ΥΔΑΣ να προχωρήσει άμεσα σε συνεργασία με τις ΜΚΟ και στην ενεργοποίηση της Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής για μια πραγματική διαβούλευση στον χώρο της διεθνούς αναπτυξιακής συνεργασίας.

    Δηλώνουμε πρόθυμοι να απαντήσουμε σε καλοπροαίρετη και εμπεριστατωμένη κριτική στα πλαίσια της δημόσιας λογοδοσίας και καλούμε τις ελληνικές ΜΚΟ να υιοθετήσουν κώδικες δεοντολογίας, να βελτιώσουν τους μηχανισμούς εποπτείας, αξιολόγησης και λογοδοσίας τους, ενώνοντας την φωνή τους ενάντια στις διαδικασίες αδιαφάνειας και άνισων ευκαιριών στις συναλλαγές τους με τους κρατικούς φορείς.

    Η πρόεδρος της Ελληνικής Πλατφόρμας για την Ανάπτυξη
    Βάσω Σταμάτη

  7. Ευχαριστούμε και πάλι.

    Αλήθεια, ελπίζω να μην εκπλήσσεστε που φωτογραφίζονται οι ΜΚΟ ως υπεύθυνες για την οικονομική κρίση. Αφού φωτογραφήθηκαν οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι δάσκαλοι, οι μαθητές, οι φοιτητές, οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι πεθαμένοι, οι μετανάστες,… ήταν πλέον σειρά των ΜΚΟ για τα «15 λεπτά δημοσιότητας» τους. Νομίζω ότι σύντομα θα φωτογραφηθούν και οι μπλόγκερς ως υπεύθυνοι για την κρίση…

  8. Χθες όλως τυχαίως έβλεπα μια ταινία στον Αλφα. Οι πέντε από τις οκτώ (όλες κι όλες) διαφημίσεις ήταν από ΜΚΟ! Οι τρεις δε από αυτές ήταν από κάτι (άγνωστες σε μένα) οργανώσεις για την «καταπολέμηση» των ναρκωτικών. Θυμάμαι μια «Όασις» και μια «Επιστροφή», την άλλη δεν την θυμάμαι. Σκέφτηκα πως αν τα λεφτά που πετάνε για διαφημίσεις (που δεν κατάλαβα και τον σκοπό τους, πέρα από την όποια ανάγκη τους για δημοσιότητα χωρίς κανένα στόχο) τα επένδυαν σε πιο χρήσιμες για τους χρήστες δράσεις, ίσως να είχε και κάποιο νόημα η ύπαρξή τους.

    Λάβε δε υπόψη πως δεν καλούσαν το ευρύ κοινό σε κάποια δράση (να συμμετέχουν, να δώσουν χρήματα, να γίνουν εθελοντές, ή κάτι τέτοιο), πράγμα που πιθανόν να εξηγούσε και την εκστρατεία τους, αλλά απευθύνονταν στους εξαρτημένους καλώντας τους να πάρουν το δρόμο της «επιστροφής»!!! Και αναρωτήθηκα ο άνθρωπος: είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν δει έστω και έναν εξαρτημένο στη ζωή τους και παρόλα αυτά να πιστευουν πως αυτά τα σποτ θα ευαισθητοποιήσουν έναν χρήστη να μπει «στον ίσιο δρόμο»; Ή απλώς βρήκαν χρήματα που δεν βγαίνουν από την τσέπη τους και είπαν να τα «πετάξουν» για να δηλώσουν την ύπαρξη τους και να δείξουν πως παράγουν έργο; (Φυσικά, επειδή δεν γνωρίζω τη δράση των εν λόγω οργανώσεων δεν κρίνω το σύνολο του έργου τους, αλλά τη συγκεκριμένη, άστοχη και σπάταλη και άκρως εγωιστική κατά τη γνώμη μου ενέργεια).

    Το θέμα με τις ΜΚΟ δεν είναι τόσο απλό όσο παρουσιάζεται και από τα δύο μέρη. Πιστεύω δε ακράδαντα πως το λάθος των σοβαρών ΜΚΟ ήταν πως δεν κατήγγειλαν όσο ήταν νωρίς πρώτες το όργιο της αδιαφάνειας και της ρεμούλας στο χώρο τους με αποτέλεσμα τώρα να καίγονται και αυτές μαζί με τα λογής σκουπίδια που συσωρεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια.

  9. Συμφωνώ ενμέρει με το πνεύμα το σχολίου σου, το οποίο όμως βασίζεται σε ένα αμφισβητήσιμο στοιχείο. Τα διαφημιστικά μηνύματα κοινωνικού περιεχομένου είναι υποχρεωμένα να τα προβάλλουν τα κανάλια δωρεάν. Για τον λόγο αυτόν άλλωστε και τα εκτοπίζουν σε ζώνες χαμηλής τηλεθέασης, συνήθως αργά το βράδυ. Πάντως, δεν αποδεικνύουν ευρωστία των αντίστοιχων οργανώσεων.
    Κατά τα λοιπά, το τελυταίο σημείο σου είναι το πιο σημαντικό. Οι σοβαρές οργανώσεις έπρεπε εγκαίρως να δείξουν το πρόβλημα.

  10. Προφανώς το διατύπωσα λάθος. Το θέμα μου δεν ήταν η ευρωστία των οργανώσεων (και αν αναφέρθηκα στην καλύτερη αξιοποίηση των πόρων αφορούσε κυρίως το σκέλος της παραγωγής), αλλά στην απόλυτη αχρηστία ενός «κοινωνικού μηνύματος» που δεν είχε λόγο ύπαρξης άλλον από το να δούμε το σποτ μας στην τηλεόραση – ενώ θα μπορούσε αν μη τι άλλο να στοχεύσει π.χ. στην ευαισθητοποίηση του κοινού ώστε να μην πάει χαμένη η προσπάθεια.

    (Άσε που ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί όλες αυτές οι αμέτρητες «οργανώσεις» για τα «ναρκωτικά» (ή για το περιβάλλον, ή για κάθε τι που εμπίπτει στην κατηγορία ΜΚΟ) που μου θυμίζουν την δογματική πολυδιάσπαση της αριστεράς: κάθε μονάδα και άποψη, κάθε άποψη και οργάνωση… Και αν δεν έπρεπε να πληρώνω εγώ ως φορολογούμενος για την «άποψη» του καθένα, θα είχε καλώς, αλλά…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s