Ελλάδα και αντισημιτισμός

«Γνωρίζετε πως στα θύματα του πατέρα σας, όταν τα μετέφεραν στα στρατόπεδα, χάραζαν στο δέρμα τους νούμερα ως στίγματα της θηριωδίας. Και εσείς φέρετε ένα τέτοιο στίγμα της θηριωδίας, καθώς το κακό που σας έγινε είναι απίστευτα μεγάλο και υπερβαίνει κάθε φαντασία και λογική: το νούμερο ΕΞΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΝΑ. Το νούμερο αυτό μένει αθέατο, δεν είναι χαραγμένο στο δέρμα σας παρά μονάχα στο πεπρωμένο σας». Γκ. Άντερς, Εμείς οι γιοι του Άιχμαν, εκδ. Εστία

Η πρόσφατη αμαύρωση με αγκυλωτούς σταυρούς του Μνημείου Ολοκαυτώματος της Θεσσαλονίκης και η απόπειρα εμπρησμού της Συναγωγής της Κέρκυρας αποτελούν τεκμήρια αδιάψευστα μιας ανοιχτής πληγής, του αντισημιτισμού που ενδημεί σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Στη βάση του βρίσκεται η αποσιώπηση της ίδιας της διαρκούς παρουσίας των εβραίων στην Ελλάδα για εκατοντάδες χρόνια. Λησμονούμε ότι στη δεκαετία του 1930 υπήρχαν στην Ελλάδα 31 εβραϊκές κοινότητες και περισσότερες από 100 συναγωγές. 45000 Θεσσαλονικείς αφανίστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά χρειάστηκαν δεκαετίες για να φτιαχτεί ένα μνημείο στη μνήμη τους. Είναι άγνωστο πόσος ακόμα χρόνος θα χρειαστεί για να αντικρίσουμε με ειλικρίνεια τον ελληνικό αντισημιτισμό, εκείνον που αποκαλύπτουν ο Μαζάουερ ή ο Γ. Ιωάννου, όταν μιλούν για την άθλια στάση που κράτησαν πολλοί Θεσσαλονικείς απέναντι στον αφανισμό των Εβραίων της πόλης.

Σήμερα οι αντισημιτικές λεκτικές εξάρσεις αντιμετωπίζονται ως αναμενόμενο μέρος του δημόσιου διαλόγου. Τα λόγια του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ για «τον Αδόλφο Χίτλερ όργανο του παγκόσμιου σιωνισμού που χρηματοδοτήθηκε από την οικογένεια Ρότσιλντ» και οι δηλώσεις του Μίκη Θεοδωράκη: «Ναι, είμαι αντισημίτης και αντισιωνιστής. Αγαπώ τον εβραϊκό λαό και έχω ζήσει μαζί του, αλλά οι Αμερικανοεβραίοι κρύβονται πίσω από τα πάντα, τις επιθέσεις στο Ιράκ, τις οικονομικές επιθέσεις στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία, οι Εβραιοαμερικάνοι βρίσκονται πίσω από τον Μπους, τον Κλίντον και πίσω από τις τράπεζες». Τέτοιες δηλώσεις δικαιολογούνται από πολλούς ως προϊόντα γήρατος ή γραφικότητας. Για άλλους μάλιστα αποτελούν δείγματα παρρησίας.

Να γιατί η ευρύτατη πρόσληψη των Εβραίων ως πρωταγωνιστών μιας συλλογικής φαντασίωσης και ως φορέων μιας και μόνο αρνητικής ιδιότητας υπερβαίνει τα όρια μιας ακροδεξιάς γραφικότητας. Εξάλλου, η αντισημιτική ρητορεία στην Ελλάδα δεν είναι περιθωριακό φαινόμενο, φιλοξενείται ακόμα και σε ΜΜΕ εθνικής εμβέλειας. Είναι διάχυτη και σε μεγάλο μέρος της Αριστεράς. «Η νέα εβραιοφοβία αναπτύσσεται στο όνομα του αντιρατσισμού, εγκαθίσταται στο στρατόπεδο του καλού και της δικαιοσύνης, θεωρεί τον εαυτό της ενάρετο» (P. A. Taguieff, Η νέα εβραιοφοβία, εκδ. Πόλις).

Η καταδίκη της πολιτικής του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων εκτρέπεται συχνά σε απροκάλυπτη ρητορική μίσους κατά του εβραϊκού έθνους. Ενίοτε εντέχνως εκφερόμενη οδηγεί σε έναν αδιανόητο συμψηφισμό με τα θύματα του ναζισμού. Δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο. Από τις εκατοντάδες αντισημιτικές εκδηλώσεις κάθε χρόνο στη Γαλλία εκτιμάται ότι οι περισσότερες δεν εκπορεύονται πλέον από την Άκρα Δεξιά. Το νέο ανερχόμενο αντισημιτικό τόξο είναι ένα συνονθύλευμα από μουσουλμάνους μετανάστες και φιλοπαλαιστίνιους ακτιβιστές.

Πολλοί απαντούν στα παραπάνω επικαλούμενοι τη συνήθη πρακτική της κυβέρνησης του Ισραήλ να αποδοκιμάζει ως προϊόν αντισημιτισμού κάθε κριτική της πολιτικής της. Έχει όντως πολλούς λόγους να εξοργιστεί κανείς με την τυφλή και βίαιη πολιτική των κυβερνήσεων του Ισραήλ. Ακόμα περισσότερο όταν επιχειρούν να υπαγάγουν το υπέρτατο έγκλημα της Ιστορίας στις ανάγκες αυτής της πολιτικής.

Όμως αυτό είναι άσχετο με τον ίδιο τον αντισημιτισμό. Ειδικά δε η σημερινή συγκυρία, καθώς βρίσκονται σε εξέλιξη κινήσεις διεθνούς αλληλεγγύης προς τον λαό της Γάζας, είναι η καλύτερη ευκαιρία να πούμε το αυτονόητο: καμιά σημερινή παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν μπορεί να δικαιολογήσει ή να σχετικοποιήσει το Ολοκαύτωμα. Εντέλει, η αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους είναι σχεδόν αυτονόητο καθήκον όλων. Όταν όμως γίνεται όχημα κρυφού ή απροκάλυπτου αντισημιτισμού, όταν συμπορεύεται με επικίνδυνους φονταμενταλισμούς, τότε η αλληλεγγύη βυθίζεται στην απόλυτη αυτοαναίρεση.

Advertisements

2 thoughts on “Ελλάδα και αντισημιτισμός

  1. Βάζουμε εδώ ένα link επιβεβαιώνοντας αυτά που γράφετε: «Το ποσοστό θανάτων των Εβραίων στην Ελλάδα ήταν καταπληκτικό. Το 70% εξοντώθηκε, όταν στην ίδια τη Γερμανία το ποσοστό ήταν 65% … Το 70% δεν εξηγείται χωρίς τη συνέργεια της τοπικής κοινωνίας». Σημαντική ήταν και η «συμβολή» της Εκκλησίας στον αφανισμό των Εβραίων, ελπίζω να επανάλθουμε σύντομα στο θέμα.

    Στο θέμα του αντισημιτισμού φαίνεται να επιβεβαιώνεται η ρήση του Λε Πεν για τον εθνικισμό: ότι διατρέχει όλα τα κόμματα…

    Τέλος, για να μην γκρινιάζουμε μόνο για την αριστερά, ας τονίσουμε ότι είναι οι μόνοι που ασχολούνται κάπως σοβαρά με την αντίσταση και στο εσωτερικό του Ισραήλ, το κίνημα άρνησης στράτευσης, κλπ.

    1. Το περίεργο θα ήταν να μην υπάρχει αντισημιτισμός στην Ελλάδα.
      Στην Ελλάδα βλέπουμε τον ένα έλληνα να μισεί τον άλλο έλληνα. Πολλοί έλληνες της αριστεράς και δεξιάς θεωρούν τους έλληνες πάνω από την λάρισα βούλγαρους και τούρκους, τους έλληνες της ηπείρου αλβανούς, τους πόντιους τούρκους, τους ρωσοπόντιους ρώσους κτλ.
      Οι έλληνες γίνονται μέχρι και αντιρατσιστές, για να το μισούν ελεύθερα τους άλλους έλληνες.
      Άρα ο λαός μέσα στον οποίο μισεί τον δικό του άνθρωπο, περιμένεις να αγαπήσει τους εβραίους ή παλαιστίνιους ή οποιοδήποτε ξένο;
      Αντίθετα βλέπουμε μεγάλη αγάπη προς το χρήμα, όποιος ξένος δίνει λεφτά στους έλληνες είναι καλός, όποιος δεν δίνει είναι κακός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s