Η αστυνομία και η δημοκρατία

Την Τετάρτη 29 Ιουνίου η ΕΛΑΣ έπρεπε να να διασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία του Κοινοβουλίου. Έπρεπε επίσης να διαφυλάξει την ελευθερία του συνέρχεσθαι για τους πολυπληθείς διαμαρτυρόμενους πολίτες. Ήταν εκ των πραγμάτων πολύ δύσκολο να υπηρετηθούν παράλληλα οι δυο στόχοι, ιδίως αφού διακηρυγμένος στόχος ομάδων πολιτών ήταν να παρεμποδίσουν την προσέλευση βουλευτών. Υπό εκείνες τις συνθήκες λοιπόν, η δικαιολογημένη χρήση ελεγχόμενης βίας αποτελούσε σοβαρό ενδεχόμενο. Η καταστροφική μανία εκατοντάδων αγνώστων κατέστησε το ενδεχόμενο αυτό αναπότρεπτη αναγκαιότητα.

Μόνο που η δράση της αστυνομίας υπερέβη τα όρια του ελεγχόμενου, αποκόπηκε πλήρως από τις αντικειμενικές συνθήκες, μετατράπηκε από αντίδραση σε πρωτογενή δράση ώσπου κατέληξε ένα αυτόνομο κύμα ενεξέλεγκτης βίας εναντίον της ελευθερίας του συνέρχεσθαι. Εκατοντάδες τραυματίες, αλόγιστη χρήση χημικών σε βάρος του γενικού πληθυσμού με άμεσο κίνδυνο για τη ζωή ανθρώπων, διάσπαρτες βίαιες επιθέσεις αστυνομικών με δίτροχα ακόμα και κατά τουριστών στο Μοναστηράκι.

Όλα αυτά παλιότερα θα προκαλούσαν αμφιλεγόμενες ερμηνείες. Με τα τεχνολογικά δεδομένα του σήμερα μετατρέπονται ακαριαία σε απανωτά κύματα πληροφορίας, επώνυμες μαρτυρίες, εκατοντάδες βίντεο, χιλιάδες φωτογραφίες και πολλά λεπτά τηλεοπτικού υλικού. Όποιος λοιπόν υπηρεσιακός ή πολιτικός παράγοντας επιμένει να διαψεύδει τα προφανή, έχει προαποφασίσει να τοποθετήσει το κύρος του στη ζυγαριά, απέναντι σε ένα ποτάμι εικόνας, ήχου και πληροφορίας που βοούν. Πράγμα εν γένει κακό για το κύρος του, εκτός αν πρόκειται για τον Μαγκρίτ (θυμίζουμε τον γνωστό πίνακα του Βέλγου σουρεαλιστή που απεικονίζει μια πίπα και από κάτω γράφει «Αυτό δεν είναι μια πίπα»).

Ελπίζω πως ο αρμόδιος υπουργός κ. Παπουτσής δεν εζήλωσε δόξα Μαγκρίτ όταν διαβεβαίωσε τη Βουλή πως τα χημικά δεν ήταν χημικά, στο μετρό δεν υπήρξε ψεκασμός, ο χαριεντισμός αστυνομικών με εθνικιστές (κατά δήλωσή τους) ροπαλοφόρους δεν ήταν χαριεντισμός, η αυθαίρετη αστυνομική βία δεν ήταν βία. Ελπίζω πως κατά βάθος συμφωνεί ότι στην Αθήνα δεν υπάρχει χώρος για δυο στρατούς άτακτων πετροβολητών εμβαπτισμένων στη λογική της βεντέτας. Ελπίζω πως δυσφορεί με τη διάχυτη υποκουλτούρα βίας στο ένστολο δυναμικό ασφαλείας και με τις παρακρατικές ομάδες που δρουν στις παρυφές και με την ανοχή της Αστυνομίας όποτε γίνονται βίαια επεισόδια. Ελπίζω πως δε φιλοδοξεί να προϊσταται πολιτικά ενός σώματος τμήματα του οποίου παρουσιάζουν συμπτώματα εκφυλισμού και μετάλλαξης σε λούμπεν χουλιγκάνικες συμμορίες (καταγγέλθηκαν επώνυμα ακόμα και κλοπές αντικειμένων κατά τους σωματικούς ελέγχους).

Αν έτσι είναι, ας πάρει τρία άμεσα μέτρα ο υπουργός, ιδίως ενόψει της επερχόμενης παρατεταμένης περιόδου έντασης.

Πρώτον, άμεση, απόλυτη κατάργηση των χημικών ουσιών, τις πολλαπλές, ολέθριες και μακροχρόνιες συνέπειες των οποίων στη δημόσια υγεία επισημαίνουν αρμόδιοι επιστήμονες. Την Τετάρτη, επί ώρες η αστυνομία ψέκαζε τους διαδηλωτές ενώ άγνωστοι με αντιασφυξιογόνες μάσκες κατέστρεφαν το κέντρο της πόλης. Ας μελετηθούν άλλες μέθοδοι διάλυσης, όπως το νερό υπό πίεση. Τα χημικά χρησιμοποιούνται χωρίς να εκτιμάται η αναλογικότητα μέσων και σκοπών, χωρίς στάθμιση οφέλους και κόστους, χωρίς μέριμνα για τις συνέπειες σε πολίτες αμέτοχους σε πιθανά επεισόδια ή και ξένους προς την ίδια τη συγκέντρωση. Υπενθυμίζεται άλλωστε πως η κατάργησή τους ανακοινώθηκε από τον προηγούμενο υπουργό.

Δεύτερον, άμεση τήρηση της υποχρέωσης των αστυνομικών να φέρουν εμφανή και ευδιάκριτα διακριτικά της ταυτότητας τους. Πρόκειται, εκτός της προφανούς εγγύησης για ένα κράτος δικαίου, και για άλλη μια υπουργική εξαγγελία. Σήμερα, οι αστυνομικοί όχι μόνο δεν υποχρεούνται να φέρουν διακριτικά αλλά και πολλοί (ομάδες ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ) επιχειρούν συχνά με κουκούλες στα πρόσωπα.

Τρίτον, εισαγωγή πραγματικού μηχανισμού εσωτερικής λογοδοσίας σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα στη θέση του ψευδεπίγραφου που εισάχθηκε προ μηνών όπως επέβαλε η (μη) βούληση υπηρεσιακών παραγόντων.

Τα τρία μέτρα πρέπει να αποτελέσουν ανυποχώρητο αίτημα όλων των φορέων προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Μπορούν να εισαχθούν άμεσα και χωρίς δημοσιονομικό κόστος. Μετά τα πρόσφατα γεγονότα, αποτελούν ελάχιστο και απαιτητό εχέγγυο δημοκρατικής λειτουργίας της ηγεσίας των σωμάτων ασφαλείας. Υπηρεσιακής και πολιτικής.

Advertisements

5 thoughts on “Η αστυνομία και η δημοκρατία

  1. όλες αυτές τις ημέρες, που ασκείται σφοδρότατη κριτική… και ορθά.. στην ακραία ρίψη χημικών από τις αστυνομικές δυνάμεις την 29η Ιουνίου στριφογυρνούν στο μυαλό μου τρεις σκέψεις, τις οποίες μοιράζομαι μαζί σας, ακριβώς για να επικυρώσω την συμφωνία μου με όσα σταχυοθετούνται σε επίπεδο προτάσεων στο άρθρο σας:
    πρώτον, εάν αφήσουμε κατά μέρους τον βαθύ προβληματισμό σε επίπεδο αντεγκληματικής πολιτικής για την σύμμειξη, εναλλαγή και πολλές φορές αλληλοϋποκατάσταση των όρων «ελευθερία» και «ασφάλεια», διαπιστώνουμε, πως η τελευταία παρότι θεμελιωδώς υπηρετείται από την Ελληνική Αστυνομία, στην πράξη και υπό την σκοπιά ανταπόκρισης σε αυτήν, υπό όρους κοινωνικού στόχου, αναιρείται, εφόσον πρακτικές, όπως αυτή της ακρότατης χρήσης επικίνδυνων χημικών προξενεί ηθικό πανικό, φόβο και ανασφάλεια στους/στις Πολίτες/ισες αδιακρίτως.
    Δεύτερον, η όλη αναγωγή της διαχείρισης της αναμενόμενης διαμαρτυρίας, σε διαχείριση κρίσεως επιτιθέμενου εχθρού από μόνη της προδίδει το πλήρες και εμφανές της απαξίωσης ακόμη και των πλέον αυτονόητων δικαιωμάτων, στην ζωή, την αξία του ανθρώπου, την υγεία και φυσικά του σεβασμού αυτών.
    Σημειώνεται ωστόσο ότι το «Δίκαιου του Εχθρού» παγκοσμίως έχει συναντήσει ευτυχώς σοβαρότατες αντιστάσεις αποδοχής ακόμη και σε θεωρητικό επίπεδο.
    Και τρίτον τέλος η αδιανόητη εμμονή μας να απαντούμε πολιτικά και νομοθετικά με καταστολή, χωρίς σταθμίσεις και ουσιώδεις εγγυήσεις.
    Η ακραία βιαιότητα σε συνδυασμό με την ατιμωρησία των υπευθύνων κλονίζουν βάναυσα τα κοινά αισθήματα περί δικαίου, ισότητας και κοινωνικής αποδοχής.
    Η εσωτερική εξυγίανση και ο εκσυγχρονισμώς των διαδικασιών λογοδοσίας εντός του σώματος της Ελληνικής Αστυνομίας καθώς και η λήψη αποφάσεων για την χάραξη μιας πιο ανθρώπινης πολιτικής επί των εκτιθέμενων ζητημάτων δεν θα πρέπει να λάβει χώρα εν είδη κατευνασμού της κοινής γνώμης αλλά να προσβλέπει στην μελλοντική αναβάθμιση της αρνητικής εικόνας της στα μάτια και την κρίση των κοινωνών.
    Αδρές πινελιές επιφανειακού παρεμβατισμού δεν εξαρκούν…. Χρειάζονται ριζικές αλλαγές και ως προς τούτο προσαπαιτείται ξεκάθαρη πολιτική βούληση.

  2. Συμβαίνει να συμφωνούμε, και σε αρκετά σημεία αυτών των τριών αναρτήσεων να συμπίπτουμε.

    Κι όμως θα προτιμούσα να μην είχε συμβεί τίποτα από όσα έγιναν κατά την αστυνόμευση των πρόσφατων διαδηλώσεων, και να συμφωνούσαμε για αντικείμενα περισσότερο φωτεινά.

    Χαιρετισμούς

    Αριστοτέλης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s