Ένα φράγκο η βιολέτα της εξέγερσης

Νύχτα Κυριακής προς Δευτέρα, 2 π.μ. Η τροχαία αφήνει ανοιχτή την άνοδο της Αμαλίας από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός για να βρεθούν λίγες εκατοντάδες μέτρα μετά οι οδηγοί μποτιλιαρισμένοι, αντιμέτωποι με την κόκκινη κορδέλα που τους στέλνει προς Ξενοφώντος, Φιλελλήνων κλπ. Αγανακτώ όπως και οι άλλοι οδηγοί δίπλα μου.

Όταν βλέπουμε τον λόγο αυτής της ταλαιπωρίας αγανακτούμε περισσότερο. Μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη το οδόστρωμα είναι άδειο.
Ελάχιστοι (λιγότεροι από 10) «αγανακτισμένοι» κάθονται στα πεζούλια της πλατείας και στο ρείθρο του πεζοδρομίου. Αν περάσουν τροχοφόρα είναι έτοιμοι να ξανακλείσουν τον δρόμο. Στις 2 τη νύχτα πέντε δέκα άνθρωποι που δεν έχουν ύπνο –τους πνίγει η αγανάκτηση- κάνουν ασκήσεις επαναστατικής ομαδικής εκτόνωσης. Πέντε δέκα άνθρωποι κάνουν νυχτερινές σπονδές αυτοϊκανοποίησης και μάλιστα στο όνομα των χιλιάδων που έδωσαν μαθήματα συλλογικότητας εκεί τις προηγούμενες εβδομάδες. Πέντε δέκα άνθρωποι εκμεταλλεύονται το διάχυτο κλίμα έντασης, κόπωσης, θυμού, ματαιότητας και ανεβοκατεβαίνουν κατά βούληση στο πεζοδρόμιο. Ένα φράγκο η βιολέτα της εξέγερσης, δυο φράγκα ο αφασικός αυνανισμός του βροντώδους τίποτα.

Αγανακτώ κυρίως με τους πολλούς που δεν φρόντισαν το πιο βασικό: να ορίσουν το τέλος αυτής της κινητοποίησης (όπως έκαναν ας πούμε οι Ίβηρες σύντροφοι). Γιατί όταν δεν οριοθετείς το συλλογικό σου δημιούργημα, το αφήνεις έρμαιο της μετάλλαξής του σε χυδαίο έκτρωμα και σε αποθέωση της πιο αυτάρεσκης αυτοαναφορικότητας. Γίνεται μια ατομική φυγή από τους περιορισμούς ακόμα και της πιο στοιχειώδους λογικής, ένα άλμα στο κατάλευκο μα πένθιμο επέκεινα του «εγώ και μόνο εγώ». Ο θρίαμβός της θα είναι η απόλυτη μονάδα: ένας μόνος «αγανακτισμένος» θα ανοιγοκλείνει την Αμαλίας το Δεκαπενταύγουστο ακούγοντας στο κεφάλι του τις φωνές της ιερής του αγανάκτησης. Αυτό ίσως όφειλαν να πουν όσοι μιλούν στην πλατεία ή γράφουν για αυτή, ότι δηλαδή ο στοιχειώδης αυτοσεβασμός προϋποθέτει επίγνωση των ορίων της σοβαρότητας και της γελοιότητας. Πιο απλά, στα πόσα αντίσκηνα και στους πόσους διαμαρτυρόμενους η διαμαρτυρία κηρύσσεται λήξασα και ανανεώνεται το ραντεβού της σε πιο πρόσφορους χρόνους, χώρους και μέσα;

Περιττό να πω ότι αγανακτώ και με το κράτος και τις δυνάμεις επιβολής του. Απονομιμοποιημένη στα σοβαρά και στα δύσκολα η ΕΛΑΣ, δεν έχει αυτή τη στιγμή το κύρος και την έξωθεν αποδοχή για να κάνει ούτε τα πιο απλά και εύκολα. Δεν μπορεί να κλείσει σωστά έναν δρόμο, δεν μπορεί να φροντίσει και για το άνοιγμά του, κρατώντας τους μεταμεσονύκτιους γραφικούς στα πεζοδρόμια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s