Ο αντικοινοβουλευτισμός «κάνει ταμείο» στο δημοψήφισμα


Κράτος και κοινωνία κλυδωνίζονται στο χείλος μιας αμετάστρεπτης μετατόπισης του πολιτικού άξονα που όρισε τη δημοκρατία τις τελευταίες δεκαετίες. Οι όροι με τους οποίους διεξάγεται ο πολιτικός ανταγωνισμός συντείνουν στη μετατόπιση αυτού του άξονα. Με συντομία τέτοιοι όροι είναι:

1. Αμφισβήτηση της εθνικής συνείδησης της πολιτικής τάξης με την εκτόξευση κατηγοριών για προδοσία, εθνική μειοδοσία και εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Διαρκής συνωμοσιολογία για μυστικές συμφωνίες και προειλημμένες αποφάσεις.

2. Συλλήβδην απαξίωση του πολιτικού προσωπικού. Απονομιμοποίηση κάθε θεσμού εκπροσώπησης, κυριαρχία της ισοπεδωτικής υπεραπλούστευσης. Ο μαθητής που μουντζώνει τους επισήμους ανάγεται σε δήθεν σύμβολο αμφισβήτησης, αντί να περιφρονηθεί ως παρακμιακό δείγμα ανέξοδου αμαθούς «κωλοπαιδισμού».

3. Ηθικολογική αντιμετώπιση της πολιτικής και των πολιτικών. Κυριαρχία του ανορθολογισμού και της σχεδόν μεταφυσικής ερμηνείας κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων.

4. Παραληρηματικός, τυφλός αντιευρωπαϊσμός και θεώρηση ως μειοδοτικής ακόμα και της έλλογης, χωρίς κραυγές, κριτικής απέναντι στην πολιτική των ευρωπαϊκών ηγεσιών. Θεμελίωση των εθνικών φόβων σε διαρκή επίκληση ξένης επιβουλής με έντονες αντισημιτικές πινελιές.

5. Διασπορά του κεντρικού στο περιφερειακό και του μείζονος στα ελάσσονα μέσω του καθαγιασμού της τοπικής ανομικής ιδιομορφίας: στην Κερατέα, η άτακτη υποχώρηση του κράτους δικαίου και των θεσμών ανάγεται σε σύμβολο «νικηφόρου αγώνα» εκείνων των δυνάμεων που αντιμετωπίζουν την κρατική εξουσία όπως οι παραστρατιωτικοί αμερικανοί πολιτοφύλακες αντιμετωπίζουν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

6. Στροφή σε ένα συλλογικό φαντασιακό όπου η ανασυγκρότηση και η άρση όλων των δεινών θα επέλθουν διά της «εθνικής παιδείας», των ενόπλων δυνάμεων και της εκκλησίας.

Το ευρύτερο σκηνικό περιλαμβάνει έναν διοικητικό μηχανισμό απρόθυμο και αποσαθρωμένο. Στην απονεύρωση από στελεχικό δυναμικό και πόρους έρχεται να προστεθεί η παθολογική τελετουργία των καταλήψεων. Κορυφώνεται η καταβαράθρωση της ποιότητας ζωής και η συρρίκνωση της ασφάλειας στα αστικά κέντρα. Παγιώνεται η αίσθηση ματαιότητας αναφορικά με τις οποιεσδήποτε προσδοκίες από την νομοθετική, την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία.

Αυτή η παρατεταμένη αστάθεια ευνοεί μεσσιανικού τύπου προσμονές και μιλιταριστικού τύπου επιβολές. Το παρελθόν, υπέρτατη τάχα καθοδηγητική αξία, προσλαμβάνεται ως μια ευθύγραμμη πορεία γεμάτη μάχες για την εθνική επιβίωση. Το παρόν νοηματοδοτείται μόνο ως ευκαιρία και πρόκληση για άλλη μια τέτοια μάχη. Η Δεξιά θυμάται την Πίνδο, η Αριστερά την Αντίσταση, το σχήμα μένει ίδιο: οι κίνδυνοι του σήμερα απαντώνται με υπακοή στα κελεύσματα της γης και των προγόνων.

Ένα είναι το συμπέρασμα: πλησιάζει η ώρα που η αντικοινοβουλευτική Ακροδεξιά «θα κάνει ταμείο». Και αυτό δε νοείται με όρους μόνο ψηφοσυλλεκτικούς. Νοείται κυρίως στο επίπεδο των ιδεών και των όρων του πολιτικού παιγνίου. Το έδειξαν ανάγλυφα οι εικόνες από τις ακυρωμένες παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου και όσα ακολούθησαν. Η κοινοβουλευτική εκδοχή της Ακροδεξιάς εγκαλούσε το κράτος γιατί υποχώρησε σε όσα η αντικοινοβουλευτική της εκδοχή ετοίμασε. Το μιντιακό στερέωμα κατόρθωσε να παρουσιάσει τον συνδυασμό λαϊκής αγανάκτησης και φασίζοντος αντικοινοβουλευτισμού ως απλή προσβολή του έπους του ’40. Η κυβέρνηση εγκαλούσε την Αριστερά γιατί συμμετείχε στις διαμαρτυρίες (σε ένα σημείο είχε δίκιο: η Αριστερά θα όφειλε να γνωρίζει ότι η ασφυκτική έως εξαθλίωσης συμπίεση των αστικών και μικροαστικών στρωμάτων συνήθως δεν τα οδηγεί στην οδό των επαναστατικών ανατροπών αλλά στην φαιά αγκάλη).

Όμως τη μεγαλύτερη ευθύνη στην παρούσα φάση την φέρει η κυβέρνηση. Έχει τεράστιο μερίδιο συνευθύνης για την πολυεπίπεδη κρίση, την εκτεταμένη ανεργία, τη διαφθορά, την τεράστια ταξική ανισότητα, τη διεύρυνση της φτώχιας, τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Με άλλα λόγια, βοήθησε ή επέτρεψε το πολιτικό παίγνιο να διεξάγεται στα μέτρα και με τους όρους της αντικοινοβουλευτικής Ακροδεξιάς. Μοιραία και άβουλη ακολουθεί πορεία συνεχούς έκπτωσης με τελευταίο σταθμό το πρόσφατα εξαγγελθέν δημοψήφισμα.

Υποστηρίζεται βέβαια ότι το δημοψήφισμα επιβεβαιώνει την λαϊκή κυριαρχία και επαναφέρει τον δημόσιο διάλογο στα καίρια ερωτήματα. Η προσωπική μας εκτίμηση είναι αντίθετη. Είναι παιχνίδι με τη φωτιά το να διεγείρει κανείς τους συλλογικούς φόβους σε τέτοια συγκυρία με την ελπίδα ότι θα τους κεφαλαιοποιήσει στην κάλπη. Η άσκηση της πολιτικής με όρους προσωπικής ζαριάς, οι αιφνιδιασμοί του κοινωνικού σώματος, οι τακτικισμοί και η επίδειξη άγνοιας κινδύνου θολώνουν ακόμα περισσότερο την οδό της δημοκρατικής νομιμότητας.

Advertisements

3 thoughts on “Ο αντικοινοβουλευτισμός «κάνει ταμείο» στο δημοψήφισμα

  1. Συμφωνούμε στα περισσότερα, αλλά θα προσθέταμε:

    την συνεχή επίκληση του «πατριωτισμού» από ΓΑΠ και ΠΑΣΟΚ, που αφήνει ελάχιστα περιθώρια στην αντίθετη άποψη: είτε πολύ σοβαρή κριτική (για το έθνος, κλπ, ά λα «Θέσεις»), είτε την ευκολία του «πατριωτικότερου του πατριωτικού» (Σαμαράς, Τσίπρας, κλπ)

    την ύπαρξη και ενός τυφλού και εξίσου φανατισμένου «υπερευρωπαισμού» που επίσης αρνείται την οποιάδήποτε κριτική στις Ευρωπαικές ηγεσίες, ως «λαϊκισμό» και «δραχμολαγνεία». Αυτοί μας τρομάζουν ακόμα περισσότερο απ’τους «άλλους» γιατί είναι και οι, τάχατες, μορφωμένοι, προοδευτικοί, κοκ. Μια βόλτα στα χθεσινά φανατισμένα σχόλια τους θα σας πείσει νομίζουμε («δεν μπορεί η κυβέρνηση να μας σώσει αν δεν θέλουμε» και λοιπές μυωπικές ηλιθιότητες…).

    η ακροδεξιά κάνει ταμείο εδώ και χρόνια σε επίπεδο ιδεών και πολιτικού παιχνιδιού, όχι μόνο τώρα. απλώς τώρα δεν χρειάζεται να κρύβεται όποιος π.χ. ονειρεύεται πραξικόπημα (έστω και «τεχνοκρατών»), ενώ οι «προοδευτικοί» πολιτικοί μπορούν να ανυσηχούν για «το κύρος της Αστυνομίας» και την «προσβολή των συμβόλων» με όρους που κάνουν τον Μάκη Βορίδη να μοιάζει με παιδούλα…

    το ΠΑΣΟΚ δεν παρακολουθεί «μοιραίο και άβουλο» το παιχνίδι να παίζεται στο πεδίο της Ακροδεξιάς: προσπαθεί πολύ ενεργά να πρωταγωνιστήσει σ’αυτό το παιχνίδι με τις δηλώσεις Λοβέρδου, το τρίο «επιστολέρος», κοκ. Αφού έκλεψε την Αριστερά επί Ανδρέα και τη Δεξιά επί Σημίτη, δεν έχει μείνει κάτι άλλο.

  2. Μήπως είναι καιρός να αντιληφθούμε
    ότι στη χώρα μας (όπως στη συντριπτική πλειονόητητα των χωρών του κόσμου) δέν υπάρχει Δημοκρατία;
    Γιατί:
    1. Δέν υπάρχει Ισηγορία.
    (Ισος χρόνος δημόσιου λόγου σε όλους τους πολίτες για τα δημόσια πράγματα).
    Σήμερα, μόνο όσοι έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ έχουν δημόσιο λόγο.
    2. Δέν υπάρχει Ισονομία.
    (Ιση αντιμετώπιση όλων των πολιτών απέναντι στο νόμο).
    Βλέπε νόμους για ευθύνη υπουργών, βουλευτική ασυλία.
    3. Δέν υπάρχει Ισοκρατία.
    Απαγορεύεται στους πολίτες η συμμετοχή τους στη νομοθετική εξουσία.
    (Δηλαδή οι πολίτες δέν έχουν το δικαίωμα να εισηγούνται νόμους ούτε να καταργούν νόμους της Βουλής μέσω Δημοψηφισμάτων.)
    Βλέπε άρθρα του Συντάγματος: 73 πργ 1, και 44 πργ 2.

  3. Συγγνώμη υποβάλω αυτό το τυπικό, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο σχόλιο μου, διότι διαπίστωσα, ότι τις τελευταίες ημέρες δεν παραλαμβάνω στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο τις αναρτήσεις του Ιστολογίου σας, εκ τούτου και επανεγγράφομαι… Ευχαριστώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s