Όπισθεν ολοταχώς: τα ναρκωτικά, οι φυλακές και η αμβλυωπία του πολιτικού συστήματος


Προ ημερών βουλευτής του ΛΑΟΣ αποκάλυψε ότι με το σχέδιο νόμου για τα ναρκωτικά «μπορεί ένας πατέρας να κάνει χρήση ηρωίνης παρουσία του 12χρονου παιδιού του…». Προφανώς μέχρι σήμερα τον ασυνείδητο πατέρα συγκρατούσε το αυστηρό νομικό πλαίσιο. Βαδίζοντας στα μονοπάτια που άνοιξε η οξυδερκής παρατήρηση του βουλευτή, το ΚΚΕ χαρακτήρισε το νομοσχέδιο «έγκλημα», ενώ η Αλ. Παπαρήγα έκανε λόγο για «εξίσου σοβαρό ζήτημα με τη δανειακή σύμβαση, το PSI και τα άλλα μέτρα». Αποφεύγουμε τον εύκολο πειρασμό της ταύτισης της «εθνικόφρονος Ορθοδοξίας» με την κομμουνιστική αντίστοιχη. Το ζήτημα είναι ευρύτερο και αφορά μια γενικότερη αναδίπλωση πολιτικών δυνάμεων σε συντηρητικότερες θέσεις.

Η δημόσια συζήτηση για την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών είναι καλό παράδειγμα αυτής της αναδίπλωσης. Όπως επισήμανε και η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, θεωρητικά το ζήτημα της αποποινικοποίησης είναι κομβικής σημασίας: αφορά μια πράξη αυτοπροσβολής και ο κάθε άνθρωπος δεν μπορεί παρά να έχει δικαίωμα να διαθέτει ελεύθερα το σώμα του, έστω και για να του δημιουργήσει βλάβες.

Πρακτικά ωστόσο, η βαρύτητα του θέματος έχει καταστεί δευτερεύουσα, αφού κανείς πλέον δεν βρίσκεται έγκλειστος εξαιτίας μόνο της χρήσης ναρκωτικών. Τα κόμματα που τάσσονται κατά της αποποινικοποίησης (ΝΔ, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ) δίνουν μάχη σκληρή μεν αλλά εκτός τόπου και χρόνου. Προκειμένου να καλοπιάσουν τους μικρομεσαίους ψηφοφόρους, αποστρέφουν το βλέμμα από το μείζον, τις μάζες έγκλειστων χρηστών, εξαθλιωμένων και χωρίς σοβαρή πιθανότητα επανένταξης. Αποσιωπούν τις συνθήκες που οδήγησαν τους περισσότερους εκεί: δυσανάλογες ποινές (π.χ. ισόβια) ακόμα και για κατά συνήθεια διακίνηση (όπου εμπίπτουν οι εξαρτημένοι μικροδιακινητές), ελάχιστο όριο ποινής για συνηθισμένη διακίνηση τα 10 χρόνια. Με απλά λόγια, προκειμένου να κάνουν πολιτικό ταμείο, καταπίνουν τον κοινωνικό Καιάδα της άμετρης ποινικής καταστολής και διυλίζουν την κάμηλο της αποποινικοποίησης.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η συζήτηση για την αποσυμφόρηση των φυλακών. Θύμιζε κακοπαιγμένο θέατρο το ότι η ενδεχόμενη αποφυλάκιση το πολύ 800 κρατουμένων απείλησε την ενότητα της διακομματικής κυβέρνησης περισσότερο και από τα πιο σκληρά οικονομικά μέτρα. Ορθά επισημαίνει η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων ότι «Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ φαίνονται αποφασισμένοι στις πλάτες των κρατουμένων και των τοξικοεξαρτημένων να αντισταθμίσουν την επικοινωνιακή τους χασούρα, ενώ το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί στα ερείπιά του να βρει τους τελευταίους ψηφοφόρους». Κρυπτόμενοι πίσω από το λάβαρο της δημόσιας ασφάλειας, ορισμένοι σιγοσφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στο σωφρονιστικό μας αδιέξοδο. Οι ίδιοι θα καμώνονται τους έκπληκτους με την επόμενη έκρηξη στις φυλακές.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα το ΠΑΣΟΚ, οφείλουμε να είμαστε πολύ αυστηροί. Η καλλιεπής προηγούμενη ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης κράτησε για καιρό στο συρτάρι έτοιμα νομοσχέδια. Ήταν συνειδητή επιλογή ή δεν πρόλαβε να κάνει αλλιώς; Άγνωστο. Κατά διαβολική σύμπτωση πάντως, εριζόμενα θέματα (όπως τα ναρκωτικά, το σύμφωνο συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών, η καταπολέμηση του ρατσισμού) κληροδοτήθηκαν στη σημερινή ηγεσία του Υπουργείου και έγιναν εύκολη μικροπολιτική βορά της (πάλαι ποτέ) τρικομματικής συγκυρίας. Διόλου τυχαία άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ ντρέπεται ακόμα και για τις λίγες θετικές τομές που προώθησε κατά την τελευταία οδυνηρή διετία. Για παράδειγμα, προ πολλού άφησε πολιτικά ορφανή τη μεταρρύθμιση που επέφερε στον Κώδικα Ιθαγένειας. Μόνη μέριμνα των στελεχών του, όταν ερωτώνται για το θέμα, είναι να διευκρινίζουν απολογητικά πόσο λίγοι μετανάστες παίρνουν την ελληνική ιθαγένεια. Λαμπρό δείγμα πολιτικής αμβλυωπίας και κατάντιας: προβάλλουν σαν άλλοθι ενός νομοθετήματος τη φειδωλή και μίζερη εφαρμογή του…

Ο ατέλειωτος πολιτικός χειμώνας που διανύουμε έχει στενέψει ασφυκτικά τα περιθώρια για φιλολαϊκές κορόνες στο πεδίο της οικονομίας, ιδίως για όσους μετέχουν στο κυβερνητικό σχήμα. Ευεξήγητη λοιπόν η απόπειρα μετάθεσης του δημόσιου ενδιαφέροντος στο πεδίο της δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Όσοι απευθύνονται στον φοβισμένο νοικοκύρη που κρύβεται μέσα μας προτείνουν αυστηρούς νόμους και γεμάτες φυλακές ως αντίβαρο στην υφεσιακή έρημο, χονδροειδώς αποσυμπλέκοντας την παραβατικότητα από το κοινωνικό και οικονομικό της πλαίσιο. Για τους ίδιους λόγους μπορεί κανείς να αναμένει ότι θα ενταθούν οι υπερήφανες αναφορές στην εθνική μας ταυτότητα και γενικότερα σε όσα εξάπτουν το συλλογικό φαντασιακό. Πενία (οικονομική και πολιτική) τέχνας κατεργάζεται…

Advertisements

4 thoughts on “Όπισθεν ολοταχώς: τα ναρκωτικά, οι φυλακές και η αμβλυωπία του πολιτικού συστήματος

  1. Για το νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά μάλλον θα συμφωνήσω. Ουσιαστικά τα κόμματα ερίζουν τα μεν για τους χρήστες (και υπερψηφίζουν όλο το νομοσχέδιο) και τα δε για τη νομιμοποίηση (αδιαφορώντας για τους χρήστες -στην πράξη- και καταψηφίζοντας όλο το νομοσχέδιο). Και η θέση μου είναι κάπου στη μέση.

    Τάσσομαι κατά της αποποινικοποίησης των ουσιών (να παραμείνουν παράνομα κι ας προσθέσουμε και το αλκοόλ και τα παράγωγα του καπνού), αλλά να μη φυλακίζονται οι χρήστες. Ωστόσο, αντί για τις φυλακές (που θα κλείνονταν) θα πρέπει να ιδρυθούν νέες μονάδες αποθεραπείας και να στηριχθούν οι υπάρχουσες.

    Το νομοσχέδιο επίτηδες συνδέει τη χρήση, τους χρήστες και τις μονάδες αποθεραπείας σε μία νεοφιλελεύθερη λογική διάλυσης του κράτους πρόνοιας και των ευθυνών του. Ουσιαστικά, είναι ένα άλλο αποτέλεσμα της λιτότητας και του λιγότερου κράτους…

  2. H αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά, υποσχέθηκε κάποιες τομές στην κοινωνική ζωή της χώρας που θα ήταν χτύπημα στις αδικίες απέναντι σε κάποιες κοινωνικές ομάδες στη χώρα μας και σίγουρα ένα μεγάλο χτύπημα στο ρατσισμό. Θα σταθώ στο σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Πρώτα απ’όλα πρέπει να γίνει γιατί η πολιτεία έχει υποχρέωση να επεκτείνει την νομική της ομπρέλλα σε όλους τους πολίτες της που επιλέγουν ένα κοινό βίο ως ζευγάρι ανεξαρτήτως φύλου. Η κοινωνία τό έχει αποδεχθεί, οι δημοσκοπήσεις δέιχνουν ότι το 65% περίπου των πολιτών το θέλει – που σημαίνει ότι όχι μόνο πολιτικό κόστος δεν θα έχει αλλά όφελος- και η πολιτεία μένει άβουλη να κοιτάει την κοινωνία εντελώς αποκομμένη για άλλη μια φορά… Η δε δικαιολογία ότι «τώρα έχουμε άλλα προβλήματα» δεν στέκει διότι η επέκταση του συμφώνου και έσοδα θα φέρει στο κράτος και θα μας εναρμονίσει με τις άλλες χώρες της Ευρώπης, στων οποίων στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια όταν εγκαθίστανται στην Ελλάδα η πολιτεία είναι αναγκασμένη να αναγνωρίσει ότι δικαιώματα έχουν στις χώρες τους! Πρόκειται για μια αδικία και έναν στρουθοκαμηλισμό της πολιτείας, περιθωριοποιώντας τους ομοφυλόφιλους και στερώντας τους βασικά ανθρώπινα δικαιώματα ενω παράλληλα στις υποχρεώσεις τους είναι ισότιμοι με τους άλλους πολίτες…

  3. Φαίνεται κατάντια το να επισημαίνουν τη φειδωλή εφαρμογή του νέου Κώδικα Ιθαγένειας αντί να τον υπερασπίζονται, ωστόσο έχει κι αυτό τη λογική του: μπροστά στον κίνδυνο πλήρους παλινόρθωσης του παλιού Κώδικα από μια προσεχή κυβέρνηση που δεν θα μπορεί ν’ αλλάξει τίποτε άλλο παρά μόνον αυτό προκειμένου να ικανοποιήσει την πελατεία της, μπορεί το μίζερο επιχείρημα ν’ αποδειχθεί στρατηγικά σκόπιμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s