Ο συμψηφισμός της βίας και η νομιμοποίηση του φασισμού

Δεν είναι καινοφανής η θεωρία πως τα άκρα ταυτίζονται διότι οι όμοιες πρακτικές τους ακυρώνουν τις αντίθετες ιδεολογικές αφετηρίες. Εσχάτως μάλιστα, μετά την ορμητική είσοδο της Χρυσής Αυγής στο προσκήνιο, η θεωρία των όμοιων άκρων κερδίζει ραγδαία έδαφος στον δημόσιο διάλογο. Σύμφωνα με την τελευταία εκδοχή, οι κακές πρακτικές του ενός άκρου, της Αριστεράς, ευθύνονται για την άνοδο του άλλου, της Ακροδεξιάς. Με άλλα λόγια λοιπόν, θεωρείται απλό άκρο το νεοναζιστικό μόρφωμα με τα τάγματα εφόδου, τη βία, τους ξυλοδαρμούς μεταναστών, ομοφυλοφίλων, μειονοτικών ρομά και μαχαίρια. Απλό άκρο μια δύναμη εκτός συνταγματικού τόξου, με παραστρατιωτικό σκέλος, μεταγραφές στελεχών από το ποινικό περιθώριο και αρχηγό που δηλώνει ότι νιώθει αηδία που βρίσκεται στη Βουλή.

Στο άλλο άκρο η ίδια θεωρία συγκαταλέγει ατάκτως αποδοκιμασίες και ρίψεις γιαουρτιών, συνδικαλιστικές πρακτικές θεμιτές ή αθέμιτες, κουκουλοφόρους «αναρχομπάχαλους» και εραστές του ένοπλου αντάρτικου πόλεων. Όλα ένας χυλός, χωρίς καν διαβάθμιση από τις πρακτικές αμφίβολης αισθητικής και πολιτικής ορθότητας ως τις πράξεις δολοφονικής βίας. Οτιδήποτε, αρκεί ο πολιτικός αντίπαλος να χρεωθεί τον νεοναζισμό κι έτσι να απονομιμοποιηθεί.

Η θεωρία των δύο άκρων παρουσιάζει πολλές αναλογίες με το «μαζί τα φάγαμε»: αφού η εμπλοκή των πολλών στο ρουσφέτι και τη φοροδιαφυγή είναι ίσης βαρύτητας ατόπημα με την πολιτική ευθύνη των λίγων για τα πελατειακά δίκτυα και τη διαφθορά, τότε γιατί η άρνηση πληρωμής διοδίων και η μικροανομία των πολλών να μην είναι ισοδύναμες με την οργανωμένη φονική βία των ταγμάτων εφόδου; Κατεξοχήν φανατικοί διακινητές αυτών των σοφισμάτων είναι οι θιασώτες του διπολικού παιγνίου. Αποσιωπούν βέβαια ότι ο κατ’ επίφαση αντισυστημισμός του νεοναζιστικού μορφώματος κυρίως από τις στρεβλώσεις του δικομματικού μεταπολιτευτικού συστήματος τρέφεται. Η δικομματική ανοχή επέτρεψε στη Χρυσή Αυγή να έχει ανοιχτές παρτίδες με τμήματα του κρατικού μηχανισμού και να χαίρει κραυγαλέας ασυλίας.

Ο κυρίαρχος «αντιλαϊκιστικός» λόγος με ευκολία καταδικάζει τις «πρακτικές των άκρων» αλλά παραβλέπει πως η «πολιτική του κέντρου» κυρίως τροφοδότησε το αντισυστημικό περιθώριο. Ξεχνά το επίσημο άλλοθι που δόθηκε στην Ακροδεξιά, όταν εθνικιστές και αντισημίτες έκρυψαν το τσεκούρι, φόρεσαν το κουστούμι της συναινετικής υπευθυνότητας και μπήκαν στο σαλόνι της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Ξεχνά πως η διακομματική προσχώρηση στην ξενοφοβική ατζέντα –θυμηθείτε τον πολιτικό κανιβαλισμό του κ. Λοβέρδου με τις οροθετικές ιερόδουλες- μετατόπισε ολόκληρο τον άξονα της πολιτικής αντιπαρέθεσης προς τα (ακρο)δεξιά.

Ακούω τον αντίλογο: δηλαδή δεν υπάρχει φονική βία της άλλης πλευράς; Φυσικά και υπάρχουν και τυφλή αντιεξουσιαστική βία και ένοπλα γκρουπούσκουλα και σκοτεινές οργανώσεις που έχουν διαπράξει ανθρωποκτονίες. Αν τους επιτραπεί να κατεβούν στις εκλογές και μπουν στη Βουλή, θα είναι ο αριστερός αντίποδας της νεοναζιστικής βίας. Προς το παρόν όμως παραμένουν αποκλειστικά αντικείμενο του ποινικού δικαίου ενώ η Χρυσή Αυγή –που θα έπρεπε επίσης να αντιμετωπίζεται έτσι- διεκδικεί τον διττό ρόλο του τρομοκράτη στα πεζοδρόμια και του τσαμπουκά-τιμωρού στη Βουλή. Όποιος λοιπόν συμψηφίζει τη συντεταγμένη, προγραμματική, μιλιταριστικού τύπου βία με τις ρίψεις γιαουρτιών ή ακόμα και με διαδηλωτές στις παρυφές της βίας, στην ουσία εξισώνει τη μαφία και τους μπράβους της νύχτας με τους μικροκακοποιούς πορτοφολάδες. Αυτή είναι η αναλογία. Η ανιστόρητη αριθμητική της βίας παραγνωρίζει πως ο φασισμός απλούστατα δε συμψηφίζεται με τίποτα.

Η αντιμετώπιση της νεοναζιστικής απειλής αποτελεί δημοκρατικό καθήκον ανώτερο από το πολιτικό πρόταγμα της κάθε πολιτικής δύναμης. Όσοι υιοθετούν τη θεωρία των όμοιων άκρων αρνούνται να αναλάβουν αυτό το καθήκον, για να μπορούν από την «όχθη της ευθύνης» να ομογενοποιούν όσους δηλώνουν αντιμνημονιακοί. Προσφέρουν πολύ κακή υπηρεσία στη δημοκρατία. Αλλά και η Αριστερά πρέπει να τελειώνει με τον ακατέργαστο εθνολαϊκιστικό αντιμνημονιακό λόγο και το απλόχερο άλλοθι λαϊκής διαμαρτυρίας σε πράξεις χουλιγκανικής βίας. Εν ολίγοις, όσοι εξαντλούν την αντιφασιστική τους ρητορεία στο να χρεώνουν τη Χρυσή Αυγή στο απέναντι στρατόπεδο, πλανώνται αν πιστεύουν πως έτσι απονομιμοποιούν τον αντίπαλο. Στην πράξη, νομιμοποιούν τον επελαύνοντα φασισμό. Ο καθένας εντέλει πρέπει να συμμαχήσει ακόμα και με τον διάβολο μπροστά στη μείζονα απειλή. Το συνταγματικό τόξο πρέπει να λειτουργήσει.

Advertisements

9 thoughts on “Ο συμψηφισμός της βίας και η νομιμοποίηση του φασισμού

  1. Πολύ ωραίο άρθρο. Ωστόσο, θα συμπληρώσω μία ειδοποιό διαφορά: η φασιστική βία είναι κατά προσώπων απροστάτευτων που δε χωρά πολιτική συζήτηση (καθαρά εγκληματική πράξη), ενώ η αριστερίστικη βία και η αναρχική είναι κατά θεσμών συμβολικά (τράπεζες, ΜΑΤ κλπ) του συστήματος. Για όσους θυμηθούν τη Μαρφίν, ας σημειώσουμε ότι δνε ξέρουμε την ταυτότητα των δραστών και σε τι ομάδα εντάσσονταν, όταν την ίδια στιγμή γνωρίζουμε ότι μέλη της Χρυσής Αυγής και αστυνομικοί συχνότατα (αν όχι πάντα) φορούν κουκούλες κι επιτίθενται σε καταστήματα κλπ.

  2. Επειδή από τη μια δε συμφωνώ με τον απόλυτο διαχωρισμό (τις επιθέσεις των κρανοφόρων «αντιεξουσιαστών» σε εκδηλώσεις και ομιλητές μετά τον Δεκέμβρη πού θα τις κατατάξουμε, στις επιθέσεις κατά των θεσμών του συστήματος;) αλλά και δεν μου πολυαρέσει η χρέωση των αντιδημοφιλών ή και φονικών ενεργειών σε προβοκάτορες, δε θα προσυπογράψω το σχόλιο.Ευχαριστώ για τα καλά λόγια πάντως

    1. Ούτε εγώ εννοούσα ότι κάθε κρανιοφόρος είναι προβοκάτορας. Γνωρίζω πολύ καλά τον αντιεξουσιαστικό χώρο και δεν είναι αγγελούδια, ενώ συχνότατα μεταχειρίζονται βία σκληρή. Σημείωσα μόνο ότι δεν ξέρουμε την ταυτότητα των δολοφόνων της Μαρφίν και ότι συχνότατα φασίστες ή υπάλληλοι της ασφάλειας λειτούργησαν προβοκατόρικα.

  3. Σε γενικές γραμμές συνφωνώ με το άρθρο. Οι αντεξουσιαστές δεν αποτελούν μια ομογεννή ομάδα. Θα ήταν λάθος και άδικο να τους ταυτίσουμε με τα μπάχαλα. Χωρίς να έχω σχέση με το χώρο, εχούν υπάρξει στιγμές που μεσα στο κίνημα έχω αισθανθεί προστατευμένος από τη δράση τους. (πχ 12 Φλεβάρη του 12′ ή στις 12 Νοέμβρη του 11′ στη Νίκαια σε αντιφασιστική αντισυγκέντρωση). Όπως τους αναγνωρίζω δράσεις και πρωτοβουλίες που η αριστερά στην οποία θα έλεγα οτι ανήκω υστερεί. (ζητήματα αυτοοργάνωσης και αλληλεγκύης, αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι με δράση, δωρεάν μαθήματα αυτομόρφωσης, συνέπεια σε ζητήματα ρατσισμού, κοινωνικών αποκλισμών, καταστολής κλπ). Σίγουρα είναι ευάλωτος χώρος γιατί είναι μόνιμά στο στόχαστρο του κράτους και των υπηρεσιών του, και η δομή τους επιτρέπει την διείσδυση των οποιοδήποτε επαγγελματιών της καταστολής. Από την άλλη θα ήθελα από τον χώρο των αντεξουσιαστών την ξεκάθαρη καταδίκη πρακτικών και ενεργειών που όχι μόνο πράξεις αντίστασης δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη στρέφονται ενάντια στην κοινωνία. Η λογική του δεν θα γίνουμε εμείς οι μπάτσοι του κινήματος απέχει πολύ από το να θεωρείς παράπλευρες απώλειες του αγώνα, να καούν μεροκαματιάριδες σε λαϊκή των εξαρχείων. Ακόμα και το»μοτο» βία στη βία της εξουσίας είναι απόλυτα θεμιτό αρκεί να το αποφασήσουν οι καταπιεσμένοι και όχι μια ομάδα δραστήριων νεαρών στις παρυφές μιάς πορείας. Για τους φασίστες τι να πούμε…… έχουμε ευθύνη σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία για την επικράτηση τους.

  4. Βαφτίζω το πρόσωπο που του ασκείται η βία σύμβολο, ας πούμε τον αστυνομικό, ή τον καθηγητή στο υπό κατάληψη πανεπιστήμιο, και είμαι αριστεριστής ακτιβιστής, ωραίο.!!!!! Βαφτίζω το πρόσωπο πάλι που του ασκείται η βία -απλά πρόσωπο ας πούμε ο μετανάστης και είμαι φασίστας. Ωραίο, ακόμα πιο ωραίο!!!!!!!!! Να μια ειδοποιός διαφορά φασισμού και αριστερίστικης βίας μέσα από την σημειολογία και την γλωσσολογική ανάλυση. Παιδιά η βία είναι βία όποιος και να είναι ο λόγος και όποια σύμβολα και αν επικαλείται ο κάθε ψυχάκιας που την εφαρμόζει. Πόσο μάλλον όταν η παραπάνω ειδοποιός διαφορά οριοθετείτε από έναν παρατηρητή, εκ των υστέρων, Δείμο. Αλλά όχι. Αλλιώς χτυπάει εκείνος που βλέπει σύμβολα και αλλιώς εκείνος που βλέπει πρόσωπα. Επιπλέον η ικανότητα συμβολικών προβολών είναι προνόμιο των μυημένων στην αριστερίστικη βία και όχι στους φασίστες. Αν αυτό μας βολεύει στην εξήγηση και τον εντοπισμό της ειδοποιού διαφοράς ας είναι και έτσι. Οι Φασίστες λοιπόν είναι ανίκανοι να σκεφτούν συμβολικά. Αυτό πότε το παθαίνουν αφού, ή πριν ακούσουν τον Μιχαλολιάκο;;;; Μάλιστα!!!!!!! Τώρα αν σκοτώθηκε και κανένας περίμενε να δούμε ποιός ήταν ο δράστης γιατί παίζει και προβοκάτσια μωρέ. Το σχόλιο σου Δείμο λυπάμαι αλλά αποτελεί Ιστορικό Ντοκουμέντο ενδεικτικό αριστερού αυτισμού, εκ των βασικών τροφοδοτών του νεοελληναράδικου φασισμού. Πάμε όλοι μαζί δυνατά. Που θα πάει θα την ψοφήσουμε την χώρα κάποιοι για συμβολικούς λόγους κάποιοι γιατί βλέπουμε σε αυτή κάποια πρόσωπα που δεν μας κάθονται και καλά. ΖΗΤΩ.

  5. Για την κυρίως ανάρτηση διαφωνώ κάθετα στον βαθμό που δεν μπορεί να αναγνωρίσει πως ο νεοναζισμός παίζει μπάλα σε γήπεδο που οροθετήθηκε από τις χρόνιες μεταπολιτευτικές αριστερές πρακτικές. Ο δικομματισμός να δεχτώ το ρόλο που του αποδίδεις αλλά και η αριστερά ως το άτυπο-τυπικό στείρο και αναποτελεσματικό σκηνικό του μόνου αντίλογου σε αυτόν τον δικομματισμό έδωσε τον ζωτικό χώρο δράσης αλλά και τις πρακτικές (που «νομιμοποιούσε» καταχρηστικά μέσα από το μονοπώλιο αυτού του αντίλογου) για την ανάπτυξη της Χ.Α. Κανένας δεν αποδέχεται την συμβολή του στην δημιουργία του τέρατος. Λες μισές αλήθειες. Και οι μισές αλήθειες είναι μισά ψέματα. Αλλά έτσι είναι, πάντα φταίει κάποιος άλλος. Το νεοελληνικό σήμα κατατεθέν. Αλήθεια ποιός είναι ο διάβολος που επικαλείσαι; Συμπεραίνω ίσως και αυθαίρετα το συνταγματικό τόξο που επικαλείσαι παρακάτω. Αν είναι έτσι με επιβεβαιώνεις απόλυτα.

  6. Κωστή, νομίζω ότι με την τελευταία παράγραφό σου, που φιλοδοξεί να συνοψίσει το επιχείρημά σου, μπορεί κανείς να συμφωνήσει σχετικά εύκολα. Η πορεία του συλλογισμού σου, όμως, δεν με ικανοποιεί για δύο λόγους, τους οποίους θα εκθέσω εν συντομία.

    α) Σύμφωνοι, υπάρχουν κάποιοι που βολεύονται με τον συμψηφισμό που επικαλείσαι, για λόγους που δεν εξετάζω. Ας συμφωνήσουμε, επίσης, στη διαπίστωση ότι ο συμψηφισμός είναι αδικαιολόγητος. Επιλέγεις, όμως πολύ εύκολο επιχειρηματολογικό αντίπαλο. Ένας δυσκολότερος θα επικαλούταν μία τρόπον τινά πολιτική εφαρμογή της θεωρίας του σπασμένου παραθύρου, που λέει, χοντρικά, ότι, σε μία υποβαθμισμένη γειτονιά, ένα κτήριο με σπασμένα παράθυρα είναι πολύ πιθανότερο να υποστεί βανδαλισμούς και να προκαλέσει και άλλου είδους εγκληματικότητα σε σχέση με ένα φροντισμένο κτήριο. Κατ’ αναλογία, η γειτονιά είναι η δημοκρατία και το κτήριο το κράτος δικαίου που την συνοδεύει απαραιτήτως. Αρκεί, λοιπόν, κάποιος να σου επισημάνει ότι το κτήριο το πετροβολάει συστηματικά η αντισυστημική αριστερά που επιμένει ότι νόμος είναι όχι ο ψηφισμένος στη βουλή, αλλά αυτός του εργάτη, του συνδικαλιστή, του προλετάριου βρε αδελφέ (που μπορεί και να είναι αργόμισθος με δύο σπίτια, άρα όχι και τόσο προλετάριος). Αυτό το πετροβολημένο κτήριο, με την βρώμικη και αφρόντιστη γειτονιά από τους πολίτες που δεν κόβουν απόδειξη, καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια, χτίζουν αυθαίρετα κλπ, έρχεται τώρα να κάψει η Χρυσή Αυγή, απειλώντας ότι θα κάψει και όλη τη γειτονιά. Φυσικά, το κάψιμο δεν είναι το ίδιο με το πετροβόλημα. Αλλά η αντισυστημική βία (όχι μόνο οι μολότοφ, αλλά και τα γιαούρτια που δεν είναι μόνο αισθητικά δυσάρεστα) προσέφεραν όχι μόνο το ιδανικό περιβάλλον υποβάθμισης των δημοκρατικών θεσμών, αλλά και μια ιδεολογικοποιημένη δικαιολογία στον κάθε αντιδημοκράτη: ποια δημοκρατία τώρα…

    β) Όπως ήδη διαφαίνεται από τα παραπάνω, η δημοκρατία και το Σύνταγμά της δεν είναι «ουδέτεροι» θεσμοί. Θεωρούν εαυτούς καλύτερους από τις εναλλακτικές και αυτοπροστατεύονται – γι’ αυτό και δεν υπάρχει ρήτρα αυτοκαταστροφής στο Σύνταγμα! Καλώς, λοιπόν, καλείς το ‘συνταγματικό τόξο’ να αντιδράσει. Αλλά πώς να αντιδράσει; Δύο τρόποι υπάρχουν. Ο ένας είναι να αποβάλει τη Χρυσή Αυγή – είπαμε, δεν είναι παράλογο η δημοκρατία να αυτοπροστατεύεται. Είναι, όμως, παράλογο να αυτοποστατεύεται αυτοϋποβαθμιζόμενη! Πρόσεξε τις επιπτώσεις της επιλογής σου να τραβήξεις τη διαχωριστική γραμμή στο σημείο όπου ένας βίαιος αντισυστημικός μπαίνει στη βουλή: ο μόνος δραστικός τρόπος για να τον βγάλει από εκεί η δημοκρατία είναι να αυτοαναιρεθεί. Να αποδεχθεί ότι, παρότι υπάρχουν πολίτες που θέλουν να εκπροσωπηθούν από τη Χρυσή Αυγή, θα τους το απαγορεύσει. Αλλά τότε αυτοί οι πολίτες δεν είναι άξιοι μίας δημοκρατίας, αλλά, όπως έλεγε και ο Μιλλ, ενός Καρλομάγνου. Προστατεύεις, λοιπόν, τη δημοκρατία καταργώντας την μερικώς και αποδεχόμενος την μερική (;) αποτυχία της.

    Ο άλλος τρόπος είναι ο ενδεδειγμένος: ο νεοναζισμός/φασισμός/you name it πρέπει να απομονωθεί πολιτικά δια της ανάδειξης της απύθμενης ανοησίας του ιδεολογικού του υπόβαθρου, αλλά και της ελληνικής του αποτύπωσης. Ποιος θα το κάνει αυτό όταν στέλνουμε στη βουλή όποιον μας υπόσχεται ή μας θυμίζει κάτι; Κανείς, διότι κανείς δεν μπορεί να διαβουλευθεί πολιτικά επί της αρχής.Αυτό, λοιπόν, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα: δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ουσιαστική πολιτική διαβούλευση. Η Χρυσή Αυγή μας υποχρεώνει να πληρώσουμε πολιτικά και εκλογικά αμαρτήματα δεκαετιών.

    ΥΓ: Σόρρυ για το σεντόνι!

    1. Συμφωνώ στο α και αυτό ακριβώς με κάνει να λέω ότι παρά όλα αυτά που λες, τα άκρα δεν είναι ίδια, άρα η ονομασία άκρα αλλοιώνει τα πράγματα. Στο β, αυτό που λεώ είναι ότι αυτή η σαραβαλιασμένη δημοκρατία (που έλεγε κι ο μακαρίτης ο Μπόμπιο) είναι πολύ καλύτερη από το φασισμό, άρα πρέπει να αμυνθεί. Αυτή η απονομιμοποιημένη πολιτική τάξη πρέπει να μαζέψει τα κουρέλια της και τα τελευταία ίχνη παρθενίας και να αμυνθεί. ¨Οχι απαγοεύοντας αλλά χτίζοντας ένα τείχος και διώκντας ποινικά σε ατομική βάση. Αμείλικτα. Πρέπει να τους αλλάξει τα φώτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s