Προσοχή, μην πικράνουμε τους ρατσιστές!


Ο δημόσιος διάλογος γύρω από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο γίνεται χωρίς το ίδιο το νομοσχέδιο, δεδομένου ότι δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα. Δεν είναι λοιπόν σκόπιμο ακόμα να μιλήσουμε για τις επιμέρους διατάξεις ενός «μη νομοσχεδίου». Ας το κάνουμε όταν και αν με το καλό η κυβέρνηση αποφασίσει να προχωρήσει. Μπορούμε όμως να πούμε μερικές πρώτες σκέψεις που προκύπτουν από τις αντιδράσεις. Υπάρχουν πρώτα εκείνες που κινούνται στα όρια της γραφικότητας, όπως οι «ιερές κωδωνοκρουσίες» κατά του νομοσχεδίου, οι οποίες δεν έχουν καν τη στήριξη της επίσημης εκκλησίας. Υπάρχουν άλλες αντιδράσεις χωρίς ουσιαστική επαφή με τον κόσμο του πραγματικού, όπως οι φόβοι του ΚΚΕ ότι θα διωχθούν «οι λαϊκοί αγώνες» και θα ποινικοποιηθεί η κομμουνιστική στράτευση.

Όμως οι υπόλοιπες αντιδράσεις που έχει ξεσηκώσει η πρόθεση του Υπουργού Δικαιοσύνης δείχνουν ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα. Μπορούμε να τις διακρίνουμε χοντρικά σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία ευλόγως αφορά το ίδιο το φασιστικό και ναζιστικό περιθώριο. Ομάδες και άτομα που θεωρούν ότι δυνάμει αποτελούν το αντικείμενο ποινικής καταστολής του αντιρατσιστικού νόμου φωνάζουν και διαμαρτύρονται διότι θα διώκονται. Η δεύτερη αφορά το γνωστό πεδίο της συνωμοσιολογικής Ακροδεξιάς των ιστοτόπων και των μεταμεσονύκτιων στούντιο που κραυγάζουν ότι ξένοι κύκλοι απεργάζονται την φίμωση του γένους. Η τρίτη όμως κατηγορία αντιδράσεων είναι αυτή που γεννά τις περισσότερες ανησυχίες. Αναφέρομαι στις αντιδράσεις από τον χώρο του μείζονος κυβερνητικού εταίρου.

Τόσο η εμμονική αντίδραση θεσμικών παραγόντων όσο και η βουβή απροθυμία πολλών βουλευτών να στηρίξουν το νομοσχέδιο δείχνουν ανάγλυφα ορισμένες πικρές αλήθειες. Η απροθυμία να συμμορφωθεί η χώρα με την Απόφαση Πλαίσιο(πράγμα που αποτελεί και κοινοτική της υποχρέωση) δείχνει ότι τμήματα της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι βαθύτατα απρόθυμα να αντιμετωπίσουν τόσο τη ρατσιστική βία και εγκληματικότητα όσο και τον δομικό ρατσισμό που ενδημεί στη Διοίκηση, την Αστυνομία κ.λπ.

Ο ρατσισμός για αυτό το τμήμα του πολιτικού προσωπικού δεν είναι ιδιαιτέρως ενοχλητικός ούτε εντελώς ξένος. Με την έννοια αυτή, το πρόβλημα δεν είναι ο νόμος και η μη προώθησή του. Η συζήτηση τεχνηέντως μετατίθεται σε θέματα όπως η ποινικοποίηση του ρατσιστικού λόγου (η οποία, το έχω ξαναπεί και γράψει, όντως μπορεί να είναι πολλαπλώς προβληματική) και πραγματικά ή φανταστικά προβλήματα που σχετίζονται με την άρνηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Προφάσεις εν αμαρτίαις ή αλλιώς «η μπάλα στην εξέδρα». Τα θέματα αυτά μπορούν να συζητηθούν και να λυθούν με τρόπο που δεν θα θίγει τον πυρήνα μιας σοβαρής αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Εάν όμως λυθούν, τότε θα φανεί καθαρά ότι το περί ου ο λόγος τμήμα του πολιτικού προσωπικού δεν επιθυμεί να έρθει σε σύγκρουση με το βίαιο ρατσιστικό περιθώριο ούτε με τα ξενοφοβικά αισθήματα μεγάλου μέρους του κοινωνικού σώματος.

Το μείζον λοιπόν θέμα υπερβαίνει το εριζόμενο νομοσχέδιο και έχει να κάνει με τη συστηματική ατιμωρησία της εγκληματικής ρατσιστικής βίας. Η συζήτηση που διεξάγεται όχι μόνο δεν προωθεί τη μάχη κατά του ρατσισμού αλλά χαρίζει στα ναζιστικά μορφώματα που δέρνουν ανενόχλητα, το επιχείρημα ότι τάχα δεν τα αφήνουμε να μιλήσουν! Κάποιοι θέλουν να συζητάμε για το χέρι που χαιρετάει ναζιστικά στο φως της μέρας και όχι για το μαχαίρι που κρατάει αυτό το χέρι τις νύχτες.

Χρειάζεται λοιπόν νέος αντιρατσιστικός νόμος; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονολεκτική. Η ένταση των αντιδράσεων δείχνει πως όντως χρειάζεται και κάποιοι τον απεύχονται. Ας μην ξεχνάμε όμως πως αυτό που κυρίως χρειαζόμαστε είναι η σύλληψη και καταδίκη των υπευθύνων για εγκλήματα με ρατσιστικό κίνητρο. Χρειαζόμαστε λοιπόν ισχυρή προστασία των θυμάτων για να μπορούν να καταγγέλλουν και να καταθέτουν, δηλαδή αυτά να ασκούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους σε έννομη προστασία και το κράτος να προστατεύει την έννομη τάξη. Κατά τα λοιπά, το κράτος έχει νομικά εργαλεία και η Δικαιοσύνη είναι καιρός να ενεργοποιήσει σε βάρος των ναζιστικών ομάδων τις διατάξεις περί εγκληματικής οργάνωσης και συμμορίας. Η συγκρότηση και η συμμετοχή σε τάγματα εφόδου αποτελεί την επιτομή της εγκληματικής οργάνωσης.

Με άλλα λόγια, τα νομικά θέματα που εγείρονται από την κυβερνητική αμφιθυμία σχετικά με τον αντιρατσιστικό νόμο μπορούν να ξεπεραστούν. Τα πολιτικά πολύ δύσκολα ξεπερνιούνται. Γιατί πίσω από την αμφιθυμία δύσκολα κρύβεται η φιλοδοξία συγκρότησης ενός νέου πόλου που θα περιλαμβάνει και τμήματα της Ακροδεξιάς. Ή, για να το πούμε αλλιώς, όταν η πλειοψηφία δεν ψηφίζει έναν αντιρατσιστικό νόμο για να μην πικράνει τους ρατσιστές, το φίδι έχει βγει από το αβγό του και κάνει βόλτες ανενόχλητο.

Δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ

Advertisements

6 thoughts on “Προσοχή, μην πικράνουμε τους ρατσιστές!

  1. Εκτός από την Εκκλησία, το ΚΚΕ, τους ακροδεξιούς και την κυβέρνηση, πραγματικά δεν έχεις δει άλλη πολιτική ομάδα να αντιδρά στο νεομισαλλόδοξο νομοσχέδιο (που δεν είναι καθόλου κρυφό και άγνωστο, υπάρχει κατατεθειμένη η πρόταση νόμου στην Βουλή);

    Η θέση της συνήθως λαλίστατης ΕΕΔΑ ποια είναι; Ισχύει η παλαιά θέση της, αν την θυμάμαι καλά, ή άλλαξε και αυτή άποψη, σαν τον ΣΥΡΙΖΑ ας πούμε;

  2. Λαλίστατη η ΕΕΔΑ; Εντυπωσιακό. Πάντως δεν έχει διατυπώσει άποψη, ισχύει η παλαιά όσο ισχύει το παλαιό κείμενο, για το νέο δεν έχει τοποθετηθεί. Κατά τα λοιπά, κάτι φαίνεται σας θύμωσε, δεν μου είναι σαφές τι ήταν αυτό και δεν είναι και απολύτως αναγκαίο να μάθω.

  3. Ότι συνήθως δεν απαντάς σε σχόλια, αυτό με είχε θυμώσει, αλλά εφόσον απάντησες, είμαι χαρούμενος πλέον.

    Ο Τσακυράκης σε ποια πολιτική κατηγορία κατατάσσεται; Στους θρησκόληπτους, στους παλαιοκομμουνιστές, στους χρυσαυγίτες ή στους κρυφούς χρυσαυγίτες;

  4. Ο Τσακυράκης κατατάσσεται σε μια ευάριθμη αλλά υπολογίσιμη ομάδα ανθρώπων, με την οποία συμφωνώ στα περισσότερα σημεία αλλά δεν με ενδιαφέρει να σχολιάσω στη συγκεκριμένη συγκυρία. Με εμδιαφέρει όμως να σχολιάσω την επίκληση των επιχειρημάτων Τσακυράκη από ανθρώπους που δεν έχουν καμιά σχέση με την έννοια του πολιτικού φιλελευθερισμού και οι οποιόι βγάζουν σπυράκια με τον ίδιο τον αντιρατσισμό στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης. Υποθέτω πως μπορώ να εστιάσω σ’ αυτούς με την άδειά σας

    1. Ό,τι θες μπορείς να κάνης, ελευθερία έχουμε, ακόμα, με την άδειά σου.

      Μπορείς ακόμη και να γράφης εν γνώσει σου παραπλανητικά προς το ευρύ κοινό μιας εφημερίδας ότι όλοι όσοι αντιδρούν στην πρόταση νόμου ανήκουν σε μια από τις ως άνω συμπαθείς κατηγορίες συμπολιτών μας, αποσιωπώντας τους υπόλοιπους.

      Πάω να βγάλω βόλτα το φίδι τώρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s