Ένας πραγματικά επιτυχημένος υπουργός φέρνει σε πέρας την ειδική αποστολή του. Ένα απασφαλισμένο όπλο πολιτικού ευτελισμού, μια βόμβα διασποράς της χυδαιότητας, μια νάρκη κατά προσωπικού, μια διαρκής προσβολή σε νοημοσύνη και αισθητική. Κι όμως τα καταφέρνει: την ώρα που συστηματικά και συντεταγμένα με το ένα χέρι ξηλώνει τις κλωστές από τα τελευταία ίχνη του δημόσιου συστήματος περίθαλψης, με το άλλο μάς δείχνει τις (πραγματικές) παλινωδίες και χασμωδίες του ΣΥΡΙΖΑ και ουρλιάζει μέσα στο αυτί μας έως ότου παραδοθούμε. Ποντάροντας στη συλλογική κόπωση και σύγχυση, ο αστέρας της trash tv, ο τηλεπωλητής βιβλίων με το κιλό, ζαλισμένος κι ο ίδιος από τον ρόλο του (ο Γεωργιάδης υπουργός, όπως κάποτε λέγαμε ο Καραγκιόζης φούρναρης), λειτουργεί διαρκώς σαν το μελάνι της κυβερνητικής σουπιάς. Κουστούμι, τζελ, ατάκα με στριγγιά φωνή: το επόμενο στάδιο της σαμαρικής ευτέλειας. Χάλι δίχως πάτο.