Το Εξώφυλλο Δέρμα του Χρόνου

Το «Εξώφυλλο Δέρμα του Χρόνου» είναι μια ηδονοβλεπτική παρατήρηση της καταστροφής του σώματος. Όχι από την φθορά του χρόνου αλλά από τον κατατεμαχισμό, την κανιβαλική επέμβαση στο σάρκινο «εγώ» του ποιητή που παρακολουθεί το σώμα-κτίριο σε πορεία ανάδρομη: «αυτό ήμουν πια/ μια σκαλωσιά/ μια ανεγειρόμενη οικοδομή/ ένα γιαπί/ μυστριά έδιναν κι έπαιρναν/ και να το μίνιο/ να το στοκάρισμα/ να οι λαδομπογιές/ μη μείνει/ τρύπα χαίνουσα/ πληγή χωρίς σαγρέ επίστρωση/ ένα απέραντο εργοτάξιο το κορμί μου». Σώμα βωμός, σώμα θέατρο, σώμα σύμπαν. Σώμα τεκτονικό φαινόμενο, πόλεμος μέχρις εσχάτων. Σώμα νυν και αεί.

«Οι άνθρωποι μοιάζουν τόσο πολύ με αυτό που τους τρώει». Είναι βαθύτατα σωματοποιημένη η ποίηση του Οικονόμου.
Πελώριο μάτι ο ίδιος, φακός κοίλος που τον σχηματίζει ο «μέγας παρακείμενος του τέλους». Αυτοανατέμνεται, καταγράφει πυρετωδώς στο ημερολόγιο του σώματος και εξαχνούμενος μας οδηγεί στον δικό του «ου τόπο». Εκκινεί από την βιωμένη εμπειρία της βιολογικής δοκιμασίας για να εξακοντίσει το βίωμα και τα όρια της ποιητικής αφήγησης στα ακραία σημεία χώρου και χρόνου. Κλείνει ταυτόχρονα το μάτι στην Ιστορία: «… το πέταξαν/ στο κέντρο/ το κάτασπρο/ κουφάρι/ το θυμάμαι σαν τώρα/ στο Πεδίο του Άρεως/ το ’46/ το κλωτσούσαν/ ένα χολερικό πρωινό/ οι Χίτες». Τότε που ο θείος «τυπογράφος αυτοδίδακτος/ παλαιός/ βιβλιοδέτης ονείρων- αφαιρούσε με μια τσιμπίδα/ ένα ένα/ τα τυπογραφικά στοιχεία/ τα αλφάδιαζε/ τα έκανε προκηρύξεις/ το εξώφυλλο/ δέρμα/ του χρόνου». Το Εξώφυλλο Δέρμα του Χρόνου είναι μια συλλογή από προσωπικές μυθολογίες. Μυθικοί ήρωες συνοδεύουν την αναίρεση του σώματος, μυθολογικές εμμονές αποτελούν και τα αναγκαία για το ταξίδι: τα ανθρωποδερματόδετα πούρα που τέντωναν στα μπούτια τους κουβανέζες καπνεργάτριες, το Jack Daniels Tennessee, τα Camel άφιλτρα. Σημάδια που φέρει το σώμα από τον πρότερο βίο του.

Νιώθω πως πρόκειται για ποίηση γεννημένη στα τωρινά «χρόνια της οδύνης». Το «Εξώφυλλο δέρμα» μπορεί να εκτυλίσσεται σε ένα βιοπολιτικό άχρονο, όπου το σώμα γίνεται η καθαρή γυμνή ζωή, μετεωριζόμενη, χωρίς αναγνωρίσιμες ιδιότητες, σε απόλυτη αβεβαιότητα και αν-ασφάλεια, υπό την απεριόριστη και αδιαμεσολάβητη κυριαρχία. Ιερή, φονεύσιμη και άθυτη, η αιχμάλωτη ζωή. Είναι ο αιώνιος homo sacer του Αγκάμπεν. Παράλληλα όμως το ποίημα υφαίνεται στην κανιβαλική παλινόρθωση του σήμερα, στο απόλυτο παρόν. Νιώθει να λυγίζει ο αναγνώστης από το λεκτικό φορτίο. Ασθματική η ανάγνωση οδηγεί στην νηνεμία του τέλους, με την αναγεννητική βεβαιότητα της απάντησης «ένα» στην ερώτηση «παλεύεται το μηδέν;».

Είναι αυτή η εναλλαγή αισθήσεων αντίστοιχη με τις εναλλαγές του ίδιου του Οικονόμου. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη πολυπρόσωπη περίπτωση –δάσκαλος, ασεβής περσόνα του διαδικτύου (contrabbando), ραδιοφωνικός παραγωγός- με ευχέρεια στις υφολογικές ανατροπές (για λεκτική παρενδυσία κάνει λόγο αυτοσαρκαζόμενος ο ίδιος). Με το συγκεκριμένο κείμενο μας προσφέρει μια σπάνια πνευματική και αισθητηριακή εμπειρία. Μαζί κι ένα νεύμα στο συν, στο «κεκτημένο από αιώνες συν για να μας πάει παραπέρα…»

Δημοσιεύτηκε στα Ενθέματα της Αυγής
Υποσημείωση
Το βιβλίο διατίθεται στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας, στο Radiobubble, Ιπποκράτους 146, Αθήνα, και ηλεκτρονικά στο http://www.contrabbando.gr