103_0349

 

Δεν είχα παιδικούς ήρωες.
Όταν μεγάλωσα απέκτησα τον Πάνο.

Έναν Προμηθέα, σε διαρκή ανάφλεξη, καιγόταν για να έχουν οι άλλοι φωτιά. Έναν παθιασμένο δάσκαλο, υπηρέτη κάποιου έρωτα αρχαίου. Έναν μικρό χριστό που έπαιρνε ένα ποτό κι ένα τσιγάρο, τα ευλογούσε και φτάναν να θρέψουν όποιον πλησίαζε. Μια πυξίδα που έδειχνε διαρκώς και αταλάντευτα την ουτοπία. Ο ήρωάς μου ήταν ένα νησί από σπάνιο πέτρωμα ευαισθησίας. Πολλοί ναυαγήσαμε στις ακτές του.

Ο ήρωάς μου λάξεψε τις λέξεις και τις έκανε εργαλεία ανεπιτήδευτης σεμνής λογιοσύνης. Μια Μούσα του έβαλε κρυφά στην τσέπη το σπάνιο νόμισμα των ποιητών. Το φύλαξε.

Ο ήρωάς μου έκρυβε μέσα του έναν σταυραετό, που πέταγε ψηλά και κοίταγε τον ήλιο.
Ψυχή ταξιδιάρα, νους αλάνης, πειρατικό καράβι της οργής και του ονείρου ο ήρωάς μου.
Αυτοσαρκάστηκε μέχρι να ματώσει. Απογυμνώθηκε. Μετά πήρε ένα κραγιόνι, ζωγράφισε το δίκιο, βγήκε στα φανάρια και το μοίραζε στους περαστικούς.

Ο ήρωάς μου ήταν ο σύντροφος της μπάρας, το ταίρι της αγωνίας, ήταν τρέλα διονυσιακή και λυγμός μαζί. Το βλέμμα του ήταν η βιωμένη μου εξομολόγηση. Μου δίδαξε τον κανόνα της αφοσίωσης. Με μετάλαβε στο σώμα και το αίμα της πιο επίγειας θρησκείας με θεό τον άνθρωπο.

Το 2007 ο ήρωάς μου υπέγραψε βίαιο μνημόνιο με τον Μεγάλο Δανειστή. Από τότε λαβωμένος διαπραγματευόταν και κέρδιζε την κάθε μέρα, την κάθε στιγμή. Πήρε την οδύνη του επερχόμενου τέλους και την έκανε ανάσα ευωδιαστή που μας δρόσισε το μέτωπο. Έκανε την αρρώστια ποίηση. Κοίταξε κατάματα το τέρας και του έβγαλε τη γλώσσα περιπαιχτικά. Μέσα του έτρεμε.

Μου λένε πρέπει να ευχαριστώ τον Μεγάλο Δανειστή που μας έδωσε τον Πάνο. Δεν μπορώ. Είμαι οργισμένος που μας τον παίρνει.

Τώρα ο ήρωάς μου είναι άμμος της Ανάφης,
σκόνη κιμωλίας στα δάχτυλα μαθητών,
παιδική ζαβολιά,
τατουάζ στο μπράτσο,
νυχτερινή φωνή στα μικρόφωνα του Bubble,
κοντραμπατζής θησαυρών σε καιρούς άνυδρους.
Είναι ποτάμι κομψού φονικού σαρκασμού στη μπλογκόσφαιρα.
Είναι ανεξίτηλο σημάδι ποτηριού στη μπάρα του Low Profile.
Είναι θαλασσινό αεράκι στην αγαπημένη του Αλεξάνδρεια.
Είναι εξώφυλλο δέρμα του χρόνου,
βραχνή τζαζ στη Route 66,
σπάσιμο της μέσης λίγο πριν το τέλος του ζεϊμπέκικου,
φράση του Μπολάνιο,
μουγκρητό του Tom Waits.
Είναι το πούρο του Φορτίνο Σαμάνο πριν την εκτέλεση,
η τρύπια σημαία της προδομένης επανάστασης.

Ο ήρωάς μου έγινε αυτό που πάντα ήθελε. Μια περσόνα που χωράει όλες του τις μορφές.

Έφυγε για το βεστιάριο των αγίων.

Αντίο αγάπη μου, καλέ μου Καίσαρα.

 

Νεκροταφείο Ζωγράφου, 14 Ιουλίου, σιωπή