Όταν η Ευρώπη μιλάει για ελευθερία έκφρασης, η ελληνική κυβέρνηση ορκίζεται στον φόβο. Όταν η Ευρώπη απορρίπτει το θρησκευτικό μίσος, Λεπέν, Φάραντζ, Σαμαράς σπεκουλάρουν στο αίμα των θυμάτων. Όταν η Ευρώπη λέει όχι στον φανατισμό, ο έλληνας πρωθυπουργός κλείνει το μάτι στους ψηφοφόρους των νεοναζί.
Τώρα είναι τα δύσκολα. To Je Suis Charlie λέει όχι στον φονταμενταλισμό. Οι Γερμανοί πατριώτες του Pegida λένε όχι στον φονταμενταλισμό. Όμως το ένα όχι από το άλλο τα χωρίζει ωκεανός.
Ή αλλιώς, όσοι είδαν Charlie Hebdo και θυμήθηκαν φράχτες στον Έβρο είναι εχθροί της Ευρώπης που θέλουμε. Όσοι απαντούν στον ισλαμοφασισμό με ισλαμοφοβία για να πάρουν ψηφαλάκια είναι εχθροί μας.
Και ένα τελευταίο. Επειδή πολλά ακούω για ελευθεροτυπία και ελεύθερη έκφραση, να θυμηθούμε ότι το κράτος μας σφύριζε αδιάφορα όταν ο Παναγιώταρος, επικεφαλής αγέλης τετραπόδων, κακοποιούσε καλλιτέχνες και κοινό έξω από το θέατρο Χυτήριο (οι καλλιτέχνες διώχθηκαν για βλασφημία…). Θα ήθελα δηλαδή να δω τι θα λέγανε πολλοί με τα σκίτσα του Charlie Hebdo για τον Θεό και τον Χριστούλη στα ελληνικά να κρέμονται στα περίπτερα.
Με μια κουβέντα, μάγκες μου, τώρα αρχίζουν τα πολύ δύσκολα.