ugly-faces-hieronymus-bosch

Νέα Μάκρη, Βασιλόπουλος, τμήμα λαχανικών. Μεσημέρι Σαββάτου. «Ο κόσμος σιχαίνεται τους πολιτικούς, ένας επιχειρηματίας αγαπάει τη χώρα του, ο κόσμος τον εμπιστεύτηκε. Πού είναι το κακό; Σειρά έχει η Γαλλία, μετά η Ευρώπη κι εμείς». Χρυσαυγίτης, καμμένος, δραχμιστής, ζουραραίος, σωρρικός, αδωνικός, μπαλτακικός, πουτινικός του Λιακόπουλου, καζακικός του ΕΠΑΜ; Ο τύπος μπορεί να είναι σχεδόν οτιδήποτε.

Οι ελίτ σοκαρισμένες φέρνουν το χέρι στο στόμα, «Oh mon dieux, πώς μπόρεσαν;» και γράφουν χιλιάδες άρθρα για την πολιτισμική μιζέρια της αμερικανικής μεσαίας τάξης που ξεγελάει τα γκάλοπ και ρίχνει σιχτίρια στην κάλπη. Οι εκλογές γίνονται από μόνες τους δημοψηφίσματα, ναι ή όχι στο σύστημα. Οι «αντισυστημικοί» Τραμπ κάνουν ταμείο. Η Ευρώπη περιμένει κι αυτή να «απελευθερωθεί», το Βίζεγκραντ δίνει τον τόνο, τα εθνικά κράτη στα χάι τους. Τα ορφανά του Χίτλερ τρίβουν τα χέρια τους. Η συμμαχία των μωρών παρθένων του Νότου δεν πρόλαβε, πόνταρε τα ρέστα της στο κουτσό άλογο του Ολάντ. Στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο δεν ακούγεται κιχ για τις πολιτικές που δίνουν την ηγεμονία στην ευρωπαϊκή βερσιόν των ιδεών του Τραμπ. Μόνο κατάρες στο λαϊκισμό. Ξόρκια πολιτικής ορθότητας. Ο Σόιμπλε, με τον δρεπανηφόρο αντιλαϊκισμό της νομοτέλειας του there’s no alternative, σα σεκιουριτάς που τραμπουκίζει τον Ντάνιελ Μπλέικ γιατί διαμαρτύρεται στο γκισέ του ταμείου ανεργίας. Τι δεν καταλαβαίνουμε; Ζούμε φάση lose lose. Βρυχάται ο Γιούνκερ «Χρειάζεται να διδάξουμε στον Τραμπ τι σημαίνει Ευρώπη και πώς δουλεύει το ευρωπαϊκό σύστημα». Δεν ακούει το ρυθμικό βάδισμα της ώρας που απειλεί να δείξει σε όλους μας τι σημαίνει Ευρώπη.

Ακόμα κι αν δεν κυβερνήσει ο Τραμπ, ακόμα κι αν πάθει αύριο εγκεφαλικό, ο κύβος ερρίφθη. Γιατί η εκλογή του ανακατεύει κι άλλο το βυθό. Γιατί τώρα θα μάθουμε πόσο η ήττα της Χίλλαρι, οι ήττες των Χίλλαρι, δρουν λυτρωτικά, απελευθερωτικά, απενοχοποιητικά. ”Make America Great Again”. Ο καροτί κλόουν σκορπάει τζάμπα έκσταση. Τα μίντια μιλούν για φόβο, εμείς νιώθουμε φόβο, μιλάμε με φίλους που νιώθουν φόβο. Αυτούς που νιώθουν έκσταση δεν τους ξέρουμε, δεν είναι στον κόσμο μας. “Au nom du people. Et maintenant la France”. Μακιγιάραμε τις βαθιές πολιτικές ρυτίδες της Χίλλαρι με λάμψη αστέρων του Χόλλυγουντ και πολιτικό glam οικογενείας Μπους. Αλλά η οργή για τις Χίλλαρι είναι δυνατότερη, γεννάει Brexit και Τραμπ. Γιατί δε φτάνει η απέχθεια για τους Τραμπ για να κερδίζουν οι Χίλλαρι. Εκεί είμαστε σήμερα. Το σκιάχτρο της Λεπέν φοβίζει όλο κι λιγότερο όσο το κραδαίνουν ο Σόιμπλε κι ο Μπογδάνος.

Το δυσώδες αύριο νοσταλγεί το «ένδοξο χτες» και μας κοροϊδεύει με τα παλιά μας συνθήματα.  «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα» είπε ο Νάιτζελ Φάραντζ κι έφυγε απ’ τη σκηνή. Φάτε τώρα ωμή αντιπαγκοσμιοποίηση.

Νέα Μάκρη, Βασιλόπουλος, τμήμα λαχανικών, μεσημέρι Σαββάτου.