Μια οφειλόμενη απάντηση στον κ. Καψή

kapsis2

Ο κ. Καψής στο άρθρο «Η Αν Νικόλ Σμιθ, ο Μπακογιάννης και ο Γερουλάνος» (reader.gr) σχολιάζει εκτενώς το δικό μου «Δήμος Αθηναίων, της γνωστής οικογενείας;». Ωστόσο, δεν παραπέμπει στο αρχικό κείμενο, δεν μνημονεύει τίτλο ή συντάκτη. Ιδιότυπη αίσθηση δεοντολογίας για τόσο έμπειρο δημοσιογράφο.

Με εγκαλεί ο κ. Καψής για λιβελλογραφία και υφέρποντα φασισμό. Μάλιστα με χαρτογραφεί ιδεολογικά: με βάση την ιδεολογία που βγάζει το άρθρο μου, γράφει, και πολύ αριστερή μου πέφτει η κ. Κουντουρά. Αν έλεγε μόνο αυτά δε θα έδινα σημασία. Τι να σχολιάσω; Θα ήταν σα να έκλεβα εκκλησία. Και μάλιστα εκκλησία σε «ιερή αποστολή».

Ο κ. Καψής εμπλέκει τεχνηέντως και τον κ. Γερουλάνο, τον οποίο δεν είχα σκοπό να σχολιάσω σε ένα άρθρο περί οικογενειοκρατίας. Δεν αντιλαμβάνομαι ακριβώς γιατί το κάνει. Μπορώ να υποθέσω βέβαια. Και πάντως, όλοι γνωρίζουμε τι είναι οικογενειοκρατία. Και ο κ. Καψής φυσικά.

Το κυριότερο: ο κ. Καψής βασίζει τη συλλογιστική του σε μια λαθροχειρία, ότι δήθεν μιλάω περί συλλογικής οικογενειακής ευθύνης. Με αξιοθαύμαστη βιρτουοζιτέ αποφεύγει την ουσία: ο δήμος ακόμα πληρώνει τα πελατειακά δίκτυα της μητρός του εκλεκτού υποψηφίου, δίκτυα που τον περιμένουν πώς και πώς. Και ενώ ο κ. Καψής δέχεται πως ο κ. Καμίνης αντιμετώπισε επιτυχώς το οικονομικό πρόβλημα του δήμου, σιγοσφυρίζει αδιάφορα για τις πρακτικές που το γέννησαν.

Λέει ο κ. Καψής ότι όσοι υποψήφιοι έχουν έργο και παρουσία στα δημόσια πράγματα με αυτά πρέπει να κριθούν. Θα προσέθετα ότι εν προκειμένω σχεδόν απροκάλυπτα ο δήμος διεκδικείται ως ενδιάμεσο στάδιο πολιτικής ανέλιξης. Επομένως, στην αξιολόγηση μερικών υποψηφίων βαρύνει και η πολιτική φιλοδοξία που αρδεύεται από και αρδεύει την πολιτική οικογενειακή κληρονομιά. Τόσο απλό.

Λοιπόν, για να συνεννοούμαστε: μέλη της συγκεκριμένης οικογένειας διεκδικούν να διοικούν τον δήμο, την περιφέρεια και την κεντρική διοίκηση, διαχρονικά, διαδοχικά, εναλλάξ, ταυτόχρονα και εις τους αιώνας των αιώνων. Δικαίωμά τους.
Όποιος τούς ασκεί κριτική δεν τους επιρρίπτει συλλογική οικογενειακή ευθύνη. Το φαινόμενο έχει όνομα. Λέγεται οικογενειοκρατία. Λέγεται κληρονομική δημοκρατία. Λέγεται πολιτική ως κληρονομική εξ αδιαθέτου διαδοχή.

Το γιατί σπεύδει ο κ. Καψής με θέρμη και πάθος να υπερασπιστεί αυτό το φαινόμενο και μάλιστα υβρίζοντας -αντί να χαίρεται αμέριμνος τις βόλτες του στον Λυκαβηττό- αυτό το αφήνω στην κρίση του καθενός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s